Category Archives: ஹதீஸ்

ஹதீஸ் விளக்கம்

புஹாரி 1635 – கௌரவம் பாராத மாமனிதர்

மாமனிதர் (பாகம் – 6)

அபூமுஹம்மத்

நூல்: புஹாரி 1635,

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) கூறுகிறார்:

    நபி (ஸல்) அவர்கள் (தமது ஹஜ்ஜின் போது) தண்ணீர்ப்பந்தலுக்கு வந்து தண்ணீர் கேட்டார்கள். அப்போது (தண்ணீர்ப்பந்தலின் பொறுப்பாளர்) அப்பாஸ் (ரலி) (தமது மகனிடம்) ‘ஃபழ்லே! உனது தாயாரிடம் சென்று நல்ல குடிநீர் வாங்கி வந்து நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு கொடு!’ என்றார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் ‘இந்தத் தண்ணீரையே எனக்குக் கொடுங்கள்’ என்றார்கள். ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! மக்கள் தங்கள் கைகளை இதில் விடுகின்றனரே’ என்று அப்பாஸ் (ரலி) கூறினார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் ‘(பரவாயில்லை) இந்தத் தண்ணீரையே எனக்குக் கொடுங்கள்’ எனக் கூறிவிட்டு அதை அருந்தினார்கள். பின்னர் ஸம்ஸம் கிணற்றுக்கு வந்தனர். அங்கே மக்கள் தண்ணீர் புகட்டிக் கொண்டும் அது சம்பந்தமான வேலைகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டும் இருந்தனர். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் ‘இந்தப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருங்கள்! நீங்கள் நல்ல பணியையே செய்கிறீர்கள்’ என்றார்கள். பின்னர் அவர்களிடம் ‘உங்களுக்கு (இந்தப்பணி செய்வதில்) பாதிப்பு ஏற்பட்டு விடும் என்றில்லா விட்டால்’ நானும் கிணற்றில் இறங்கி எனது தோள் புஜத்தில் தண்ணீர் துருத்தியைச் சுமந்திருப்பேன் என்றார்கள்.

விளக்கம்:

தகுதி, செல்வம், செல்வாக்கு அதிகமாகும் போது மற்றவர்களை விடத் தன்னைத் தனித்துக் காட்ட மனிதன் விரும்புகிறான். மிகப்பெரும் பதவியையும் செல்வாக்கையும் பெற்றவர்கள் சாதாரண மனிதர்களுடன் கலந்து அவர்களைப் போலவே நடந்து கொள்வதை விரும்புவதில்லை. இதனால் தங்கள் செல்வாக்குக்கு பாதிப்பு ஏற்படும் என்று எண்ணுகின்றனர்.

தலைவர்கள் தமது இல்லத் திருமணங்களுக்குத் தொண்டர்களை அழைப்பார்கள். அங்கே பரிமாறப்படும் விருந்தில் பிரமுகர்களுக்குத் தனியாகவும், சாதாரண மக்களுக்குத் தனியாகவும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருப்பதை நாம் காண்கிறோம். பொதுவான நிகழ்ச்சியில் பரிமாறப்படும் உணவில்கூட இப்படிப் பேதம் பார்க்கப்படுகின்றது.
சாதாரண நிலையிலுள்ளோரின் வீடுகளில் நடைபெறும் மங்கல நிகழ்ச்சிகளுக்கு வரக்கூடிய மதகுருமார்கள், பிரபல்யங்கள் தனியாகக் கவனிக்கப்படுவதையும் நாம் காண்கிறோம்.

இந்த நாட்டின் முன்னாள் பிரதமர் ஒருவர் வெளிநாடு அல்லது வெளிமாநிலங்களுக்குச் சென்றபோது அவருக்கான உணவுகள் விசேஷமாகத் தயாரிக்கப்பட்டுத் தனிவிமானத்தில் கொண்டு செல்லப்பட்டதை மக்கள் மறந்திருக்க மாட்டார்கள்.

தலைவர்கள் பயன்படுத்தும் படுக்கைகள், பயன்படுத்தும் பாத்திரங்கள், அமரும் ஆசனங்கள் கூட அவர்களுடன் பயணம் செய்யும் காட்சியை நாம் கண்டு வருகிறோம்.

எல்லா வகையிலும் மக்களைவிட்டு விலகி, எல்லா வகையிலும் தங்களைத் தனியாகக் காட்டிக் கொள்ளும் தலைவர்களைப் பார்த்துப் பழகிய மக்களுக்கு நபிகள் நாயகத்தின் இந்த அற்புத வாழ்க்கையில் ஆறுதல் கிடைக்கின்றது.

இந்த நிகழ்ச்சி நபிகள் நாயகம் மரணிப்பதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்னால் நடந்ததாகும். அப்போதுதான் அவர்கள் ஹஜ்ஜு எனும் புனிதப் பயணமாக மக்காவுக்குச் சென்றிருந்தனர்.

இந்தக் காலகட்டத்தில் அவர்களின் மதிப்பும் அந்தஸ்தும் செல்வாக்கும் உலக அரங்கில் உச்சத்தில் இருந்தன. ஏராளமான நாடுகள் வெற்றி கொள்ளப்பட்;டு அவர்களின் ஆட்சியின் கீழ் வந்திருந்தன. அவர்களின் பெயரைக் கேட்டால் உலகத்துக்கு பயங்கலந்த மரியாதை ஏற்பட்டிருந்தது. இன்றைய உலகில் எந்த ஆட்சியாளரும் பெற்றிருக்காத செல்வாக்கு அவர்களுக்கு இந்த நிகழ்ச்சியின் போது இருந்தது.

ஒரு மதத்தின் நிறுவனராகவும், வழிகாட்டியாகவும், ஆத்மீகத் தலைவராகவும் – அதே சமயத்தில் மாபெரும் வல்லரசின் அதிபராகவும் இருந்த போதுதான் இந்த நிகழ்ச்சி நடந்தது. இதைக் கவனத்தில் கொண்டு இந்த வரலாற்றுத் துணுக்கை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.

‘ஹஜ்’ எனும் கடமையை நிறைவேற்ற மக்கா நகரில் மக்கள குழுமியுள்ளனர். அவர்களுக்குத் தாகம் தீர்பபதற்காக தண்ணீர்ப்பந்தல் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள் வரிசையாக நின்று அங்கே நீரருந்திச் செல்கின்றனர். அந்த இடத்திற்குத்தான் மாமன்னர் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) தண்ணீர் அருந்த வருகின்றனர்.

நபிகள் நாயகத்தின் உறவினர்கள் அந்த ஊரில் நிறைந்துள்ளனர். அந்த ஊர் மக்கள் அனைவருமே நபிகள் நாயகத்தை ஆன்மீகத் தலைவராக ஏற்றிருந்தனர். அவர்களில் யாருடைய வீட்டுக்காவது சென்று தண்ணீர் கேட்டிருக்கலாம். அங்கேகூட செல்லத் தேவையில்லை. தமது தோழர்களில் யாரையேனும் அனுப்பித் தண்ணீர் எடுத்து வரச் செய்திருக்கலாம். அவ்வாறு செய்யாமல் எல்லா மக்களும் எங்கே தண்ணீர் அருந்தச் செல்கிறார்களோ அங்கேயே செல்கிறார்கள்.

அந்தத் தண்ணீரை அருந்துவதற்காகக் கூட நெரிசலில் இடிபட்டு அவர்கள் சென்றிருக்கத் தேவையில்லை. யாரையேனும் அனுப்பித் தண்ணீர்ப் பந்தலில் நீர் எடுத்துவரச் சொல்லியிருக்கலாம். அவ்வாறுகூட செய்யாமல் தாமே நேரடியாக அங்கே செல்கிறார்கள்.

தண்ணீர்ப் பந்தலை நபிகள் நாயகத்தின் சிறிய தந்தை அப்பாஸ் (ரலி) தாம் நிர்வகிக்கிறார். அவர் தமது வீட்டிலிருந்து நல்ல தண்ணீர் எடுத்து வருமாறு தம் மகனிடம் கூறுகிறார்.

இந்தத் தண்ணீர் நம்மைப் போன்றவர்கள் குடிக்கத்தக்கதாக இருக்காது என்று இந்த நேரத்திலும நபிகள் நாயகத்துக்குத் தோன்றவில்லை. பரவாயில்லை இந்தத் தண்ணீரையே எனக்குக் கொடுங்கள்! என்று கூறுகிறார்கள்.
நபிகள் நாயகம் (ஸல்) காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் நாகரீகம் தெரியாதவர்களாக இருந்தனர். தண்ணீhப்பந்தலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பாத்திரத்தில் தம் கைகளைப் போட்டு அருந்திக் கொண்டிருந்தனர். இதையும் அப்பாஸ் (ரலி) நபிகள் நாயகத்திடம் தெரிவிக்கிறார். பரவாயில்லை, இந்தத் தண்ணீரையே எனக்குக் கொடுங்கள் என்பதே நபிகள் நாயகத்தின் பதிலாக இருந்தது.

மிகப் பெரிய தகுதியில் உள்ளவர்களைவிட்டு விடுவோம். சாதாரண மனிதன்கூட மற்றவர்கள் கைகளைப் போடும் தண்ணீரை அருந்தத் தயங்குவான். இந்த நிலையில் எல்லா மனிதர்களும் எந்தத் தண்ணிரை அருந்துகின்றார்களோ அந்தத் தண்ணீரையே தாமும் அருந்தி, தாம் மன்னர் என்பதாலோ, ஆத்மீகத் தலைவர் என்பதாலோ மற்றவர்களைவிட கூடுதலான உபசரிப்புத் தேவையில்லை என்று அந்த மாமனிதர் நிராகரித்து விடுகிறார்.
எவரும் அடைய முடியாத உயர்வை அடைந்தும், இவ்வளவு எளிமையாகவும் சாதாரணமாகவும் நடந்து கொண்ட தலைவரை உலக வரலாறு இன்று வரை கண்டதில்லை.

ஸம்ஸம் என்பது இஸ்லாமிய நம்பிக்கைப்படி புனிதமான கிணறாகும். அந்தத் தண்ணீரை அருந்துவதற்காக அங்கே நபிகள் நாயகம் (ஸல்) செல்கிறார்கள். மக்களில் சிலர் கிணற்றில் இறங்கித் தண்ணீரை மேலே கொண்டு வந்து மக்களுக்கு விநியோகம் செய்து கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறார்;கள். தாமும் கிணற்றில் இறங்கித் தண்ணீர் சுமந்து வந்தால் ஆர்வத்துடன் அந்த மக்கள் செய்யும் சேவை பாதிக்கப்படும் என்று கருதுகிறார்கள். இவ்வாறு பாதிப்பு ஏற்பாடது என்றால் நானும் உங்களைப் போல் கிணற்றில் இறங்கித் தண்ணீரை என் தோள் மீது சுமந்து மேலே கொண்டு வந்து மக்களுக்கு விநியோகித்திருப்பேன் என்று கூறுகிறார்கள்.

கிணற்றில் இறங்குவதோ, தண்ணீரைத்தம் தோளில் சுமப்பதோ, அதை மக்களுக்கு விநியோகம் செய்வதோ அந்த மாமனிதருக்குக் கௌரவக் குறைவானதாகத் தோன்றவில்லை. தாமும் விநியோகிக்க ஆரம்பித்தால் மக்கள் தம்மிடம் வந்து குழுமி விடுவார்கள். மற்றவர்கள் விநியோகிக்கும் தண்ணீரை யாரும் வாங்க மாட்டார்கள். இதனால் ஆர்வத்துடன் பணிபுரிந்த மக்களுக்கு மனக் கவலை ஏற்படும் என்பதால் இதைத் தவிர்த்துக் கொள்வதாகக் கூறிவிடுகின்றனர்.

அவர்களின் எளிமைக்கு மட்டும் எடுத்துக் காட்டாக இதை நாம் கருதக்கூடாது. மக்கள் கூடுமிடங்களில் – மத நிகழ்ச்சிகளில் – கலந்து கொள்ளும் தலைவர்களால் மக்களுக்கு எந்த இடையூறும் ஏற்படக் கூடாது என்பதையும் தெளிவு படுத்துகிறார்கள்.

எத்தனையோ மதநிகழ்ச்சிகளில் முதல்வரிலிருந்து பிரதமர் வரை கலந்து கொள்கின்றனர் அதனால் சாதாரண மக்கள் சொல்லொணாத் துன்பத்துக்கு ஆளாகிறார்கள். காரணம் அவர்களுக்காக செய்யப்படும் கெடுபிடிகள், விசேஷ ஏற்பாடுகள் தாம். இதனால் பல நூறு பேர் செத்து மடிந்ததையும் நாம் மறக்க முடியாது.

இந்த மாமனிதரும் தமது மார்க்கக் கடமைகளில் ஒன்றை நிறைவேற்றச் செல்கிறார். அவர் அதில் கலந்து கொண்டதால் கடை நிலையில் உள்ள ஒரு தொண்டனுக்குக் கூட எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை. ஏற்படக் கூடாது என்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

இந்த மாமனிதர் தம்மைக் கடவுள் என்று கூறினாலும் மக்கள் நம்பக் கூடிய அளவுக்கு அந்தஸ்து அவருக்கு இருந்தது. இந்த மாமனிதர் தமக்கென விசேஷச் சலுகைகளை உருவாக்கிக் கொண்டாலும் முகம் சுளிக்காமல் அதை ஏற்கக் கூடிய – அதில் மகிழ்ச்சியடையக் கூடிய மக்கள் கூட்டம் அவருக்குப் பின்னே இருந்தது. அவரை அழிப்பதற்காக பகீரதப் பிரயத்தனம் செய்து வந்த எதிரிகள் உலகம் முழுவதும் இருந்ததால் எந்நேரமும் ஆபத்து அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தது. அவருக்கோ எதைப் பற்றியும் கவலையில்லை. எந்தக் காரணத்துக்காகவும் மக்களை விட்டு விலகிட அவர் எண்ணவில்லை.

ஆட்சியாளரும், ஆன்மீகத் தலைவரும் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று அவர் வழிகாட்ட வந்தவர் என்பதால் – அதில் மட்டும் தான் அவரது கவனம் இருந்தது.

அதனால் தான் உலகில் தோன்றிய மனிதர்களில் எல்லாம் அவர் மாமனிதராகத் திகழ்ந்தார் என்று நடுநிலையாளர்கள் ஒப்புக் கொள்கின்றனர்.

புஹாரி 6787 – என் மகள் திருடினாலும் கையை வெட்டுவேன்

மாமனிதர் (பாகம் – 5)

அபூமுஹம்மத்

நூல்: புஹாரி 6787, அத்தியாயம்: குற்றவியல் சட்டங்கள்

ஆயிஷா (ரலி) கூறுகிறார்: 

    மக்ஸுமிய்யா எனும் (குரைஷிக்) குலத்தைச் சேர்ந்த பெண் ஒருமுறை திருடிவிட்டார். இது (உயர்ந்த குலமெனத் தம்மைக் கருதி வந்த) குரைஷிக் குலத்தினருக்கு கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. ‘இது குறித்து நபிகள் நாயகத்திடம் யாரால் பரிந்து பேச முடியும்? நபி (ஸல்) அவர்களின் அன்புக்குப் பாத்திரமான உஸாமாவால் மட்டுமே இயலும் என்று அவர்கள் பேசிக் கொண்டனர். உஸாமா, நபிகள் நாயகத்திடம் இது குறித்துப் பேசினார். அதற்கு நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் ‘அல்லாஹ்வுடைய குற்றவியல் சட்டங்களில் நீர் பரிந்து பேசுகிறீரா? எனக் கடிந்து விட்டு மக்களிடையே எழுந்து நின்று உரை நிகழ்த்தினார்கள். அவ்வுரையில் ‘மனிதர்களே! உங்களுக்கு முன் வாழ்ந்த சமுதாயத்தவர் உயர்ந்தவன் திருடினால் விட்டு விடுவார்கள். பலவீனமானவன் திருடினால் தண்டனையை நிறைவேற்றுவார்கள் இதன் காரணமாகவே அழிந்து போயினர். அல்லாஹ்வின் மேல் ஆணையாக இந்த முஹம்மதின் மகள் ஃபாத்திமா திருடினாலும் அவரது கையை நானே வெட்டுவேன்’ என்று குறிப்பிட்டார்கள்.

விளக்கம்:

மக்களுக்கு நீதி வழங்குவதற்காகவே ஆட்சியாளர்கள் தேர்வு செய்யப்படுகின்றனர். அதிகாரிகள் நியமிக்கப்படுகின்றனர். ஆனால் ஆட்சியாளர்களிடமும் அதிகாரிகளிடமும் நீதி வழங்குதல் என்பது குதிரைக் கொம்பாகி உள்ளதை உலகில் நாம் காண்கிறோம். ஆட்சியாளர்கள் மக்களுக்கு அநீதி இழைக்காமல் இருந்தால் அதுவே போதும் என்று மக்கள் எதிர்பார்க்கும் அளவுக்கு நீதி அரிதாக உள்ளது. குறைந்த அளவு அநீதியிழைப்பவனே இன்றைய உலகில் நீதிமானாகக் கருதப்படும் அளவுக்கு நீதிக்குப் பஞ்சம் ஏற்பட்டுள்ளதையும் காண்கிறோம். மற்றவர்கள் தவறிழைக்கும் போது எவ்வாறு அவர்களிடம் நடந்து கொள்கிறோமோ அதுபோல் தன் விஷயத்திலும் தன்னைச் சார்ந்தவர் விஷயத்திலும் நடந்து கொள்வதே நீதி எனப்படுகின்றது. வசதியும், செல்வாக்கும், அதிகாரமும் இல்லாத சாதாரண மனிதனின் குற்றங்களுக்கு எவ்வாறு தண்டனை வழங்கப்படுகிறதோ அவ்வாறே செல்வாக்கும், அதிகாரமும் செல்வமும் உள்ளவர்களிடமும் நடந்து கொள்வதே நீதி. அதில் உலகிலும் இவ்வாறு நீதி வழங்கும் போக்கை நம்மால் காண முடியவில்லை.

ஈராக் நாட்டின் ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுத்து நீதி(?) செலுத்திய ஐக்கிய நாடுகள் சபை இஸ்ரேலின் ஆக்கிரமிப்பை ஆதரிப்பதை இதற்குச் சிறிய உதாரணமாகக் கூறலாம். வழிபாட்டுத் தலங்களை இடிக்கக் கூடாது என்று சட்டம் இருக்கிறது. என் மதத்தைச் சேர்ந்த வழிபாட்டுத் தலத்தை இடிக்கக் கூடாது, மற்ற மதத்தவர்களின் வழிபாட்டுத் தலத்தை இடிக்கலாம் என்று இங்கே நீதி நிலை நாட்டப்படுகின்றது.

மதச்சார்பின்மையை கடைபிடிக்க வேண்டும் என்று சட்டம் சொல்கிறது. நாங்கள் மட்டும் எங்கள் மதத்தைச் சார்ந்து அதிகாரம் செலுத்துவோம். மற்ற மதத்தினர் தம்மதத்தைச் சார்ந்து நடக்கக் கூடாது என்பது ஆட்சியாளர்கள் அளிக்கும் நீதி ததும்புகின்ற விளக்கமாக உள்ளது.

மற்ற மதத்தவர்களைப் புண்படுத்தும் வகையில் பேசக் கூடாது என்பதன் பொருள் ‘எங்கள் மதத்தவர்களை மட்டும் புண்படுத்தக் கூடாது’ என்பதுதான் அதன் பொருள் என ஆட்சியாளர்கள் நடக்கிறார்கள். குண்டு வீசுதல், அடைக்கலம் அளித்தல், கொலை செய்தல் போன்ற குற்றங்களைத் தமது மதத்தவர்கள் செய்தால் அது ஜாமீனில் விடக்கூடிய குற்றம். மற்ற மதத்தவர்கள் செய்தால் ஜாமீனில் விட முடியாத குற்றம்.

குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு அடைக்கலம் கொடுப்பது தடாவில் போடப்படும் அளவுக்கு பெரிய குற்றம். ஆனால் மாநிலத்தின் முதல்வராக அவர் தமது வளர்ப்பு மகனுடைய அண்ணனுக்கு அடைக்கலம் கொடுக்கலாம். ஆனால் அது குற்றம் கிடையாது. இப்படி ஆயிரமாயிரம் உதாரணங்களைக் கூறலாம். மதச்சார்பற்ற(?) சுதந்திர இந்தியாவில் மட்டுமின்றி மொத்த உலகத்தின் இன்றைய நிலையும் இதுதான்.

இந்த அக்கிரமங்களைக் கண்டு விரக்தியடைந்துள்ள மனித சமுதாயம் மாமனிதர் நபிகள் நாயகத்தின் இந்த நீதியை நினைத்துப் பார்க்கட்டும!

குரைஷிக் குலத்தவர் தம்மை மிகவும் உயர்ந்த குலத்தவராகக் கருதி வந்தனர். தமது குலத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணொருத்தி திருடியதும் – நபிகள் நாயகம் கையை வெட்டுவார்கள் என்பதால் – கலக்கமுற்றனர். தமது குலத்துக்கு இழுக்கு ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று கவலைப்பட்டனர்.

தமது குலத்துப் பெண்ணுக்கு மட்டும் சட்டத்திலிருந்து விலக்குப் பெறுவதற்காக உஸாமாவைப் பரிந்து பேச அனுப்பினார்கள். நபிகள் நாயகத்தின் வளர்ப்பு மகனாக இருந்த ஸைத் என்பாரின் மகனே உஸாமா. அதாவது வளர்ப்புப் பேரன் நபிகள் நாயகத்தின் அன்புக்குப் பாத்திரமானவராக உஸாமா இருந்தார். ஆயினும் வளர்ப்புப் பேரன் என்ற நெருக்கம் நபிகள் நாயகத்தை அசைத்து விடவில்லை. ‘வளர்ப்புப் பேரன் என்ன? நான் பெற்ற மகனேயானாலும் சட்;டத்தின் முன் அவரும் சமமானவர்தாம்’ என்று கூறி நீதிக்கு இலக்கணமாகத் திகழ்ந்தார்கள்.

சுற்றம், நட்பு, செல்வம், செல்வாக்கு எதுவுமே நீதி வழங்குவதை விட்டும் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களைத் தடுக்க வில்லை. எள்ளின் முனையளவும் அவர்களைத் தடம் புரளச் செய்யவில்லை என்பதற்கு இந்த வரலாற்றுக் குறிப்பு தெளிவான சான்று.

அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் மேல் – வழக்குத் தொடர்வதற்கே – தண்டிப்பதற்குக் கூட அல்ல – வழக்குத் தொடர்வதற்கே மேலே உள்ளவர்களிடம் அனுமதி பெற வேண்டும் என்ற நிலை. எவ்வளவு பெரிய குற்றவாளியையும் ஜனாதிபதி கருணை காட்டி விடுதலை செய்யலாம் என்ற நிலையையும் பதவியில் இருப்பவர்கள் நீதிமன்றத்தில் மற்றவர்களைப் போல் ஆஜராகாமல் இருக்கலாம் என்ற நிலையையும், முதல்வரும் மற்றக்குடிமக்களும் சமமானவர்கள் அல்லர் என்று நீதிமன்றத்தில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பையும் இது போன்ற பாரபட்சமான போக்குகளையும் இந்த மாமனிதரின் அற்புத வரலாற்றையும் மனித குலம் ஒரு கணம் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கட்டும்.

மற்றவர்களைத் தண்டிக்க வேண்டிய நேரத்தில் மட்டும் என் குடும்பத்தவர்கள் தவறு செய்தாலும் நான் விட மாட்டேன் என்று இன்றைய தலைவர்களும் தான் கூறுகின்றனர். அது போன்ற ஒரு கூற்றாக இது ஏன் இருக்கக் கூடாது என்று சிலர் எண்ணக் கூடும்.

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் இதை வெற்றி முழக்கமாக மட்டும் கூறவில்லை. மாறாக தம் குடும்பத்தவர்கள் சட்டத்தை மீறும் போது தாட்சண்யம்பாராமல் தண்டித்துள்ளனர். இன்னும் சொல்வதென்றால் மற்றவர்களுக்கு வழங்கிய தண்டனையைவிட அதிகமான தண்டனையைத் தம் குடும்பத்தினருக்கு வழங்கி நீதி செலுத்துவதன் சிகரத்தைத் தொட்டார்கள்.

அபூஹுரைரா (ரலி) கூறுகிறார்:
நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் ஸகாத்தைக் கடமையாக்கிய போது இப்னு ஜமீல், காலித் பின் வலீத், அப்பாஸ் ஆகிய மூவரும் ஸகாத் கொடுக்க மறுத்தனர். இந்தச் செய்தி நபிகள் நாயகத்துக்குத் தெரிந்த உடன் ‘இப்னு ஜமீல் ஏழையாக இருந்தார். அல்லாஹ்வும் அவனது தூதரும் அவரைச் செல்வ நிலைக்கு உயர்த்தியதற்காக மறுக்கிறார் போலும். காலித் பின் வலீத் தமது கவசங்களையும் குதிரைகளையும் அல்லாஹ்வின் பாதையில் அர்ப்பணித்தவர். எனவே (அவரிடம் ஸகாத் கேட்டதன் மூலம்) அவருக்கு அநீதி இழைக்கிறீர்கள். ஆனால் அப்பாஸ் எனது பெரிய தந்தையாவார். எனவே அவர் வழங்க வேண்டிய ஸகாத்துடன் அதுபோன்ற இன்னொரு மடங்கும் வழங்க வேண்டும் என்று நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கட்டளையிட்டார்கள். (நூல்: புஹாரி, அத்தியாயம்: ஸகாத்)
மூன்று நபர்கள் ஸகாத் வரியைக் கொடுக்க மறுக்கின்றனர். ஒருவர் முன்னர் அவர் செய்த தியாகத்தினால் மன்னிக்கப்படுகிறார். மற்றொருவர் கடிந்து கொள்ளப்பட்டதுடன் விடப்பட்டுள்ளார். ஆனால் நபிகள் நாயகத்தின் பெரிய தந்தையும் நபிகள் நாயகத்தின் பாசத்திற்குரியவருமான அப்பாஸ் அவர்களுக்கோ அவர் செலுத்த வேண்டிய ஸகாத்தின் அளவுபோல் இன்னொரு மடங்கு அபராதம் செலுத்த வேண்டுமென இம்மாமனிதர் கட்டளையிடுகிறார்கள்.

மற்ற இருவரையும் மன்னித்த நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தமது குடும்பத்துப் பெரியவரை மட்டும் மன்னிக்கவில்லை என்பதிலிருந்து இந்த மாமனிதர் நீதியை நிலை நாட்டுவதில் யாருக்காகவும் எதற்காகவும் வளைந்து கொடுத்ததில்லை என்பதை யாரும் அறியலாம்.

இம்மாமனிதரின் வழியைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் மட்டுமே இவ்வுலகில் நீதியை நிலைநாட்ட முடியும் என்பதை உலகம் உணரட்டும்.

புஹாரி 3072 – பேரன் வாயில் போட்ட பேரீத்தம்பழம்

மாமனிதர் (பாகம் – 4)

அபூமுஹம்மத்

நூல்: புஹாரி 3072, அத்தியாயம்: ஜிஹாத்

அபூஹுரைரா (ரலி) கூறுகிறார்:  

     பேரீத்தம் பழம் காய்க்கும் பருவத்தில் (ஸகாத் எனும் பொது நிதியாக) ஒவ்வொருவரும் பேரீத்தம் பழங்ககை; கொண்டு வருவார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் முன்னே பெரும் குவியலாகப் பேரீத்தம் பழங்கள் சேர்ந்து விடும். நபிகள் நாயகத்தின் பேரர்களான ஹஸன் (ரலி), ஹுஸைன் (ரலி) ஆகியோர் அப்பேரீத்தம் பழங்களை எடுத்து விளையாடுவார்கள். அவர்களில் ஒருவர் ஒரு நாள் ஒரே ஒரு பேரீத்தம் பழத்தை எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டார். அவரது வாயிலிருந்து அதை வெளியேற்றி விட்டு ‘முஹம்மதின் குடும்பத்தினர் ஸகாத் எனும் பொது நிதியில் எதையும் சாப்பிடக் கூடாது என்பது உனக்குத் தெரியாதா?’ என்று கேட்டார்கள்.

விளக்கம்:

உலகத்தில் ஆட்சியாளர்கள் மீது சுமத்தப்படும் குற்றச் சாட்டுகளில் முதன்மையானது ‘பொதுப் பணத்தைச் சுருட்டி விட்டார்கள், வேண்டியவர்களுக்கு முறைகேடாக வழங்கி விட்டார்கள்’ என்பது தான்.

இத்தகைய முறைகேடுகளில் ஆட்சியாளர்கள் ஈடுபடுவதை சாதாரண மக்கள் விரும்பாவிட்டாலும் இதிலிருந்து விடுபட்ட ஒரே ஒரு ஆட்சியாளரைக் கூட இன்றைய உலகில் காண முடியாது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

மாதம் ஒன்றுக்கு சில ஆயிரம் ரூபாய்கள் மட்டும் சம்பளம் வாங்கும் பிரதமர்கள், ஜனாதிபதிகள், முதல்வர்கள், அமைச்சர்கள், நாடாளுமன்ற சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் ஆகியோர் இப்பதவிகளைப் பெற்ற பின் பல ஆயிரம் மடங்கு வளர்ந்துள்ளனர் என்பதற்கு ஆதாரம் எதுவும் தேவையில்லை. பொதுப்பணத்தில் குறைவாகச் சுருட்டியவர்கள் தாம் நேர்மையானவர்கள் என்று கருதப்படும் அளவுக்கு நிலைமை மோசமடைந்துள்ளதை இன்று நாம் காண்கிறோம்.

இந்த மாமனிதரின் அற்புத வரலாற்றைப் பாருங்கள், படிக்கும் போதே கண்கலங்குகிறது! நம்மையறியாமல் ஊர்ப்பணத்தில் கொழுத்தவர்கள் மேல் ஆத்திரம ஏற்படுகின்றது! இந்த மாமனிதர் போன்ற ஒரு ஆட்சியாளர் இந்த உலகத்தை ஆளக் கூடாதா என்று ஏக்கம் மேலிடுகிறது! இந்த வரலாற்றுத் துணுக்கை இன்னும் ஆழமாகச் சிந்தித்தால் அந்த மாமனிதரைப் பற்றிய மதிப்பு பல்லாயிரம் மடங்கு அதிகமாகின்றது.

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் மக்காவிலிருந்து விரட்டப்பட்டு மதீனா நகரை அடைந்து அங்கே ஒரு ஆட்சியையும் நிறுவினார்கள். அந்த ஆட்சியை செவ்வனே நிறைவேற்றுவதற்காக – ஏழைகளுக்கும் கடனாளிகளுக்கும் அடிமைகளுக்கும் திக்கற்றவர்களுக்கும் அறப்போரில் பங்கெடுப்போருக்கும் உதவுவதற்காக ஸகாத் எனும் வரியைச் செல்வந்தர்கள் மீது விதித்தார்கள். இப்பணத்தின் மூலம்தான் இந்தப் பணிகளை அவர்கள் செய்து வந்தனர்.

ஆட்சித் தலைவர் என்ற அடிப்படையில் அவர்களிடம் ஸகாத் நிதி வந்து குவியும். ஆடுகள், மாடுகள், ஒட்டகங்கள், தங்கம், வெள்ளி மற்றும் தானியங்கள் அரசுக் கருவூலத்தில் சேரும்.

இந்த நிதியைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் பல தகுதிகள் நபிகள் நாயகத்திற்கு இருந்தன. அவர்கள் ஏழையாக இருந்தார்கள். கடனாளியாக இருந்தார்கள். அறப்போரில் பங்கெடுப்பவராக இருந்தார்கள். இந்த நிதியை நிர்வாகம் செய்பவர்களாகவும் இருந்தார்கள். இந்த நிதியில் தமக்குத் தேவையானதை அவர்கள் எடுத்துக் கொண்டால் மன சாட்சிப் படியும், அவர்கள் போதித்த கொள்கைப்படியும் அதில் எந்தத் தவறுமில்லை. மக்களில் யாரும் அதைத் தவறாக விமர்சிக்கப் போவதுமில்லை.

இந்த மாமனிதர் ஸகாத் நிதியைத் தமக்கும் தம் குடும்பத்தினருக்கும் உலக முடிவுநாள் வரை வரக்கூடிய தமது வழித்தோன்றல்களுக்கும் ஹராம் (பயன்படுத்தக் கூடாது) என்று பிரகடனம் செய்கிறார்கள். ஆட்சியாளர் என்ற அடிப்படையில் சம்பளமாகக் கூட அதை எடுக்கக் கூடாது என்று தமக்குத் தாமே தடை விதித்துக் கொள்கிறார்கள்.

தமது பேரர்களில் ஒருவர் பொது நிதியைச் சேர்ந்த ஒரே ஒரு பேரீத்தம் பழத்தை எடுத்ததைக் கூட அந்த மாமனிதர் பொறுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஹஸன் ஹிஜ்ரி மூன்றாம் ஆண்டிலும் ஹுஸைன் நான்காம் ஆண்டிலும் பிறந்தனர். நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணித்த வருடத்தில் இந்த நிகழ்ச்சி நடந்திருந்தால் பேரர்களின் வயது ஏழு அல்லது எட்டுத்தான் இருக்கும்.

ஏழு அல்லது எட்டு வயதிற்கும் குறைந்த சிறு குழந்தைகள் செய்யும் தவறுகளை யாரும் தவறாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. இஸ்லாத்திலும் கூட இது தவறாகக் கருதப்படுவதில்லை. இந்த மாமனிதரோ தம் குடும்பத்தில் உள்ள சிறுவர்களும் கூட பொதுநிதியைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று தடை விதித்து விட்டார்கள்.

மனைவி, மக்கள், பேரன், பேத்திகள் என்ற உறவு முறைகள் தாம் தவறான வழியில் பொருளீட்டுவதைத் தூண்டுகின்றன. இந்தப் பாசத்தின் காரணமாகவே இளமையில் இலட்சியம் பேசுவோரெல்லாம் முதுமையில் இலட்சியத்தைத் தொலைத்து விடுகின்றனர்.

நபிகள் நாயகத்துக்கு இதுபோன்ற பாசம் இருந்ததில்லையா? நிச்சயமாக இருந்தது. மற்றவர்களை விட அதிகமாகவே இருந்தது. நபிகள் நாயகம் தொழும் போது கூட அவர்கள் மேல் இந்தப் பேரக் குழந்தைகள் சவாரி செய்ததுண்டு. குடும்பத்தின் மீது அவர்கள் வைத்திருந்த பாசம் அவர்களின் இலட்சியத்தையோ கொள்கையையோ பாதிக்காதவாறு பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

இதன் காரணமாகத்தான் பச்சிளம் பாலைகள் தானே என்றும் பார்க்கவில்லை. ஒரேயொரு பேரீத்தம் பழம் தானே என்று போலிச் சமாதனமும் கூறவில்லை. வாயில் போடுவதை வெளியில் எடுத்து வீசுவதால் யாருக்குப் பயன்படப் போகிறது என்று நினைத்து அதை அனுமதிக்கவுமில்லை. பொது நிதியை என் குடும்பத்து உறுப்பினர்கள் தொடக்கூடாது என்றால் தொடக் கூடாது தான். அதில் எந்த சமரசத்துக்கும் இடமில்லை என்பதில் மிக உறுதியாக இருந்தார்கள்.

வருங்காலத்தில் நபிகள் நாயகம் அவர்களின் பரம்பரையினர் என்று கூறிக் கொண்டு தம் குடும்பத்தினர் பொது நிதியில் உரிமை கொண்டாடக் கூடாது என்பதற்காக அன்றும் இன்றும் என்றும் அவர்களின் வழித்தோன்றல்கள் ஸகாத் எனும் பொது நிதியிலிருந்து ஒரு பைஸாவும் பெறக் கூடாது என்ற கடுமையான தடையையும் விதித்து விட்டார்கள்.

ஒவ்வொருவனும் தனது வழித் தோன்றல்கள் இவ்வுலகில் வசதியுடன் வாழ வேண்டும் என்பதற்காகப் பாடுபடுகிறான். அந்த மாமனிதரோ உலகம் உள்ளளவும் மற்ற ஏழைகளுக்கும் வறியோருக்கும் அனுமதித்ததைத் தமது வழித் தோன்றல்களுக்கு மட்டும் ஹராமாக்கி (தடுத்து) விட்டார்கள்.

நபிகள் நாயகம் ஒரு முறை தொழுது முடிந்ததும் வேகமாக வீட்டுக்குச் சென்று விட்டு வேகமாகத் திரும்பி வந்தார்கள். வந்ததும் ‘ஒரு வெள்ளிக் கட்டி ஸகாத் நிதியாக வந்தது. அது ஒரு இரவுப் பொழுதுகூட என் வீட்டில் இருப்பதை நான் விரும்பவில்லை. எனவே இதை விநியோகிக்குமாறு கூறவே விரைந்து சென்றேன்’ என்றார்கள்.
நூல்: புஹாரி

பொது நிதியை தம் வீட்டில் வைத்த நிலையில் இறந்து விட்டால் குடும்பத்தினர் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடுமோ? தேவைப்பட்டவர்களுக்கு தேவைப்பட்ட நேரத்தில் விநியோகம் செய்யாத குற்றம் வந்து சேருமோ? என்றெல்லாம் அஞ்சி, தொழுதவுடன் வேகமாகச் சென்று விநியோகம் செய்யச் சொல்கிறார்கள். ஒரு இரவு கூடத் தம் வீட்டில் இது இருக்கக் கூடாது என்று கூறியதை மிகவும் ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஊர்ப்பணத்தை அடித்து உலையில் போடும் அயோக்கியர்களைத் தலைவர்களாகக் கருதும் மக்கள் இந்த மாமனிதரின் வாழ்க்கையைப் பார்க்கட்டும்! அப்பழுக்கற்ற பரிசுத்தமான வரலாற்று நாயகரைப் பார்க்கட்டும்! தாம் கொண்ட மார்க்கம் உண்மையானது என்பதற்குச் சான்றாக தமது வாழ்வைத் திறந்த புத்தகமாக வைத்து விட்டுச் சென்ற அந்த மாமனிதரின் வழிகாட்டுதல் மட்டுமே உலகை உய்விக்கச் செய்ய முடியும் என்பதை உணரட்டும்!

புஹாரி 2318 – தேவைகள் இருந்தும் எடுத்துக் கொள்ளாத மாமனிதர்

மாமனிதர் (பாகம் – 3)

அபூமுஹம்மத்

நூல்: புஹாரி 2318, அத்தியாயம்: வக்காலத்

அனஸ் (ரலி) கூறுகிறார்கள்:  

     அபூதல்ஹா (ரலி) மதீனாவில் முஸ்லிம்களின் மிகப்பெரும் செல்வந்தராக இருந்தார். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் பள்ளிவாசலுக்கு எதிரில் இருந்த ‘பீருஹா’ எனும் தோட்டம் அபூதல்ஹா(ரலி)வுக்குச் சொந்தமாக இருந்தது. அவரது சொத்துக்களில் அவருக்கு மிக விருப்பமானதாக அது இருந்தது. நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்தத் தோட்டத்திற்குச் சென்று அதிலுள்ள சுவையான தண்ணீரை அருந்தும் வழக்கமுடையவர்களாக இருந்தனர். நீங்கள் விரும்பக்கூடியதை செலவிடாத வரை நீங்கள் நன்மையை அடைய முடியாது என்ற (3:92) திருக்குர்ஆன் வசனம் அருளப்பட்டவுடன் அபூதல்ஹா (ரலி) நபி (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றார். ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் விரும்பக் கூடியதை செலவிடாத வரை நன்மையை அடைய முடியாது என்று அல்லாஹ் கூறுகிறான். என் சொத்துக்களில் எனக்கு மிகவும் விருப்பமானது பீருஹா எனும் இந்தத் தோட்டமாகும். இனிமேல் அது அல்லாஹ்வுக்காக அளித்தத் தர்மமாகும். இதன் நன்மையை அல்லாஹ்விடம் நான் எதிர்பார்க்கிறேன். அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் விரும்பும் விதமாக இதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்! எனக் கூறினார். அதற்கு நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் ‘நிறுத்து! அது இலாபம் தரும் செல்வமாயிற்றே! இலாபம் தரும் செல்வமாயிற்றே! நீ கூறியதை நான் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அதை உனது நெருங்கிய உறவினர்களுக்கு நீ வழங்குவதையே நான் விரும்புகிறேன்’ எனக் கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவ்வாறே செய்கிறேன் என அவர் கூறி விட்டுத் தமது உறவினர்களுக்கும் தமது தந்தையின் உடன் பிறந்தார் மக்களுக்கும் பிரித்துக் கொடுத்தார்.

விளக்கம்:

மனிதனிடம் சொத்து சேர்க்கும் ஆசை எந்த அளவுக்கு உள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம். மதிப்புமிக்க சொத்து – தான் குடியிருக்கும் வீட்டுக்கருகில் உள்ள சொத்து என்றால் எப்படியேனும் அதை அடைந்துவிட முயல்கிறான். ஆட்சியும் அதிகாரமும் ஒரு மனிதனிடம் குவிந்து விட்டால் நீதி நியாயங்களைப் பாராமல் ஊரையே வளைத்து உடமையாக்கிட முயல்கிறான். நகரத்தின் இதயம் போன்ற பகுதியில் யாருக்கேனும் மதிப்பு மிக்க சொத்து இருந்தால் அதை அடிமாட்டு விலைக்கு வாங்குவதற்காக ஆட்சியாளர்கள் செய்யும் அக்கிரமத்தையும் நாம் பார்த்து வருகிறோம். ஆட்சியாளர் மட்டுமின்றி ஆட்சியாளருக்கு உடன் பிறவா சகோதரிகள் யாரேனும் இருந்தால் அவர்கள் கூட அடித்து உதைத்து மிரட்டிப் பிறரது சொத்தை அபகரிக்க முயல்வதையும் உலகில் நாம் பார்த்து வருகிறோம்.

அரசுக்குச் சொந்தமான சொத்துக்களைக்கூட ஆட்சியாளர்கள் தமதாக்கிக் கொள்ளும் காலமிது. நபிகள் நாயகத்தின் இந்த வரலாற்றுக் குறிப்பில் ஆட்சியாளர்கள் படித்துக் கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் ஏராளம்! ஏராளம்!

மதீனா நகரம் அன்றைய முஸலிம் உலகின் ஒரே தலைநகரம். அங்கிருந்த நபிகள் நாயகத்தின் பள்ளிவாசல்தான் தலைமைச் செயலகம். அந்தப் பள்ளி வாசலை ஒட்டிய பகுதியில் குடிசைகள் போட்டு அதில்தான் நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினர் தங்கியிருந்தனர்.

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தொழும் போது நான் குறுக்கு வாட்டமாகப் படுத்திருப்பேன். அவர்கள் தொழுகையில் ஸஜ்தா (தலையைத் தரையில் வைத்து வணங்குதல்) செய்யும் போது என் கால்களை மடக்கிக் கொள்வேன் என்று நபிகள் நாயகத்தின் மனைவி ஆயிஷா (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்.

நபிகள் நாயகத்தின் வீடு எவ்வளவு குறுகியதாக இருந்தது என்பதற்கு இது சான்று. அந்தக் குறுகிய வீட்டில் வசித்து வந்த நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு விசாலமான வீடு தேவையாக இருந்தது. பள்ளிவாசலுக்கு எதிரிலேயே விசாலமான தோட்டம் அவர்களுக்குக் கிடைத்தால் அவர்களின் இட நெருக்கடி குறையும்.

மதிப்புமிக்க இடத்தில் விசாலமான ஒரு சொத்து – நபிகள் நாயகத்தின் வீட்டுக்கு எதிரிலேயே அமைந்த ஒரு சொத்து – நபிகள் நாயகத்துக்குத் தேவைப்படக் கூடிய ஒரு சொத்து – கிரயமாகக்கூட இன்றி இலவசமாகக் கிடைக்கின்றது. நீங்கள் விரும்பியவாறு பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள் என்று செல்வந்தரான தோழர் வந்து கூறுகிறார்.

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) சாதாரண – சராசரி மனிதராக இருந்தால் நானே எடுத்துக் கொள்கிறேன் என்று கூறியிருப்பார்கள். அல்லது இதை எனக்கு விற்றுவிட்டு அதன் கிரயத்தை தர்மம் செய் என்று சொல்லி இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு இருந்த இடநெருக்கடி காரணமாக அந்த இடம் அவர்களுக்குத் தேவையாக இருந்தது. ஆனால் அவர்களுக்கு இந்தப் பொருட்களிலெல்லாம் நாட்டம் இல்லை!

அடிக்கடி அந்தத் தோட்டத்திற்குச் சென்று சுவையான நீரருந்தும் வழக்கம் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு இருந்துள்ளது. பாலைவனத்தில் சுவையான நீர் என்பது பெரும் பாக்கியமாகும். அடிக்கடி அவர்கள் சென்று வந்ததால் அந்தத் தோட்டத்தின் மதிப்பையும் அதில் கிடைக்கும் அபரிமிதமான வருவாயைப் பற்றியும் நபி (ஸல்) அறிந்திருந்தார்கள். இலாபம் தரும் செல்வமாயிற்றே என்று அவர்கள் கூறியதிலிருந்து இதை அறியலாம்.

தேவையான நேரத்தில் – தேவையான இடத்தில் நல்ல இலாபம் தரும் சொத்து இலவசமாக கிடைத்தும் மறுத்த ஒரே தலைவர் மாமனிதர் முஹம்மது நபியவர்கள்தாம்!

தர்மம் செய்பவர்கள் முதலில் தம் உறவினர்களுக்குச் செய்ய வேண்டும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் அடிக்கடி மக்களுக்குப் போதித்து வந்தனர். தாம் சொல்லுகின்ற அனைத்தையும் செயல்படுத்தி வந்த மாமனிதர் இந்த அவசியமான நேரத்திலும் அதை மறக்க வில்லை. தமக்குச் சாதகம் என்றால் தனிச் சட்டம் கூறவில்லை. இலாபம் தரக்கூடிய இந்த உயர்ந்த செல்வத்தைப் பெறக்கூடிய முதல் தகுதி உமது உறவினருக்கே உண்டு என்று கூறி இருக்கிறார்கள். ஆட்சித்தலைவர் என்பதற்காகவோ அல்லாஹ்வின் தூதர் என்பதற்காகவோ தமது எந்தப் போதனையையும் அந்த மாமனிதர் வளைக்கவில்லை.

சொல்வது யாருக்கும் எளிதானதுதான். சொல்லியவாறு அனைத்தையும் செய்வது எளிதானதன்று. உலக வரலாற்றில் தாம் சொன்ன எந்த ஒரு விஷயத்திலும் முரண்படாது அனைத்தையும் அப்படியே நடைமுறைப்படுத்திய ஒரே தலைவர் முஹம்மத் என்ற இந்த மாமனிதர்தாம்!

புஹாரி 6088 – தரங்கெட்ட அரசியல்வாதிகளுக்கு ஒரு பாடம்

மாமனிதர் (பாகம் – 2)

அபூமுஹம்மத்

நூல்கள்: புஹாரி 6088, முஸ்லிம் 2296.

அனஸ் (ரலி) கூறுகிறார்கள்:  

     நான் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களுடன் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தேன். கரைப்பகுதி கடினமான நஜ்ரான் நாட்டுப் போர்வை ஒன்றை அவர்கள் அணிந்திருந்தார்கள். அப்போது எதிரே வந்த கிராமவாசி நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களைப் போர்வையுடன் சேர்த்துக் கடும் வேகமாக இழுத்தார். இழுத்த வேகத்தில் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கிராமவாசியின் மார்பில் சாய்ந்தார்கள். அவர் கடுமையாக இழுத்ததன் காரணமாகப் போர்வையின் கனத்த கரைப்பகுதி அவர்களின் தோள்பட்டையைக் கன்றிப்போகச் செய்தது. பிறகு கிராமவாசி, ‘முஹம்மதே! உம்மிடமுள்ள செல்வத்தில் எனக்கும் தருமாறு கட்டளையிடுவீராக!’ என்று கூறினார். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அவரைத் திரும்பிப் பார்த்துச் சிரித்தார்கள். பிறகு அவருக்கு ஏதேனும் வழங்குமாறு கட்டளையிட்டார்கள்.

விளக்கம்:

மதத் தலைவராகவும் மாபெரும் சாம்ராஜ்ஜியத்தின் அதிபராகவும் திகழ்ந்த நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தமது பணியாளரான அனஸ் எனும் சிறுவருடன் தனியாக வீதியில் நடந்து சென்றதாக இந்த வரலாற்றுக் குறிப்பு கூறுகின்றது.

சாதாரண மனிதர்கள் சர்வ சாதாரணமாக நடந்து செல்வதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். ஒரு மதத்தின் மாபெரும் தலைவராக இருப்பவர் முன்னறிவிப்பின்றி – பக்தகோடிகள் புடை சூழாமல் – பந்தாக்கள் செய்யாமல் – சர்வசாதாரணமாக நடந்து செல்வதை உலக வரலாற்றில் நீங்கள் கண்டதுண்டா? அவரையும் அவரது மார்க்கத்தையும் அழித்தொழிக்க எதிரிகள் சமயம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அச்சம் சூழ்ந்த நேரத்தில் இப்படி நடந்து செல்வதைக் கற்பனையாவது செய்ய முடியுமா?

சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சியின் பொறுப்பாளர்கள் நடத்தும் பந்தாக்களைப் பார்த்துவரும் மக்களே! நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் இவ்வாறு நடந்து சென்றபோது அகில உலகும் அஞ்சக் கூடிய மாபெரும் வல்லரசின் அதிபர் என்பதைக் கவனத்தில் வையுங்கள்.

இப்படி இருவிதமான தலைமையையும் பெற்றிருந்த நேரத்தில் சிறுவயது பணியாளர் ஒருவரை மட்டும் அழைத்துக் கொண்டு மிகச் சாதாரணமாக நடந்து சென்ற வரலாற்றை அறியும் போது அந்த மாமனிதரின் அடக்கம் துணிச்சல் நம் கண்களைக் கலங்கச் செய்து விடுகின்றன.

இந்த மாமனிதர் அணிந்திருந்த ஆடை என்ன? அரசுக் கருவூலத்தில் ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் குவிந்து கிடக்கும் போது – மக்களெல்லாம் அவர்களிடம் வந்து அதைப் பெற்றுச் செல்லுமளவுக்கு அரசுக் கருவூலம் நிரம்பியிருந்த போது – ஒரு மேல் துண்டை மட்டுமே போர்த்திக் கொண்டு வீதியில் நடந்து செல்கிறார்கள். அலங்காரம் இல்லை! உயர்ரக ஆடைகள் அணியவில்லை! தைக்கப்பட்ட சட்டை போன்ற ஆடைகூட அணியவில்லை! அணிந்திருந்த மேல் துண்டு கூட மேனியை உறுத்தாத வகையில் உயர்தரமாக, மென்மையாக இருந்ததா என்றால் அதுவுமில்லை! முரட்டுத்துணியை – மேனியை உறுத்தக் கூடிய துணியைச் சுற்றிக் கொண்டு வாழ்ந்த அதிசய வாழ்க்கை அந்த மாமனிதருடையது. நம்மைப் போல சாதாரணமானவர்கள் கூட அணிந்து வெளியே செல்ல வெட்கப்படும் ஆடையை அணிந்து வெளியே செல்வதற்கு அசாத்தியமான மனவுறுதி வேண்டும். நேர்மையாக வாழ்வதில் எவரைப் பற்றியும் எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாத – மற்றவர்களிடம் தமது இமேஜ் – மதிப்பு – பாதிக்குமே என்பதைப் பற்றிப் பொருட்படுத்தாமல் வாழ்ந்த அந்த மாமனிதரிடம் இந்த உலகம் படிக்க வேண்டிய பாடங்கள் ஏராளம் உள்ளன.

முன்பின் தெரியாதவர் – நாட்டுப்புறத்தைச் சார்ந்தவர் – ஆட்சித் தலைவரை நேரடியாக நெருங்க முடிகின்றது, சட்டையைப் பிடித்து, கீழே விழும் அளவுக்குப் படுவேகமாக இழுக்க முடிகின்றது. அந்த நிலையிலும் அவர்களால் சிரிக்க முடிகின்றது! என்னே அற்புத வாழ்க்கை!

எம்.ஜீ.ஆர் அணிந்திருந்த தொப்பியைத் தவறுதலாகத் தட்டிவிட்ட தொண்டரை எம்.ஜீ.ஆர் மக்கள் மத்தியில் அறைந்ததையும், அதற்காக போலீஸ் தொண்டரை சித்திரவதை செய்ததையும் இந்த இடத்தில் நினைத்துப் பாருங்கள். ஒரு மாநில முதல்வரின் நிலை இதுதான். மாபெரும் சாம்ராஜ்ஜியத்தின் அதிபராக இருந்த நபிகள் நாயகத்தின் சட்டையைப் பிடித்து முன்பின் அறிமுகமில்லாதவர் இழுத்ததும் அந்த நேரத்தில் கடுகளவு அதிருப்தியைக்கூட வெளிப்படுத்தாமல் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் சிரித்ததும் அவர் மாமனிதர் என்பதற்கு மகத்தான சான்று.

அந்தக் கிராமவாசி, சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து ஏதேனும் நியாயம் கேட்க வந்தாரா? நபிகள் நாயகம் செய்த தவறைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக இப்படி இழுத்தாரா? இல்லை. நபிகள் நாயகத்திடம் உதவி கேட்டுத்தான் இழுத்திருக்கிறார்.

உதவி கேட்டு வருபவரிடம் அடக்கம் இருக்க வேண்டும், பணிந்து, குழைந்து கோரிக்கையை முன் வைக்க வேண்டும். பொதுப்பணத்தைக் கேட்பதென்றாலும் கொடுப்பவரைப் புகழ்ந்து தள்ள வேண்டும், இல்லை என்றால் பெற முடியாது என்பது பொதுவான உலகியல் நடப்பு.

இந்தக் கிராமவாசியின் அணுகுமுறையைப் பாருங்கள்! நம்மைப் போன்ற சாதாரண மனிதர்களிடம் அவர் இப்படி நடந்து கொண்டால் கூட ஒங்கி அறைந்து விடுவோம்.

சட்டையைப் பிடித்துத் தோள்பட்டை கன்றிப் போகும் அளவுக்கு இழுத்ததும் முஹம்மதே! என்று பெயர் சொல்லி அழைத்ததும் அல்லாஹ் உம்மிடம் தந்தவற்றிலிருந்து எனக்குத் தருவீராக! என்று அதிகாரத் தோரணையில் கேட்டதும் அதன் பிறகும் நபி (ஸல்) அவர்கள் சிரித்தது மட்டுமின்றி அவருக்குக் கொடுத்து அனுப்பியதும்; உலக வரலாற்றில் வேறு எவரிடமும் காண முடியாத அற்புத நிகழ்ச்சியாகும்.

கிராமவாசியின் துணிச்சல் என்று இதைக் கருதக் கூடாது. இவரிடம் சகஜமாக நடந்து கொண்டாலும் நம் இயல்புக்கு ஏற்ப நடந்து கொண்டாலும் இந்த மாமனிதர் ஆத்திரப்பட மாட்டார் என்பது கிராமவாசிக்குத் தெரியும். மக்களுக்கே தெரியும் அளவுக்கு அவர்களின் எளிமை பிரசித்தமாக இருந்துள்ளது. இதன் காரணமாகவே அவரால் இப்படி நடந்து கொள்ள முடிந்திருக்கிறது.

இந்த மாமனிதரைத் தலைவராகக் கொண்ட சமுதாயம் தரங்கெட்ட அரசியல்வாதிகளைத் தலைவர்களாக ஏற்று அவர்களின் பின்னே சென்று கொண்டிருக்கும் அவர்களின் நிலையை எண்ணிப் பாருங்கள்.

புஹாரி 2097 – இன்று வரை உலகம் கண்டிராத மாமனிதர்

மாமனிதர் (பாகம் – 1)

அபூமுஹம்மத்

நூல்: புஹாரி 2097, அத்தியாயம்: வியாபாரம், பாடம்: வாகனங்களை வாங்குதல்.

ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் (ரலி) கூறுகிறார்கள்:

   நான் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு போரிலிருந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். எனது ஒட்டகம் சண்டித்தனம் செய்து (மற்றவர்களை விட) என்னைப் பின் தள்ளியது. அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து ‘ஜாபிரா’ என்று கேட்டார்கள். நான் ஆம் என்றேன். ‘(பின் தங்கி வருவதற்கு) என்ன காரணம்?’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டனர். என் ஒட்டகம் சண்டித்தனம் செய்து என்னைப் பின் தள்ளி விட்டது. அதனால் பின் தங்கி விட்டேன் என்று நான் கூறினேன். உடனே நபி (ஸல்) அவர்கள் (தம் ஒட்டகத்திலிருந்து) இறங்கினார்கள். தமது வளைந்த குச்சியால் என் ஒட்டகத்தைக் குத்தி விட்டு ‘ஏறுவீராக’ என்றனர். நான் ஏறிக் கொண்டேன். நபி (ஸல்) அவர்களை விட முந்தி விடாதவாறு அதை இழுத்துப் பிடிக்க ஆரம்பித்தேன்.

‘மணமுடித்து விட்டீரா?’ என்று கேட்டனர். நான் ‘ஆம்’ என்றேன். ‘கன்னியா? விதவையா?’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டனர். விதவையைத்தான் என்று நான் கூறினேன். ‘கன்னியை மணந்திருக்கக் கூடாதா? நீர் அவளுடனும் அவள் உம்முடனும் இன்பமாக இருக்கலாமே’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டார்கள். எனக்குச் (சிறிய வயதுடைய) சகோதரிகள் உள்ளனர். அவர்களைப் பராமரித்துத் தலைவாரி, நிர்வகிக்கும் ஒரு பெண்ணை மணக்க விரும்பினேன் எனக் கூறினேன். ‘நீர் இப்போது ஊர் திரும்பப் போகிறீர்! ஊர் சென்றால் ஒரே இன்பம் தான்’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறிவிட்டு, ‘உமது ஒட்டகத்தை எனக்கு விற்கிறீரா?’ என்று கேட்டார்கள். நான் சரி எனக் கூறியதும் என்னிடமிருந்து ஒரு ஊகியா (தங்க நாணயத்தில் சிறிதள)வுக்கு விலைக்கு வாங்கிக் கொண்டனர். பின்னர் எனக்கு முன் அவர்கள் சென்று விட்டனர்.

நான் காலை நேரத்தில் (மதீனாவை) அடைந்தேன். நாங்கள் பள்ளிக்கு வந்ததும் பள்ளியில் வாசலில் நின்று கொண்டிருந்த நபி (ஸல்) அவர்கள் ‘இப்போது தான் வருகிறீரா’ என்று கேட்டனர். ஆம் என்றேன். ‘உமது ஒட்டகத்தை விட்டுவிட்டுப் பள்ளிக்குச் சென்று இரண்டு ரக்அத்கள் தொழுவீராக! என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதும் உள்ளே சென்று தொழுதேன். எனக்குறிய ஊகியாவை எடைபோட்டுத் தருமாறு பிலாலிடம் நபி (ஸல்) அவர்கள் கட்டளையிட்டார்கள். பிலால் எனக்கு எடை போட்டுத் தந்ததுடன் சற்று அதிகமாக தந்தார். நான் திரும்பிய போது ‘ஜாபிரைக் கூப்பிடுங்கள்’ என்றனர். அதற்குள் என் ஒட்டகத்தைத் திருப்பித் தரப் போகிறார்களோ! என்று நினைத்தேன். அவ்வாறு அவர்கள் திருப்பித் தந்தால் அதைவிட எனக்குப் பிடிக்காதது வேறெதுவும் இராது. அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் ‘உமது ஒட்டகத்தைப் பிடித்துக் கொள்வீராக! இதன் விலையும் உமக்குரியதே என்றார்கள்’.

விளக்கம்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் மதீனா சென்று ஆட்சித் தலைவரான பின் இந்த நிகழ்ச்சி நடந்திருக்கின்றது. ‘போரிலிருந்து திரும்பி வரும்போது’ என்ற வாசகத்திலிருந்து இதை நாம் விளங்க முடியும்.

போர் செய்து விட்டு நபித்தோழர்கள் திரும்பி வரும்போது அனைவரையும் விடக் கடைசியாக ஜாபிர் வருகிறார். அவருக்கும் பின்னால் நபி (ஸல்) அவர்கள் வருகின்றனர். அதனால் கடைசியாகப் பின் தங்கி வந்த ஜாபிரை அவர்களால் சந்திக்க முடிந்தது.

உலக வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால் மன்னர்கள் – போரில் வெற்றி பெற்ற மன்னர்கள் – களத்திலிருந்து எப்படித் திரும்பினார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம். யானை மேல் ஆரோகணித்து, படைவீரர்கள் பராக் கூற, வழியெங்கும் அட்டகாசங்கள் செய்து ஆணவத்துடனும் திமிருடனும் செருக்குடனும் திரும்பியதை அறிந்திருக்கிறோம்.

ஆட்சித்தலைவரான நபி (ஸல்) அவர்கள் – படை நடத்திச் சென்று வெற்றி வீரராகத் திரும்பிய நபி (ஸல்) அவர்கள் – அனைவரையும் அனுப்பி விட்டுத் தன்னந்தனியாக அனைவரையும் கண்காணித்துக் கொண்டு கடைசியாக வருகிறார்கள்.

ஆட்சித்தலைவர் என்ற மமதையில்லை! போரில் வென்று விட்டோம் என்ற செருக்கு இல்லை! மதத்தலைவர் என்ற ஆணவம் இல்லை! எதிரிகள் பின்தொடர்ந்து வந்து தாக்கி விடுவார்களோ என்ற அச்சம் இல்லை!

கருப்புப் பூனைகளின் பாதுகாப்புடன் – சிறுநீர் கழிக்கக்கூட பாதுகாவலர்கள் துணையுடன் – உலாவரும் வீரர்களையும் வீராங்கணைகளையும் பார்த்துப் பழகியவர்கள் இந்த அற்புத வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளட்டும்.
உலகவரலாற்றில் இப்படி ஒரே ஒரு தலைவர், இவர் ஒருவர் மட்டுமே இருக்க முடியும் என்று கூறத்தக்க அளவில் அந்த மாமனிதரின் அற்புத வாழ்க்கை அமைந்திருந்தது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் மதீனா வந்து ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற நேரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான தோழர்களைப் பெற்றார்கள். உலகில் ஆயிரக்கணக்கான தொண்டர்களைப் பெற்றவர்கள் தமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களை மட்டுமே பெயர் கூறி அழைக்கும் அளவுக்கு அறிந்திருப்பார்கள். சாதாரணமானவர்களை அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். அறிந்திருந்தாலும் அதைக் காட்டி கொள்வது தம் கௌரவத்துக்கு இழுக்கு என்று நடந்து கொள்வார்கள்.

பல்லாயிரக்கணக்கான தோழர்களைப் பெற்றிருந்த நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு சாதாரண நபித்தோழரைப் பெயர் கூறி அழைக்கும் அளவுக்கு அறிந்து வைத்திருந்ததால் – அவருடனும் நெருக்கமாகப் பழகியதால் ஜாபிரா? என்று கேட்கிறார்கள். இந்த ஜாபிர் நபி (ஸல்) அவர்களின் சமவயதினரோ, நீண்ட காலம் அவர்களுடன் பழகியவரோ அல்லர். உமக்குத் திருமணமாகி விட்டதா என்று அவரிடம் நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டதிலிருந்து திருமணம் செய்யக்கூடிய இளவயதுப் பருவத்தில் அவர் இருந்திருக்கிறார். அந்தச் சமயத்தில் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு ஐம்பது வயதுக்கு மேல். ஐம்பது வயதைக் கடந்த நபி (ஸல்) அவர்கள் சுமார் இருபது வயதுடையவரைப் பெயர் சொல்லி அழைத்தது மக்களுடன் அவர்கள் எந்த அளவுக்கு நெருக்கமாக இருந்தனர் என்பதற்குச் சான்று.

மந்திரிகள்கூட சந்திக்க முடியாத தலைவர்களைப் பார்த்துப் பழகிய மக்கள் இந்த அற்புத வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளட்டும்!

பதவியும் அந்தஸ்தும் வந்த பின், நன்கு பழகியவர்களையே யாரெனக் கேட்கும் தலைவர்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். அவர்களைச் சந்திக்க நேர்ந்தால் கண்டும் காணாதது போல் நடக்கும் தலைவர்களைப் பார்த்திருக்கிறோம்.

தம்மைவிட வயதில் குறைந்த நெடுநாள் பழக்கமில்லாத ஒரு தொண்டரைக் கண்டு அக்கறையுடன் அவரை விசாரித்து, அவருக்காகத் தமது ஒட்டகத்திலிருந்து இறங்கி, சண்டித்தனம் செய்த அவரது ஒட்டகத்தை எழுப்பி, அவரை ஒட்டகத்தில் ஏற்றிவிட்டு .. இப்படி ஒரு தலைவரை உலகம் இன்றுவரை கண்டதில்லை, இனியும் காணப்போவதில்லை.

உமக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டதா? கன்னியை மணந்தீரா? விதவையையா? இளைஞரான நீர் கன்னிப் பெண்ணை மணந்திருக்கலாமே என்றெல்லாம் அக்கறையுடன் நபி (ஸல்) அவர்கள் விசாரித்ததையும் ஊர் சென்றால் ஜாலிதான் என்று அவர்கள் கூறியதையும் சிந்தித்தால் நபி (ஸல்) அவர்கள் தமக்கென எந்த ஒரு தனிப்பட்ட மதிப்பையும் விரும்பவில்லை, ஆட்சியாளர் என்ற முறையிலும் தனிமரியாதையைத் தேடவில்லை, மதத்தலைவர் என்ற முறையிலும் தனி மதிப்பை நாடவில்லை என்பதை ஐயமற அறிந்து கொள்ளலாம்.

சண்டித்தனம் செய்த ஒட்டகத்தை விலை பேசி வாங்கியதும் வாங்கிய பின் விற்றவரை அதில் ஏறிவர அனுமதித்ததும் முடிவில் அவரிடமே ஒட்டகத்தை இலவசமாக வழங்கியதும் அவர்களின் வள்ளல் தன்மைக்குச் சான்று.

இறைவனின் தூதராக மட்டுமே தம்மை அவர்கள் கருதியதால் – தாம் உட்பட அனைவரும் இறைவனின் அடிமைகள் தாம் என்பதில் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை அவர்களுக்கு இருந்ததால் – எந்த அல்லாஹ்வைப் பற்றி மக்களுக்கு அவர்கள் போதித்தார்களோ அந்த இறைவனை அதிகமதிகம் அஞ்சிய காரணத்தால் தான் அவர்களால் இப்படி நடந்து கொள்ள முடிந்தது.

அந்த மாமனிதரின் அதிசய வாழ்க்கையை இன்னும் பார்ப்போம்.

இப்னுமாஜா பக்கம் – 4

இப்னுமாஜா பக்கம் – 4

பக்கம் – 4 (ஹதீஸ்கள் 31 முதல் 40 வரை)

அத்தியாயம்: முகத்திமா – முகப்பு

31 حدثنا عبد اللَّهِ بن عَامِرِ بن زُرَارَةَ وإسماعيل بن مُوسَى قالا ثنا شَرِيكٌ عن مَنْصُورٍ عن رِبْعِيِّ بن حِرَاشٍ عن عَلِيٍّ قال قال رسول اللَّهِ (ص) لَا تَكْذِبُوا عَلَيَّ فإن الْكَذِبَ عَلَيَّ يُولِجُ النَّارَ

ஹதீஸ் எண்: 31

என் பெயரால் பொய் கூறாதீர்கள்! ஏனென்றால் என் பெயரால் பொய் கூறுவது நரகில் சேர்க்கும் என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அலீ (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் புகாரி, முஸ்லிம் ஆகிய நூல்களிலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.)

32 حدثنا محمد بن رُمْحٍ الْمِصْرِيُّ ثنا اللَّيْثُ بن سَعْدٍ عن بن شِهَابٍ عن أَنَسِ بن مَالِكٍ قال قال رسول اللَّهِ (ص) من كَذَبَ عَلَيَّ حَسِبْتُهُ قال مُتَعَمِّدًا فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ من النَّارِ

ஹதீஸ் எண்: 32

யார் என் பெயரால் பொய் கூறுகிறானோ, அவன் தனது தங்குமிடத்தை நரகமாக ஆக்கிக் கொள்ளட்டும் என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். ‘வேண்டுமென்றே’ என்ற வார்த்தையையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக நான் நினைக்கின்றேன் என்று அனஸ் இப்னு மாலிக் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் புகாரி, முஸ்லிம் ஆகிய நூல்களிலும் பதிவாகியுள்ளது)

33 حدثنا أبو خَيْثَمَةَ زُهَيْرُ بن حَرْبٍ ثنا هُشَيْمٌ عن أبي الزُّبَيْرِ عن جَابِرٍ قال قال رسول اللَّهِ (ص) من كَذَبَ عَلَيَّ مُتَعَمِّدًا فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ من النَّارِ

ஹதீஸ் எண்: 33

யார் என்மீது திட்டமிட்டு பொய் கூறுகின்றானோ அவன் தனது தங்குமிடத்தை நரகமாக ஆக்கிக் கொள்ளட்டும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக ஜாபிர் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் புகாரி, முஸ்லிம் ஆகிய நூல்களிலும் இடம் பெற்றுள்ளது.)

34 حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ ثنا محمد بن بِشْرٍ عن مُحَمَّدِ بن عَمْرٍو عن أبي سَلَمَةَ عن أبي هُرَيْرَةَ قال قال رسول اللَّهِ (ص) من تَقَوَّلَ عَلَيَّ ما لم أَقُلْ فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ من النَّارِ

ஹதீஸ் எண்: 34

நான் சொல்லாத ஒன்றை என் மீது யார் இட்டுக்கட்டிக் கூறுகிறானோ அவன் தனது தங்குமிடத்தை நரகமாக்கிக் கொள்ளட்டும்! என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

35 حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ ثنا يحيى بن يَعْلَى التَّيْمِيُّ عن مُحَمَّدِ بن إسحاق عن مَعْبَدِ بن كَعْبٍ عن أبي قَتَادَةَ قال سمعت رَسُولَ اللَّهِ (ص) يقول على هذا الْمِنْبَرِ إِيَّاكُمْ وَكَثْرَةَ الحديث عَنِّي فَمَنْ قال عَلَيَّ فَلْيَقُلْ حَقًّا أو صِدْقًا وَمَنْ تَقَوَّلَ عَلَيَّ ما لم أَقُلْ فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ من النَّارِ

ஹதீஸ் எண்: 35

என்னைப் பற்றி அதிகமாக அறிவிப்பதை விட்டும் உங்களை நான் எச்சரிக்கிறேன், என் பெயரால் சொல்வதென்றால் உண்மையையே சொல்ல வேண்டும், நான் சொல்லாத ஒன்றை என் பெயரால் எவரேனும் கூறினால் அவர் தனது தங்குமிடத்தை நரகமாக ஆக்கிக் கொள்ளட்டும்! என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் இந்த மிம்பர் (படி) மீது இருந்து கூற நான் செவியுற்றிருக்கிறேன் என்று அபூகதாதா (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் அஹ்மத், தாரிமி ஆகிய நூல்களிலும் இடம் பெற்றுள்ளது.)

36 حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ وَمُحَمَّدُ بن بَشَّارٍ قالا ثنا غُنْدَرٌ محمد بن جَعْفَرٍ ثنا شُعْبَةُ عن جَامِعِ بن شَدَّادٍ أبي صَخْرَةَ عن عَامِرِ بن عبد اللَّهِ بن الزُّبَيْرِ عن أبيه قال قلت لِلزُّبَيْرِ بن الْعَوَّامِ مالي لَا أَسْمَعُكَ تُحَدِّثُ عن رسول اللَّهِ (ص) كما أَسْمَعُ بن مَسْعُودٍ وَفُلَانًا وَفُلَانًا قال أَمَا إني لم أُفَارِقْهُ مُنْذُ أَسْلَمْتُ وَلَكِنِّي سمعت منه كَلِمَةً يقول من كَذَبَ عَلَيَّ مُتَعَمِّدًا فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ من النَّارِ

ஹதீஸ் எண்: 36

இப்னு மஸ்வூது (ரலி) மற்றும் சிலரிடம் நான் (ஹதீஸ்களைக்) கேட்பது போல், நீங்கள் நபி (ஸல்) வாயிலாக எந்த ஒன்றையும் கூற நான் கேட்டதில்லையே! அது ஏன் என்று ஸுபைர் இப்னுல் அவாம் (ரலி) அவர்களிடம் கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள் ‘நான் இஸ்லாத்தை ஏற்றதிலிருந்து நபி (ஸல்) அவர்களை நான் பிரிந்தது இல்லை, எனினும் ‘யார் என் பெயரால் பொய் கூறினானோ அவன் தனது தங்குமிடத்தை நரகமாக ஆக்கிக் கொள்ளட்டும்’ என நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து ஒரு சொல்லை நான் செவியுற்றுள்ளேன். (அதற்கு அஞ்சியே நான் அதிகமாக அறிவிப்பதில்லை) என்று ஸுபைர் இப்னுல் அவாம் (ரலி) கூறியதாக அவரது மகன் அப்துல்லாஹ் இப்னு ஸுபைர் (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்தச் செய்தி புகாரியிலும் இடம் பெற்றுள்ளது.)

37 حدثنا سُوَيْدُ بن سَعِيدٍ ثنا عَلِيُّ بن مُسْهِرٍ عن مُطَرِّفٍ عن عَطِيَّةَ عن أبي سَعِيدٍ قال قال رسول اللَّهِ (ص) من كَذَبَ عَلَيَّ مُتَعَمِّدًا فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ من النَّارِ

ஹதீஸ் எண்: 37

யார் என் பெயரால் வேண்டுமென்றே பொய் கூறுகிறானோ அவன் தனது தங்குமிடத்தை நரகமாக ஆக்கிக் கொள்ளட்டும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அபூஸயீத் (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் முஸ்லிம் நூலில் இடம் பெற்றுள்ளது)

 بَاب من حَدَّثَ عن رسول اللَّهِ (ص) حَدِيثًا وهو يَرَى أَنَّهُ كَذِبٌ  

38 حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ ثنا عَلِيُّ بن هَاشِمٍ عن بن أبي لَيْلَى عن الْحَكَمِ عن عبد الرحمن بن أبي لَيْلَى عن عَلِيٍّ عن النبي (ص) قال من حَدَّثَ عَنِّي حَدِيثًا وهو يَرَى أَنَّهُ كَذِبٌ فَهُوَ أَحَدُ الْكَاذِبَيْنِ

ஹதீஸ் எண்: 38

நிச்சயம் பொய் தான் என்று தெரிந்து கொண்டே என் பெயரால் யாரேனும் ஒரு செய்தியைக் கூறினால் அவனும் பொய்யர்களில் ஒருவனாவான் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அலீ (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

39 حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ قال ثنا وَكِيعٌ ح وثنا محمد بن بَشَّارٍ ثنا محمد بن جَعْفَرٍ قالا ثنا شُعْبَةُ عن الْحَكَمِ عن عبد الرحمن بن أبي لَيْلَى عن سَمُرَةَ بن جُنْدَبٍ عن النبي (ص) قال من حَدَّثَ عَنِّي حَدِيثًا وهو يَرَى أَنَّهُ كَذِبٌ فَهُوَ أَحَدُ الْكَاذِبَيْنِ

ஹதீஸ் எண்: 39

நிச்சயம் பொய் தான் என்று தெரிந்து கொண்டே என் பெயரால் யாரேனும் ஒரு செய்தியைக் கூறினால் அவனும் பொய்யர்களில் ஒருவனாவான் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக ஸமுரத் இப்னு ஜுன்துப் (ரலி)  அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

40 حدثنا عُثْمَانُ بن أبي شَيْبَةَ ثنا محمد بن فُضَيْلٍ عن الْأَعْمَشِ عن الْحَكَمِ عن عبد الرحمن بن أبي لَيْلَى عن عَلِيٍّ عن النبي (ص) قال من رَوَى عَنِّي حَدِيثًا وهو يَرَى أَنَّهُ كَذِبٌ فَهُوَ أَحَدُ الْكَاذِبَيْنِ حدثنا محمد بن عبد اللَّهِ أَنْبَأَنَا الْحَسَنُ بن مُوسَى الْأَشْيَبُ عن شُعْبَةَ مِثْلَ حديث سَمُرَةَ بن جُنْدَبٍ

ஹதீஸ் எண்: 40

நிச்சயம் பொய் தான் என்று தெரிந்து கொண்டே என் பெயரால் யாரேனும் ஒரு செய்தியைக் கூறினால் அவனும் பொய்யர்களில் ஒருவனாவான் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக முகீரா இப்னு ஷுஃபா (ரலி)  அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

இப்னுமாஜா பக்கம் – 5

இப்னுமாஜா பக்கம் – 5
பக்கம் – 5 (ஹதீஸ்கள் 41 முதல் 50 வரை)

அத்தியாயம்: முகத்திமா – முகப்பு

41 حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ ثنا وَكِيعٌ عن سُفْيَانَ عن حَبِيبِ بن أبي ثَابِتٍ عن مَيْمُونِ بن أبي شَبِيبٍ عن الْمُغِيرَةِ بن شُعْبَةَ قال قال رسول اللَّهِ (ص) من حَدَّثَ عَنِّي بِحَدِيثٍ وهو يَرَى أَنَّهُ كَذِبٌ فَهُوَ أَحَدُ الْكَاذِبَيْنِ

ஹதீஸ் எண்: 41

நிச்சயம் பொய் தான் என்று தெரிந்து கொண்டே என் பெயரால் யாரேனும் ஒரு செய்தியைக் கூறினால் அவனும் பொய்யர்களில் ஒருவனாவான் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக முகீரா இப்னு ஷுஃபா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் முஸ்லிம் நூலிலும் இடம் பெற்றுள்ளது.)

 بَاب اتِّبَاعِ سُنَّةِ الْخُلَفَاءِ الرَّاشِدِينَ الْمَهْدِيِّينَ  

42 حدثنا عبد اللَّهِ بن أَحْمَدَ بن بَشِيرِ بن ذَكْوَانَ الدِّمَشْقِيُّ ثنا الْوَلِيدُ بن مُسْلِمٍ ثنا عبد اللَّهِ بن الْعَلَاءِ يعني بن زبر حدثني يحيى بن أبي الْمُطَاعِ قال سمعت الْعِرْبَاضَ بن سَارِيَةَ يقول قام فِينَا رسول اللَّهِ (ص) ذَاتَ يَوْمٍ فَوَعَظَنَا مَوْعِظَةً بَلِيغَةً وَجِلَتْ منها الْقُلُوبُ وَذَرَفَتْ منها الْعُيُونُ فَقِيلَ يا رَسُولَ اللَّهِ وَعَظْتَنَا مَوْعِظَةَ مُوَدِّعٍ فَاعْهَدْ إِلَيْنَا بِعَهْدٍ فقال عَلَيْكُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَإِنْ عَبْدًا حَبَشِيًّا وَسَتَرَوْنَ من بَعْدِي اخْتِلَافًا شَدِيدًا فَعَلَيْكُمْ بِسُنَّتِي وَسُنَّةِ الْخُلَفَاءِ الرَّاشِدِينَ الْمَهْدِيِّينَ عَضُّوا عليها بِالنَّوَاجِذِ وَإِيَّاكُمْ وَالْأُمُورَ الْمُحْدَثَاتِ فإن كُلَّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ

ஹதீஸ் எண்: 42

கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்து உள்ளங்களை நடுங்கச் செய்யும் அரிய உரை ஒன்றை நபி (ஸல்) அவர்கள் நிகழ்த்தினார்கள். ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! (உலகிலிருந்து) விடை பெற்றுச் செல்பவரின் உரை போன்று நீங்கள் உபதேசம் செய்கிறீர்கள், எனவே எங்களிடம் (பலமான) உறுதிமொழியைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்’ என்று அவர்களிடம் கேட்கப்பட்டது. ‘இறையச்சத்தையும், (உங்கள் தலைவர்) நீக்ரோ அடிமையாயினும் செவிமடுத்துக் கட்டுப்பட்டு நடப்பதையும் அவசியமாக்கிக் கொள்ளுங்கள்! எனக்குப் பின்னால் கடுமையான கருத்து வேறுபாடுகளைக் காண்பீர்கள்! அப்போது என் சுன்னத்தையும், நேர்வழி நின்ற கலீபாக்களின் சுன்னத்தையும் பற்றிக் கொள்ளுங்கள்! அதனைக் கடவாய்ப் பற்களால் கடித்துக் கொள்ளுங்கள்! (மார்க்கத்தில்) பதிதாக தோற்றுவிக்கப்பட்ட காரியங்களைப் பற்றி உங்களை நான் எச்சரிக்கிறேன். ஏனெனில் ஒவ்வொரு ‘பித்அத்தும்’ வழிகேடாகும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள், என இர்பாழ் இப்னு ஸாரியா (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் அஹ்மத், அபூதாவூது, திர்மிதி ஆகிய நூல்களில் இடம் பெற்றுள்ளது.)

43 حدثنا إسماعيل بن بِشْرِ بن مَنْصُورٍ وإسحاق بن إبراهيم السَّوَّاقُ قالا ثنا عبد الرحمن بن مَهْدِيٍّ عن مُعَاوِيَةَ بن صَالِحٍ عن ضَمْرَةَ بن حَبِيبٍ عن عبد الرحمن بن عَمْرٍو السُّلَمِيِّ أَنَّهُ سمع الْعِرْبَاضَ بن سَارِيَةَ يقول وَعَظَنَا رسول اللَّهِ (ص) مَوْعِظَةً ذَرَفَتْ منها الْعُيُونُ وَوَجِلَتْ منها الْقُلُوبُ فَقُلْنَا يا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ هذه لَمَوْعِظَةُ مُوَدِّعٍ فَمَاذَا تَعْهَدُ إِلَيْنَا قال قد تَرَكْتُكُمْ على الْبَيْضَاءِ لَيْلُهَا كَنَهَارِهَا لَا يَزِيغُ عنها بَعْدِي إلا هَالِكٌ من يَعِشْ مِنْكُمْ فَسَيَرَى اخْتِلَافًا كَثِيرًا فَعَلَيْكُمْ بِمَا عَرَفْتُمْ من سُنَّتِي وَسُنَّةِ الْخُلَفَاءِ الرَّاشِدِينَ الْمَهْدِيِّينَ عَضُّوا عليها بِالنَّوَاجِذِ وَعَلَيْكُمْ بِالطَّاعَةِ وَإِنْ عَبْدًا حَبَشِيًّا فَإِنَّمَا الْمُؤْمِنُ كَالْجَمَلِ الْأَنِفِ حَيْثُمَا قِيدَ انْقَادَ

ஹதீஸ் எண்: 43

கண்கள் கண்ணீர் வடித்து, உள்ளங்கள் நடுங்கும் விதமாக நபி (ஸல்) அவர்கள் எங்களுக்கு உரை நிகழ்த்தினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதரே! நிச்சயமாக இந்த உரை (உலகத்திலிருந்து) விடை பெற்றுச் செல்லும் உரை தான். எனவே எங்களிடம் என்ன உறுதிமொழி கேட்கிறீர்கள்? என்று நாங்கள் கேட்டோம். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், ‘நிச்சயமாக நான் உங்களை வெள்ளை வெளேர் என்ற வழியில் விட்டுச் செல்கிறேன். அதில் இரவும் பகலைப் போன்றது. நாசமாகி விடுபவனைத் தவிர வேறு எவரும் அந்தப் பாதையிலிருந்து சருக மாட்டான். உங்களில் யார் (உனக்குப் பின்) வாழ்கிறாரோ அவர் ஏராளமான கருத்து வேறுபாடுகளைக் காண்பார்.

என் சுன்னத்திலிருந்தும், நேர்வழி நின்ற கலீபாக்களின் சுன்னத்திலிருந்தும் எதை அறிகிறீர்களோ அதைப் பற்றிக் கொள்ளுங்கள். அதனைக் கடவாய்ப் பற்களால் கடித்துக் கொள்ளுங்கள்! (உங்கள் தலைவர்) நீக்ரோ அடிமை என்றாலும் (அவருக்கு) கட்டுப்பட்டு நடப்பதை அவசியமாக்கிக் கொள்ளுங்கள்! நிச்சயமாக மூமின் கடிவாளம் இடப்பட்ட ஒட்டகம் போன்றவனாவான். எங்கு இழுக்கப்பட்டாலும் அவன் இழுபடுவான் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக இர்பாழ் இப்னு ஸாரியா (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் அஹ்மது, ஹாகிம் ஆகிய நூல்களில் இடம் பெற்றுள்ளது.)

44 حدثنا يحيى بن حَكِيمٍ ثنا عبد الْمَلِكِ بن الصَّبَّاحِ الْمِسْمَعِيُّ ثنا ثَوْرُ بن يَزِيدَ عن خَالِدِ بن مَعْدَانَ عن عبد الرحمن بن عَمْرٍو عن الْعِرْبَاضِ بن سَارِيَةَ قال صلى بِنَا رسول اللَّهِ (ص) صَلَاةَ الصُّبْحِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَوَعَظَنَا مَوْعِظَةً بَلِيغَةً فذكر نَحْوَهُ

ஹதீஸ் எண்: 44

மேற்கூறிய அதே செய்திதான் 44-வது ஹதீஸாகவும் இடம் பெற்றுள்ளது. எனினும் அதில் (ஒரு நாள்) சுபுஹ் தொழுகைக்குப் பின் இந்த உபதேசத்தைச் செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

 بَاب اجْتِنَابِ الْبِدَعِ وَالْجَدَلِ  

45 حدثنا سُوَيْدُ بن سَعِيدٍ وَأَحْمَدُ بن ثَابِتٍ الْجَحْدَرِيُّ قالا ثنا عبد الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ عن جَعْفَرِ بن مُحَمَّدٍ عن أبيه عن جَابِرِ بن عبد اللَّهِ قال كان رسول اللَّهِ (ص) إذا خَطَبَ احْمَرَّتْ عَيْنَاهُ وَعَلَا صَوْتُهُ وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ كَأَنَّهُ مُنْذِرُ جَيْشٍ يقول صَبَّحَكُمْ مَسَّاكُمْ وَيَقُولُ بُعِثْتُ أنا وَالسَّاعَةَ كَهَاتَيْنِ وَيَقْرِنُ بين إِصْبَعَيْهِ السَّبَّابَةِ وَالْوُسْطَى ثم يقول أَمَّا بَعْدُ فإن خَيْرَ الْأُمُورِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرُ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وكان يقول من تَرَكَ مَالًا فَلِأَهْلِهِ وَمَنْ تَرَكَ دَيْنًا أو ضَيَاعًا فَعَلَيَّ وَإِلَيَّ

ஹதீஸ் எண்: 45

நபி (ஸல்) அவர்கள் சொற்பொழிவு நிகழ்த்தும் போது அவர்களின் இரு கண்களும் சிவந்து விடும், அவர்களின் குரல் உயரும், அவர்களின் கோபம் கடுமையாகும், ‘ஸப்பஹகும் வ மஸ்ஸாகும்’ என்று கூறி படையினரை எச்சரிப்பவர் போல் ஆகிவிடுவார்கள். (காலை, மாலை எல்லா நேரத்திலும் எதிரிகள் தாக்கக்கூடும், அதனால் எல்லா நேரங்களிலும் ஜாக்கிரதையாக இருந்து கொள்ளுங்கள்! என்று உணர்த்துவதற்காக இந்த வார்த்தை கூறப்படும்) சுட்டு விரலையும், நடு விரலையும் சேர்த்துக் காட்டி நானும் யுகமுடிவு நாளும் இப்படி (அருகருகே) உள்ள நிலையில் நான் அனுப்பப்பட்டுள்ளேன் என்று கூறுவார்கள். பின்னர், செய்திகளில் சிறந்தது இறைவனின் வேதமாகும், வழிகாட்டுதல்களில் சிறந்தது முஹம்மதுடைய வழிகாட்டுதலாகும். காரியங்களில் மிகவும் கெட்டது (மார்க்கத்தின் பெயரால்) பின்னர் உருவாக்கப்பட்டவைகளாகும். ஒவ்வொரு பித்அதும் வழிகேடுதான் என்றும் கூறுவார்கள். யாரேனும் சொத்துக்களை விட்டுச் சென்றால் அது அவனது குடும்பத்திற்கு உரியதாகும். யாரேனும் கடனையோ, சந்ததிகளையோ விட்டுச் சென்றால் பொறுப்பு என்னைச் சேர்ந்தது என்றும் கூறுவார்கள் என ஜாபிர் இப்னு அப்துல்லாஹ் (ரலி) அறிவித்தார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் முஸ்லிமிலும் இடம் பெற்றுள்ளது.)

46 حدثنا محمد بن عُبَيْدِ بن مَيْمُونٍ الْمَدَنِيُّ أبو عُبَيْدٍ ثنا أبي عن مُحَمَّدِ بن جَعْفَرِ بن أبي كَثِيرٍ عن مُوسَى بن عُقْبَةَ عن أبي إسحاق عن أبي الْأَحْوَصِ عن عبد اللَّهِ بن مَسْعُودٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) قال إنما هُمَا اثْنَتَانِ الْكَلَامُ وَالْهَدْيُ فَأَحْسَنُ الْكَلَامِ كَلَامُ اللَّهِ وَأَحْسَنُ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ ألا وَإِيَّاكُمْ وَمُحْدِثَاتِ الْأُمُورِ فإن شَرَّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ ألا لَا يَطُولَنَّ عَلَيْكُمْ الْأَمَدُ فَتَقْسُوَ قُلُوبُكُمْ ألا إِنَّ ما هو آتٍ قَرِيبٌ وَإِنَّمَا الْبَعِيدُ ما ليس بِآتٍ ألا إنما الشَّقِيُّ من شَقِيَ في بَطْنِ أُمِّهِ وَالسَّعِيدُ من وُعِظَ بِغَيْرِهِ ألا إِنَّ قِتَالَ الْمُؤْمِنِ كُفْرٌ وَسِبَابُهُ فُسُوقٌ ولا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثٍ ألا وَإِيَّاكُمْ وَالْكَذِبَ فإن الْكَذِبَ لَا يَصْلُحُ بِالْجِدِّ ولا بِالْهَزْلِ ولا يَعِدُ الرَّجُلُ صَبِيَّهُ ثُمَّ لَا يَفِي له فإن الْكَذِبَ يَهْدِي إلى الْفُجُورِ وَإِنَّ الْفُجُورَ يَهْدِي إلى النَّارَ وَإِنَّ الصِّدْقَ يَهْدِي إلى الْبِرِّ وَإِنَّ الْبِرَّ يَهْدِي إلى الْجَنَّةِ وَإِنَّهُ يُقَالُ لِلصَّادِقِ صَدَقَ وَبَرَّ وَيُقَالُ لِلْكَاذِبِ كَذَبَ وَفَجَرَ ألا وَإِنَّ الْعَبْدَ يَكْذِبُ حتى يُكْتَبَ عِنْدَ اللَّهِ كَذَّابًا

ஹதீஸ் எண்: 46

(மனிதனுக்கு நேர்வழி காட்டுபவை) இரண்டே இரண்டு தான், ஒரு சொல்லும் ஒரு வழி காட்டுதலுமே அவை. சொற்களில் சிறந்தது அல்லாஹ்வின் சொற்களாகும். வழிகாட்டுதலில் சிறந்தது முஹம்மதின் வழிகாட்டுதலாகும். புதிதாக (மார்க்கத்தின் பெயரால்) உருவாக்கப்பட்டவைகளை விட்டும் உங்களை நான் உச்சரிக்கிறேன். புதிதாக உருவாக்கப்பட்டவைகளே காரியங்களில் மிகவும் கெட்டதாகும். புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் (பித்அத் எனும்) அனாச்சாரமாகும். ஒவ்வொரு அனாச்சாரமும் வழிகேடுதான். உங்கள் வாழ்நாள் அதிகமாகி அதனால் உங்கள் உள்ளங்கள் இறுகி விடக்கூடாது. எது இனி வரவிருக்கிறதோ அதுவே சமீபமானதாகும். எது இனி வரப்போவதில்லையோ அதுவே தூரமானதாகும். தன் தாய் வயிற்றிலேயே துர்பாக்கியசாலியாக ஆனவனே உண்மையில் துர்பாக்கியசாலியாவான். பிறரால் திருத்தப்படுபவனே பாக்கியசாலி. அறிந்து கொள்க! மூமினுடன் போர் புரிதல் குப்ரு (இறை மறுப்பு) ஆகும். அவனை ஏசுதல் பாவமாகும். ஒரு முஸ்லிம் தன் சகோதரனை மூன்று நாட்களுக்கு மேல் பகைத்திருக்கலாகாது, பொய்யை விட்டும் உங்களை நான் எச்சரிக்கிறேன். விளையாட்டாகவோ வினையாகவோ பொய் அறவே கூடாது.

ஒரு மனிதன் தன் சிறு குழந்தைக்கு (எதையேனும்) வாக்களித்து விட்டு பின்னர் அதை நிறைவேற்றாதிருக்கக் கூடாது. ஏனெனில் பொய் குற்றங்களுக்கு பாதை அமைக்கும். குற்றங்கள் நரகத்திற்கு வழிகாட்டும். உண்மை நன்மைக்கு வழிகோலும். நன்மை சுவனத்திற்கு வழிகாட்டும். உண்மையாளனைப் பற்றி ‘உண்மை சொன்னான், நன்மை செய்தான்’ என்று கூறப்படுவதுண்டு. பொய்யனைப் பற்றி ‘பொய்யுரைத்தான், குற்றம் புரிந்தான்’ என்று கூறப்படுவதுண்டு. அறிந்து கொள்க! ஒரு அடியான் பொய் சொல்லத் துவங்குவான், முடிவில் பெரும் பொய்யன் என்று இறைவனிடத்தில் எழுதப்பட்டு விடுவான் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அப்துல்லாஹ் இப்னு மஸ்வூது (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

47 حدثنا محمد بن خَالِدِ بن خِدَاشٍ ثنا إسماعيل بن عُلَيَّةَ ثنا أَيُّوبُ ح وحدثنا أَحْمَدُ بن ثَابِتٍ الْجَحْدَرِيُّ وَيَحْيَى بن حَكِيمٍ قالا ثنا عبد الْوَهَّابِ ثنا أَيُّوبُ عن عبد اللَّهِ بن أبي مُلَيْكَةَ عن عَائِشَةَ قالت تَلَا رسول اللَّهِ (ص) هذه الْآيَةَ ( هو الذي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ منه آيَاتٌ مُحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ ) إلى قَوْلِهِ ( وما يَذَّكَّرُ إلا أُولُوا الْأَلْبَابِ ) فقال يا عَائِشَةُ إذا رَأَيْتُمْ الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فيه فَهُمْ الَّذِينَ عَنَاهُمْ الله فَاحْذَرُوهُمْ

ஹதீஸ் எண்: 47

‘அவன் தான் இந்த வேதத்தை உம்மீது இறக்கியருளினான். அவற்றில் திட்டவட்டமான வசனங்களும் உள்ளன. அவை தான் அவ்வேதத்தின் அடிப்படையாகும். மற்றும் சில (இலக்கிய உவமைகள் அடங்கிய) முதஷாபிஹாத் என்னும் வசனங்களாகும். எவரது உள்ளங்களில் வழிகேடு உள்ளதோ அவர்கள் தவறான அர்த்தம் நாடியும், குழப்பத்தை நாடியும் (உவமையாக கூறப்படுபவற்றை விளங்காது) அதனைப் பின்பற்றுவார்கள். அதன் விளக்கத்தை அல்லாஹ்வும், கல்வியில் திறமைமிக்கோரையும் தவிர மற்றவர்கள் அறிய மாட்டார்கள். நாங்கள் இதை நம்பினோம். அனைத்தும் எங்கள் இறைவனிடமிருந்தே உள்ளன’ என்று கூறுவார்கள். அறிவுடையோர் தவிர மற்றவர்கள் படிப்பினை பெறுவதில்லை. (அல்குர்ஆன் 3:7) என்ற வசனத்தை நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒதிவிட்டு ‘ஆயிஷாவே! இதில் வீண் தர்க்கம் புரிவோரை நீங்கள் காணும் போது அவர்கள் விஷயத்தில் கவனமாக இருங்கள்! அவர்களையே அல்லாஹ் நாடியுள்ளான் என்று கூறியதாக அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

(குறிப்பு: புகாரி, முஸ்லிம், அபூதாவூது ஆகிய நூல்களிலும் இந்த ஹதீஸ் இடம் பெற்றுள்ளது.)

48 حدثنا عَلِيُّ بن الْمُنْذِرِ ثنا محمد بن فُضَيْلٍ ح وحدثنا حَوْثَرَةُ بن مُحَمَّدٍ ثنا محمد بن بِشْرٍ قالا ثنا حَجَّاجُ بن دِينَارٍ عن أبي طالب عن أبي أُمَامَةَ قال قال رسول اللَّهِ (ص) ما ضَلَّ قَوْمٌ بَعْدَ هدي كَانُوا عليه إلا أُوتُوا الْجَدَلَ ثُمَّ تَلَا هذه الْآيَةَ ( بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ ) الْآيَةَ

ஹதீஸ் எண்: 48

‘எந்த ஒரு சமுதாயமும் தான் பெற்றிருந்த நேர்வழியிலிருந்து வீண் தர்க்கம் கொடுக்கப்பட்டதால் தவிர (வேறு எதனாலும் வழி) தவறுவதில்லை’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறி விட்டு, ‘அவர்கள் வீண் தர்க்கம் செய்யும் சமூகத்தாராகவே உள்ளனர்.(43:58) என்ற வசனத்தையும் ஓதிக் காட்டினார்கள் என அபூஉமாமா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கின்றனர்.

(குறிப்பு: அஹ்மது, திர்மிதி ஆகிய நூல்களிலும் இது இடம் பெற்றுள்ளது.)

49 حدثنا دَاوُدُ بن سُلَيْمَانَ الْعَسْكَرِيُّ ثنا محمد بن عَلِيٍّ أبو هَاشِمِ بن أبي خِدَاشٍ الْمَوْصِلِيُّ قال حدثنا محمد بن مِحْصَنٍ عن إبراهيم بن أبي عَبْلَةَ عن عبد اللَّهِ بن الدَّيْلَمِيِّ عن حُذَيْفَةَ قال قال رسول اللَّهِ (ص) لَا يَقْبَلُ الله لِصَاحِبِ بِدْعَةٍ صَوْمًا ولا صَلَاةً ولا صَدَقَةً ولا حَجًّا ولا عُمْرَةً ولا جِهَادًا ولا صَرْفًا ولا عَدْلًا يَخْرُجُ من الْإِسْلَامِ كما تَخْرُجُ الشَّعَرَةُ من الْعَجِينِ

ஹதீஸ் எண்: 49

‘பித்அத்’ காரனின் நோன்பையோ, தொழுகையையோ, ஸதகாவையோ, ஹஜ்ஜையோ, உம்ராவையோ, ஜிஹாதையோ, ஈட்டுத்தொகையையோ அல்லாஹ் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டான். குழைத்த மாவிலிருந்து மயிர் வெளியேறி விடுவதைப் போல் இஸ்லாத்திலிருந்து அவன் வெளியேறி விடுவான். (அதாவது குழைத்த ஈரமான மாவுடன் மயிருக்கு எப்படி பிடிப்பு இருக்காதோ, இது போல் இஸ்லாத்தின் மீது அவனுக்கு ஒரு பிடிப்பும் இராது) என நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள் என்று ஹுதைபா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸில் இடம் பெறும் பெரும்பாலான அறிவிப்பாளர்கள் பற்றிய விபரம் தேடியவரை கிடைக்கவில்லை அறிமுகமற்றவர்களாகவே உள்ளனர்.)

50 حدثنا عبد اللَّهِ بن سَعِيدٍ ثنا بِشْرُ بن مَنْصُورٍ الخياط عن أبي زَيْدٍ عن أبي الْمُغِيرَةِ عن عبد اللَّهِ بن عَبَّاسٍ قال قال رسول اللَّهِ (ص) أَبَى الله أَنْ يَقْبَلَ عَمَلَ صَاحِبِ بِدْعَةٍ حتى يَدَعَ بِدْعَتَهُ

ஹதீஸ் எண்: 50

‘பித்அத்’ காரன் தனது பித்அத்தை விட்டொழிக்கும் வரை அவனது அமல்களை ஏற்க அல்லாஹ் மறுக்கிறான்’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

(குறிப்பு: இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) வாயிலாக இதை அறிவிக்கின்ற அனைவருமே ஹதீஸ் கலை வல்லுனர்களுக்கு அறிமுகமானவர்களல்லர், யாரென்றே அறியப்படாதவர்கள் என ஹாபிழ் தஹபீ அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.)

இப்னுமாஜா பக்கம் – 6

இப்னுமாஜா பக்கம் – 6

பக்கம் – 6 (ஹதீஸ்கள் 51 முதல் 60 வரை)

அத்தியாயம்: முகத்திமா – முகப்பு

51 حدثنا عبد الرحمن بن إبراهيم الدِّمَشْقِيُّ وَهَارُونُ بن إسحاق قالا ثنا بن أبي فُدَيْكٍ عن سَلَمَةَ بن وَرْدَانَ عن أَنَسِ بن مَالِكٍ قال قال رسول اللَّهِ  من تَرَكَ الْكَذِبَ وهو بَاطِلٌ بُنِيَ له قَصْرٌ في رَبَضِ الْجَنَّةِ وَمَنْ تَرَكَ الْمِرَاءَ وهو مُحِقٌّ بُنِيَ له في وَسَطِهَا وَمَنْ حَسَّنَ خلقه بُنِيَ له في أَعْلَاهَا

ஹதீஸ் எண்: 51

யார் பொய்யை, அது வீணானதாக இருக்கும் நிலையில் விட்டுவிடுகிறானோ, சுவனத்தின் ஓரத்தில் அவனுக்கு ஒரு மாளிகை எழுப்பப்படும். யார் சத்தியத்தின் பால் இருந்தும் வீண் தர்க்கத்தை விட்டுவிடுகிறானோ, அவனுக்கு சுவனத்தின் நடுப்பகுதியில் ஒரு மாளிகை எழுப்பப்படும்.

யார் தனது குணங்களை அழகுபடுத்திக் கொள்கின்றானோ சுவனத்தின் உயர்ந்த இடத்தில் அவனுக்கு ஒரு மாளிகை எழுப்பப்படும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அனஸ் இப்னு மாலிக் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸை இமாம் திர்மிதீ அவர்கள் தனது நூலில் பதிவு செய்து இது ஹஸன் என்று நற்சான்று வழங்கினாலும், இது நிராகரிக்கப்பட வேண்டிய ஹதீஸாகும். ஏனெனில் அனஸ் (ரலி) அவர்களின் வழியாக அறிவிக்கின்றவராக ஸலமா இப்னு வர்தான் என்பவர் இடம் பெறுகிறார். இவரது ஹதீஸ்கள் நிராகரிக்கத்தக்கவை என்று அஹ்மது இப்னு ஹம்பலும், ஒன்று மற்றவர் என்று எஹ்யா இப்னு முயீன் அவர்களும் குறிப்பிடுகிறார்கள். மற்றும் பல அறிஞர்களும் இவரைக் குறை கண்டுள்ளனர்.)
 

 بَاب اجْتِنَابِ الرَّأْيِ وَالْقِيَاسِ  

52 حدثنا أبو كُرَيْبٍ ثنا عبد اللَّهِ بن إِدْرِيسَ وَعَبْدَةُ وأبو مُعَاوِيَةَ وَعَبْدُ اللَّهِ بن نُمَيْرٍ وَمُحَمَّدُ بن بِشْرٍ ح وحدثنا سُوَيْدُ بن سَعِيدٍ ثنا عَلِيُّ بن مُسْهِرٍ وَمَالِكُ بن أَنَسٍ وَحَفْصُ بن مَيْسَرَةَ وَشُعَيْبُ بن إسحاق عن هِشَامِ بن عُرْوَةَ عن أبيه عن عبد اللَّهِ بن عَمْرِو بن الْعَاصِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ e قال إِنَّ اللَّهَ لَا يَقْبِضُ الْعِلْمَ انْتِزَاعًا يَنْتَزِعُهُ من الناس وَلَكِنْ يَقْبِضُ الْعِلْمُ بِقَبْضِ الْعُلَمَاءِ فإذا لم يُبْقِ عَالِمًا اتَّخَذَ الناس رُءُوسًا جُهَّالًا فَسُئِلُوا فَأَفْتَوْا بِغَيْرِ عِلْمٍ فَضَلُّوا وَأَضَلُّوا

அபிப்பிராயங்களையும் அனுமானங்களையும் தவிர்த்துக் கொள்ளல்

ஹதீஸ் எண்: 52

அல்லாஹ் கல்வியை ஒரேயடியாக பறித்துக் கொள்வதில்லை, எனினும் அறிஞர்களைக் கைப்பற்றுவதன் மூலம் கல்வியைக் கைப்பற்றுகிறான். அவன் ஒரு அறிஞனையும் விட்டு வைக்காத போது, அறிவற்ற தலைவர்களை மக்கள் ஏற்படுத்திக் கொள்வார்கள். அவர்களிடம் கேள்வி கேட்கப்படும். அறிவற்ற முறையில் அவர்கள் தீர்ப்பு வழங்குவார்கள். தானும் கெட்டுப் பிறரையும் கெடுப்பார்கள்’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் குறிப்பிட்டதாக அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ரு இப்னுல் ஆஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் புகாரி, முஸ்லிம் ஆகிய நூல்களிலும் இடம் பெற்றுள்ளது.)
 

53 حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ ثنا عبد اللَّهِ بن يَزِيدَ عن سَعِيدِ بن أبي أَيُّوبَ حدثني أبو هَانِئٍ حُمَيْدُ بن هَانِئٍ الْخَوْلَانِيُّ عن أبي عُثْمَانَ مُسْلِمِ بن يَسَارٍ عن أبي هُرَيْرَةَ قال قال رسول اللَّهِ e من أفتى بِفُتْيَا غير ثَبَتٍ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ على من أَفْتَاهُ

ஹதீஸ் எண்: 53

‘அறிவில்லாத(வர்களால்) யாரேனும் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டால் அதன் குற்றம் தீர்ப்பு அளித்தவனையே சாரும்’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அபூஹுரைரா (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் அபூதாவூது, தாரமி ஆகிய நூல்களிலும் இடம் பெற்றுள்ளது.)

54 حدثنا محمد بن الْعَلَاءِ الْهَمْدَانِيُّ حدثني رِشْدِينُ بن سَعْدٍ وَجَعْفَرُ بن عَوْنٍ عن بن أَنْعُمٍ هو الْإِفْرِيقِيُّ عن عبد الرحمن بن رَافِعٍ عن عبد اللَّهِ بن عَمْرٍو قال قال رسول اللَّهِ e الْعِلْمُ ثَلَاثَةٌ فما وَرَاءَ ذلك فَهُوَ فَضْلٌ آيَةٌ مُحْكَمَةٌ أو سُنَّةٌ قَائِمَةٌ أو فَرِيضَةٌ عَادِلَةٌ

ஹதீஸ் எண்: 54

‘திட்டவட்டமான (குர்ஆன்) வசனங்கள், நிலையான சுன்னத் (எனும் நபிவழி), நடுநிலையான கடமைகள் ஆகிய மூன்று தான் கல்வி என்பது இதற்கு அப்பாற்பட்டவைகள் உபரியானவைகளாகும்’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ரு (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் அபூதாவூதிலும் இடம் பெற்றுள்ளது. இதன் அறிவிப்பாளர் வரிசையில் அப்திர்ரஹ்மான் இப்னு ஸியாத் அன்னயீம் என்பவரும், அப்துர்ரஹ்மான் இப்னு ராபிவு என்பவரும் இடம் பெற்றுள்ளனர் இவ்விருவரும் பலவீனமானவர்கள்.)

55 حدثنا الْحَسَنُ بن حَمَّادٍ سَجَّادَةُ ثنا يحيى بن سَعِيدٍ الْأُمَوِيُّ عن مُحَمَّدِ بن سَعِيدِ بن حَسَّانَ عن عُبَادَةَ بن نُسَيٍّ عن عبد الرحمن بن غَنْمٍ ثنا مُعَاذُ بن جَبَلٍ قال لَمَّا بَعَثَنِي رسول اللَّهِ e إلى الْيَمَنِ قال لَا تَقْضِيَنَّ ولا تَفْصِلَنَّ إلا بِمَا تَعْلَمُ وإن أَشْكَلَ عَلَيْكَ أَمْرٌ فَقِفْ حتى تَبَيَّنَهُ أو تَكْتُبَ إلي فيه

ஹதீஸ் எண்: 55

உனக்குத் தெரிந்தவற்றைக் கொண்டே தவிர நீ தீர்ப்பு வழங்கக் கூடாது, ஏதேனும் ஒரு காரியம் உனக்கு தீர்க்க முடியாமல் போனால் அதை நீ தெரிந்து கொள்ளும் வரை, அல்லது எனக்கு எழுதிக் கேட்கும் வரை அதை நிறுத்தி வை! என்று என்னை எமன் நாட்டிற்கு அனுப்பிய போது நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள் என முஆத் இப்னு ஜபல் (ரலி) அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

56 حدثنا سُوَيْدُ بن سَعِيدٍ ثنا بن أبي الرِّجَالِ عن عبد الرحمن بن عَمْرٍو الْأَوْزَاعِيِّ عن عَبْدَةَ بن أبي لُبَابَةَ عن عبد اللَّهِ بن عَمْرِو بن الْعَاصِ قال سمعت رَسُولَ اللَّهِ e يقول لم يَزَلْ أَمْرُ بَنِي إِسْرَائِيلَ مُعْتَدِلًا حتى نَشَأَ فِيهِمْ الْمُوَلَّدُونَ أَبْنَاءُ سَبَايَا الْأُمَمِ فَقَالُوا بِالرَّأْيِ فَضَلُّوا وَأَضَلُّوا

ஹதீஸ் எண்: 56

‘அபகரிக்கப்பட்ட பெண்களின் குழந்தைகள் பிறக்கும் வரை பனீ இஸ்ராயில்களின் காரியங்கள் சரியாகவே இருந்து வந்தன. அவர்கள் வந்து, சொந்த அபிப்பிராயங்களைக் கூறி, தானும் வழிகெட்டு, (பிறரையும்) வழிகெடுத்து விட்டனர் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ரு இப்னுல் ஆஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவித்தனர்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸில் ‘இப்னு அபிர் ரிஜால்’ என்பவர் இடம் பெறுகிறார். இவரைப் பற்றிய குறிப்புக்கள் கிடைக்கவில்லை.)

 بَاب في الْإِيمَانِ  

57 حدثنا عَلِيُّ بن مُحَمَّدٍ الطَّنَافِسِيُّ ثنا وَكِيعٌ ثنا سُفْيَانُ عن سُهَيْلِ بن أبي صَالِحٍ عن عبد اللَّهِ بن دِينَارٍ عن أبي صَالِحٍ عن أبي هُرَيْرَةَ قال قال رسول اللَّهِ e الْإِيمَانُ بِضْعٌ وَسِتُّونَ أو سَبْعُونَ بَابًا أَدْنَاهَا إِمَاطَةُ الْأَذَى عن الطَّرِيقِ وَأَرْفَعُهَا قَوْلُ لَا إِلَهَ إلا الله وَالْحَيَاءُ شُعْبَةٌ من الْإِيمَانِ حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ ثنا أبو خَالِدٍ الْأَحْمَرُ عن بن عَجْلَانَ ح وحدثنا عَمْرُو بن رَافِعٍ ثنا جَرِيرٌ عن سُهَيْلٍ جميعا عن عبد اللَّهِ بن دِينَارٍ عن أبي صَالِحٍ عن أبي هُرَيْرَةَ عن النبي e نَحْوَهُ

ஈமான் பற்றிய பாடம்

ஹதீஸ் எண்: 57

‘ஈமான் என்பது அறுபது அல்லது எழுபதுக்கு மேற்பட்ட வாயில்களைக் கொண்டதாகும். அதில் மிகவும் கடைசி நிலையில் உள்ளது, வழியில் கிடக்கும் தொல்லை தருபவற்றை அகற்றுவதாகும். வணக்கத்துக்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரும் இல்லை, என்ற கொள்கை அதில் உயர்ந்த நிலையில் உள்ளதாகும். வெட்க உணர்வும் ஈமானில் ஒரு பகுதி தான் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அபூஹுரைரா (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: புகாரி, முஸ்லிம் ஆகிய நூல்களில் இது இடம் பெற்றுள்ளது.)

58 حدثنا سَهْلُ بن أبي سَهْلٍ وَمُحَمَّدُ بن عبد اللَّهِ بن يَزِيدَ قالا ثنا سُفْيَانُ عن الزُّهْرِيِّ عن سَالِمٍ عن أبيه قال سمع النبي  رَجُلًا يَعِظُ أَخَاهُ في الْحَيَاءِ فقال إِنَّ الْحَيَاءَ شُعْبَةٌ من الْإِيمَانِ

ஹதீஸ் எண்: 58

ஒரு மனிதர் தன் சகோதரிடம் வெட்கப்படுவது (கூடாது என்பது) பற்றி போதனை செய்வதை நபி (ஸல்) அவர்கள் செவியுற்ற போது, ‘நிச்சயமாக வெட்கமும் ஈமானில் ஒரு பகுதியே’ என்று கூறியதாக அப்துல்லாஹ் (ரலி) அறிவிக்கிறார்.

(குறிப்பு: புகாரி, முஸ்லிம் ஆகிய நூல்களில் இது இடம் பெற்றுள்ளது.)

59 حدثنا سُوَيْدُ بن سَعِيدٍ ثنا عَلِيُّ بن مُسْهِرٍ عن الْأَعْمَشِ ح وحدثنا عَلِيُّ بن مَيْمُونٍ الرَّقِّيُّ ثنا سَعِيدُ بن مَسْلَمَةَ عن الْأَعْمَشِ عن إبراهيم عن عَلْقَمَةَ عن عبد اللَّهِ قال قال رسول اللَّهِ e لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ من كان في قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ من خَرْدَلٍ من كِبْرٍ ولا يَدْخُلُ النَّارَ من كان في قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ من خَرْدَلٍ من إِيمَانٍ

ஹதீஸ் எண்: 59

‘எவரது உள்ளத்தில் கடுகளவு பெருமை இருக்கிறதோ அவர் சுவர்க்கத்தில் நுழையமாட்டார், எவரது உள்ளத்தில் கடுகளவு ‘ஈமான்’ உள்ளதோ அவர் நரகத்தில் நுழைய மாட்டார்’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அப்துல்லாஹ் (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: முஸ்லிமிலும் இந்த ஹதீஸ் இடம் பெற்றுள்ளது.)

60 حدثنا محمد بن يحيى ثنا عبد الرَّزَّاقِ أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ عن زَيْدِ بن أَسْلَمَ عن عَطَاءِ بن يَسَارٍ عن أبي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قال قال رسول اللَّهِ e إذا خَلَّصَ الله الْمُؤْمِنِينَ من النَّارِ وَأَمِنُوا فما مُجَادَلَةُ أَحَدِكُمْ لِصَاحِبِهِ في الْحَقِّ يَكُونُ له في الدُّنْيَا أَشَدَّ مُجَادَلَةً من الْمُؤْمِنِينَ لِرَبِّهِمْ في إِخْوَانِهِمْ الَّذِينَ أُدْخِلُوا النَّارَ قال يَقُولُونَ رَبَّنَا إِخْوَانُنَا كَانُوا يُصَلُّونَ مَعَنَا وَيَصُومُونَ مَعَنَا وَيَحُجُّونَ مَعَنَا فَأَدْخَلْتَهُمْ النَّارَ فيقول اذْهَبُوا فَأَخْرِجُوا من عَرَفْتُمْ منهم فَيَأْتُونَهُمْ فَيَعْرِفُونَهُمْ بِصُوَرِهِمْ لَا تَأْكُلُ النَّارُ صُوَرَهُمْ فَمِنْهُمْ من أَخَذَتْهُ النَّارُ إلى أَنْصَافِ سَاقَيْهِ وَمِنْهُمْ من أَخَذَتْهُ إلى كَعْبَيْهِ فَيُخْرِجُونَهُمْ فَيَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرَجْنَا من قد أَمَرْتَنَا ثُمَّ يقول أَخْرِجُوا من كان في قَلْبِهِ وَزْنُ دِينَارٍ من الْإِيمَانِ ثُمَّ من كان في قَلْبِهِ وَزْنُ نِصْفِ دِينَارٍ ثُمَّ من كان في قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ من خَرْدَلٍ قال أبو سَعِيدٍ فَمَنْ لم يُصَدِّقْ هذا فَلْيَقْرَأْ  إِنَّ اللَّهَ لَا يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ وَإِنْ تَكُ حَسَنَةً يُضَاعِفْهَا وَيُؤْتِ من لَدُنْهُ أَجْرًا عَظِيمًا  

ஹதீஸ் எண்: 60

அல்லாஹ் மூமின்களை நரகிலிருந்து விடுவித்து, அவர்கள் மனஅமைதி அடையும் போது உங்களில் ஒருவர் உலகில் உள்ள விவகாரங்களில் தன் உரிமைக்காக தன் தோழரிடம் வாதிடுவதை விட கடுமையாக நரகில் நுழைந்து விட்ட தம் சகோதரர்களுக்காக தம் இறைவனிடம் வாதிடுவார்கள். ‘எங்கள் இறைவா! எங்கள் சகோதரர்கள் எங்களுடன் தொழுதார்கள், எங்களுடன் நோன்பு நோற்றார்கள். எங்களுடன் ஹஜ் செய்தார்கள். அவர்களை நீ நரகில் புகுத்தி விட்டாயே! என்று அவர்கள் கூறுவார்கள். நீங்கள் சென்று அவர்களில் உங்களுக்கு அறிமுகமானவர்களை வெளியேற்றிக் கொள்ளுங்கள்!’ என்று இறைவன் கூறுவான்.

உடனே நரகவாசிகளை நோக்கி இவர்கள் வந்து, அவர்களின் உருவங்களை அறிந்து கொள்வார்கள். அவர்களின் உருவங்களை நெருப்பு சிதைத்திருக்காது, பாதிகால் வரை நெருப்பு தீண்டியவர்களும் அவர்களில் இருப்பர். கரண்டை கால் வரை நெருப்புத் தீண்டியவர்களும் அவர்களில் இருப்பர். அவர்களை இவர்கள் வெளியேற்றுவார்கள். ‘எங்கள் இறைவா! நீ எவர்கள் விஷயத்தில் அனுமதித்தாயோ அவர்களை நாங்கள் வெளியேற்றி விட்டோம்’ என்று கூறுவார்கள்.

எவருடைய உள்ளத்தில் ஒரு தீனார் (தங்க நாணயம்) அளவு ஈமான் உள்ளதோ அவரையும் நரகிலிருந்து வெளியேற்றுங்கள். எவரது உள்ளத்தில் அரை தீனார் அளவு ஈமான் உள்ளதோ அவரையும், எவரது உள்ளத்தில் கடுகளவு ஈமான் உள்ளதோ அவரையும் வெளியேற்றுங்கள் என்று இறைவன் கூறுவான் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அபூஸயீத் அல் குத்ரீ (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்.

யார் இதை நம்பவில்லையோ அவர், ‘நிச்சயமாக, அல்லாஹ் கடுகளவும் அநீதி இழைக்கமாட்டான், நன்மைகளை அவன் பன்மடங்குகளாக ஆக்குவான், மேலும் தன் புறத்திலிருந்து மகத்தான கூலியை வழங்குவான்’ (4:4) என்ற வசனத்தை ஒதிக் கொள்ளட்டும் என்று அபூஸயீத் (ரலி) குறிப்பிட்டார்கள்.

(குறிப்பு: இது புகாரி, முஸ்லிம் ஆகிய நூல்களிலும் இடம் பெற்றுள்ளது.)

இப்னுமாஜா பக்கம் – 3

இப்னுமாஜா பக்கம் – 3

பக்கம் – 3 (ஹதீஸ்கள் 21 முதல் 30 வரை)

அத்தியாயம்: முகத்திமா – முகப்பு

21 حدثنا عَلِيُّ بن الْمُنْذِرِ ثنا محمد بن الْفُضَيْلِ ثنا الْمَقْبُرِيُّ عن جَدِّهِ عن أبي هُرَيْرَةَ عن النبي (ص) أَنَّهُ قال لَا أَعْرِفَنَّ ما يُحَدَّثُ أحدكم عَنِّي الحديث وهو مُتَّكِئٌ على أَرِيكَتِهِ فيقول اقْرَأْ قُرْآنًا ما قِيلَ من قَوْلٍ حَسَنٍ فَأَنَا قُلْتُهُ

ஹதீஸ் எண்: 21

என் வழியாக ஏதேனும் ஒரு செய்தி உங்களில் எவருக்கேனும் அறிவிக்கப்படும் போது, ‘அவர் தமது ஆசனத்தில் சாய்ந்து கொண்டு (அதாவது அலட்சியமாக) குர்ஆனை ஓதிக் காட்டு! என்று கூறலாகாது. (அதாவது குர்ஆனில் கூறப்பட்டதை மட்டுமே ஏற்போம்! ஹதீஸ்களை ஏற்கமாட்டோம் என்று கூறலாகாது) அழகான கருத்துக்கள் (எவர் மூலமாவது) சொல்லப்படுமானால் அதை நானும் சொல்லியிருக்கிறேன் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸில் மக்புரி என்பார் தனது பாட்டனார் வழியாக அறிவிப்பதாக உள்ளது. அவர் யாரெனத் தெரியவில்லை)

 22حدثنا محمد بن عَبَّادِ بن آدَمَ ثنا أبي عن شُعْبَةَ عن مُحَمَّدِ بن عَمْرٍو عن أبي سَلَمَةَ عن أبي هُرَيْرَةَ ح وحدثنا هَنَّادُ بن السَّرِيِّ ثنا عَبْدَةُ بن سُلَيْمَانَ ثنا محمد بن عَمْرٍو عن أبي سَلَمَةَ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قال لِرَجُلٍ يا بن أَخِي إذا حَدَّثْتُكَ عن رسول اللَّهِ (ص) حَدِيثًا فلا تَضْرِبْ له الْأَمْثَالَ قال أبو الْحَسَنِ ثنا يحيى بن عبد اللَّهِ الْكَرَابِيسِيُّ ثنا عَلِيُّ بن الْجَعْدِ عن شُعْبَةَ عن عَمْرِو بن مُرَّةَ مِثْلَ حديث عَلِيٍّ رضي الله عنه  

ஹதீஸ் எண்: 22

என் சகோதரர் மகனே! அல்லாஹ்வின் தூதர் வாயிலாக உனக்கு நான் எதையாவது கூறும் போது அதற்கு (எதிராக) உதாரணங்களை நீ கூறிக் கொண்டிராதே! என்று அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் ஒரு மனிதரிடம் கூறினார்கள் என்று அபூஸலமா அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: ஹாகிமிலும் இந்த ஹதீஸ் இடம் பெற்றுள்ளது)

3 بَاب التَّوَقِّي في الحديث عن رسول اللَّهِ (ص)  

23 حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ ثنا مُعَاذُ بن مُعَاذٍ عن بن عَوْنٍ ثنا مُسْلِمٌ الْبَطِينُ عن إبراهيم التَّيْمِيِّ عن أبيه عن عَمْرِو بن مَيْمُونٍ قال ما أَخْطَأَنِي بن مَسْعُودٍ عَشِيَّةَ خَمِيسٍ إلا أَتَيْتُهُ فيه قال فما سَمِعْتُهُ يقول بِشَيْءٍ قَطُّ قال رسول اللَّهِ (ص) فلما كان ذَاتَ عَشِيَّةٍ قال قال رسول اللَّهِ (ص) قال فَنَكَسَ قال فَنَظَرْتُ إليه فَهُوَ قَائِمٌ مُحَلَّلَةً أَزْرَارُ قَمِيصِهِ قد اغْرَوْرَقَتْ عَيْنَاهُ وَانْتَفَخَتْ أَوْدَاجُهُ قال أو دُونَ ذلك أو فَوْقَ ذلك أو قَرِيبًا من ذلك أو شَبِيهًا بِذَلِكَ

பாடம் 3. நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றி அறிவிப்பதில் எச்சரிக்கையாக இருப்பது

ஹதீஸ் எண்: 23

இப்னு மஸ்வூது (ரலி) அவர்களிடம் வியாழன் மாலைதோறும் நான் வருவதற்கு தவறியதே இல்லை. அவர்கள் எந்த ஒரு செய்தியையும் ‘ரஸுல் (ஸல்) சொன்னார்கள்’ என்று கூறி நான் கேட்டதில்லை. ஒரு (வியாழன்) மாலையில் ரஸுல் (ஸல்) அவர்கள் சொன்னார்கள் என்று (ஒரு செய்தியைக்) கூறினார்கள். (கூறியதும்) தலை கவிழ்ந்தார்கள், அவர்களை ஏறிட்டு நான் நோக்கிய போது சட்டைப் பித்தான்கள் அவிழ்ந்து, கண்களிரண்டும் கண்ணீரைச் சொரிய பிடரி நரம்புகள் புடைக்க நின்று கொண்டிருந்தார்கள். ‘நபி (ஸல்) அவர்கள் நான் கூறியதை விட குறைவாகவோ, அல்லது அதைவிட சற்று அதிகமாகவோ, அல்லது நான் கூறியதற்கு நிகராகவோ அல்லது நான் கூறியது போலவோ கூறினார்கள்’ என்று இப்னுமஸ்வூது (ரலி) குறிப்பிட்டார்கள். (அதாவது நபி (ஸல்) அவர்கள் என்ன வார்த்தையைக் கூறினார்கள் என்பது திட்டவட்டமாக நினைவில்லாததால், அதில் மிகவும் பேணுதலுடன் இந்த வாசகத்தையும் சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள்) என்று அம்ரு இப்னு மைமூன் அறிவிக்கிறார்.

(குறிப்பு: ஹாகிமிலும் இந்த ஹதீஸ் இடம் பெற்றுள்ளது.)

 24حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ ثنا مُعَاذُ بن مُعَاذٍ عن بن عَوْنٍ عن مُحَمَّدِ بن سِيرِينَ قال كان أَنَسُ بن مَالِكٍ إذا حَدَّثَ عن رسول اللَّهِ (ص) حَدِيثًا فَفَرَغَ منه قال أو كما قال رسول اللَّهِ (ص)

ஹதீஸ் எண்: 24

அனஸ் (ரலி) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்கள் வாயிலாக எதையாவது அறிவிக்கும் போது உள்ளம் நடுங்குவார்கள். மேலும் ‘(இதே வார்த்தையையோ) அல்லது இது போன்ற வேறு வார்த்தைகளையோ நபி (ஸல்) அவர்கள் சொன்னார்கள்’ என்றும் குறிப்பிடுவார்கள் என முஹம்மது இப்னு ஸீரீன் அறிவிக்கிறார்.

25 حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ ثنا غُنْدَرٌ عن شُعْبَةَ ح وحدثنا محمد بن بَشَّارٍ ثنا عبد الرحمن بن مَهْدِيٍّ ثنا شُعْبَةُ عن عَمْرِو بن مُرَّةَ عن عبد الرحمن بن أبي لَيْلَى قال قُلْنَا لِزَيْدِ بن أَرْقَمَ حَدِّثْنَا عن رسول اللَّهِ (ص) قال كَبِرْنَا وَنَسِينَا وَالْحَدِيثُ عن رسول اللَّهِ (ص) شَدِيدٌ

ஹதீஸ் எண்: 25

நாங்கள் ஸைது இப்னு அர்கம் (ரலி) என்ற நபித்தோழரிடம், ‘நபி (ஸல்) வாயிலாக (வந்த ஹதீஸ்களை) எங்களுக்கு அறிவியுங்கள்!’ என்று கேட்டோம். அதற்கு அவர்கள் நாங்கள் முதுமை அடைந்து விட்டோம், (அதனால்) மறந்து விட்டோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சம்மந்தப்பட்டவைகளை அறிவிப்பது மிகவும் கடுமையான ஒன்றாகும். (அறைகுறை நினைவில் ஹதீஸ்களை கூறலாகாது) என்று கூறினார்கள் என அப்துர்ரஹ்மான் இப்னு அபீலைலா அறிவிக்கிறார்.

26 حدثنا محمد بن عبد اللَّهِ بن نُمَيْرٍ ثنا أبو النَّضْرِ عن شُعْبَةَ عن عبد اللَّهِ بن أبي السَّفَرِ قال سمعت الشَّعْبِيَّ يقول جَالَسْتُ بن عُمَرَ سَنَةً فما سَمِعْتُهُ يحدث عن رسول اللَّهِ (ص) شيئا

ஹதீஸ் எண்: 26

நான் இப்னு உமர் (ரலி) அவர்களிடம் ஓராண்டு காலம் உடனிருந்திருக்கிறேன். (அந்த ஓராண்டு காலத்தில்) அல்லாஹ்வின் தூதர் வழியாக எந்த ஒன்றையும் அவர்கள் கூறி நான் செவியுற்றதில்லை என்று இமாம் ஷுஃபீ அவர்கள் குறிப்பிடுட்டார்கள்.

 27 دثنا الْعَبَّاسُ بن عبد الْعَظِيمِ الْعَنْبَرِيُّ ثنا عبد الرَّزَّاقِ أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ عن بن طَاوُسٍ عن أبيه قال سمعت بن عَبَّاسٍ يقول إنا كنا نَحْفَظُ الحديث وَالْحَدِيثُ يُحْفَظُ عن رسول اللَّهِ (ص) فَأَمَّا إذا رَكِبْتُمْ الصَّعْبَ وَالذَّلُولَ فَهَيْهَاتَ

ஹதீஸ் எண்: 27

நாங்கள் (ஒரு காலத்தில்) ஹதீஸ்களை மனனம் செய்பவர்களாக இருந்தோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் பற்றிய செய்திகள் (அக்காலத்தில்) மனனம் செய்யப்பட்டன. ஆனால் முரட்டு வாகனங்களிலும், அடங்கி நடக்கும் வாகனங்களிலும் நீங்கள் பயணம் செய்ய துவங்கி விட்ட போது (ஹதீஸ்களின் தூய்மை) வெகு தொலைவுக்குச் சென்று விட்டது என்று இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்.

(எந்த வாகனம் பயணத்திற்கு ஏற்றது என்று பரிசீலிக்காது கண்ட வாகனங்களிலும் பயணம் செய்வது போல ஹதீஸ்களை ஆராயாது கேட்டவற்றை எல்லாம் கூறத் துவங்கி விட்டதையே இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்கள்)

(குறிப்பு: ஹாகிமிலும் இந்த ஹதீஸ் இடம் பெற்றுள்ளது.)

28 حدثنا أَحْمَدُ بن عَبْدَةَ ثنا حَمَّادُ بن زَيْدٍ عن مُجَالِدٍ عن الشَّعْبِيِّ عن قرظه بن كَعْبٍ قال بَعَثَنَا عُمَرُ بن الْخَطَّابِ إلى الْكُوفَةِ وَشَيَّعَنَا فَمَشَى مَعَنَا إلى مَوْضِعٍ يُقَالُ له صِرَارٌ فقال أَتَدْرُونَ لِمَ مَشَيْتُ مَعَكُمْ قال قُلْنَا لِحَقِّ صُحْبَةِ رسول اللَّهِ (ص) وَلِحَقِّ الْأَنْصَارِ قال لَكِنِّي مَشَيْتُ مَعَكُمْ لِحَدِيثٍ أَرَدْتُ أَنْ أُحَدِّثَكُمْ بِهِ فأردت أَنْ تَحْفَظُوهُ لِمَمْشَايَ مَعَكُمْ إِنَّكُمْ تَقْدَمُونَ على قَوْمٍ لِلْقُرْآنِ في صُدُورِهِمْ هَزِيزٌ كَهَزِيزِ الْمِرْجَلِ فإذا رَأَوْكُمْ مَدُّوا إِلَيْكُمْ أَعْنَاقَهُمْ وَقَالُوا أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ فَأَقِلُّوا الرِّوَايَةَ عن رسول اللَّهِ (ص) ثم أنا شَرِيكُكُمْ  

ஹதீஸ் எண்: 28

உமர் இப்னு கத்தாப் (ரலி) அவர்கள் எங்களை ‘கூபாவுக்கு அனுப்பினார்கள். (அதற்கேற்ற வகையில்) எங்களைத் தயார் படுத்தினார்கள். ஸிரார் என்று சொல்லப்படும் இடம்வரை எங்களுடன் அவர்களும் நடந்து வந்தார்கள். ‘ஏன் உங்களுடன் நான் நடந்து வருகிறேன்’ என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களா? என்று கேட்டார்கள். அன்ஸார்(களாகிய எங்)களின் தகுதிக்காகவும், அல்லாஹ்வுடைய தூதரின் தோழமை (எங்களுக்கு இருக்கிறது) என்ற தகுதிக்காகவுமே (எங்களுடன் நடந்து வருகிறீர்கள்) என்று நாங்கள் கூறினோம். (அவ்வாறில்லை! முக்கியமான) ஒரு செய்தியை உங்களுக்குக் கூற விரும்பியே நான் உங்களுடன் நடந்து வருகிறேன். (அதை சொல்வதற்காக) நான் உங்களுடன் நடந்து வந்ததால் (அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து) அதைப் பேணி நடப்பீர்கள் என்றும் நான் விரும்பினேன் என்று கூறிவிட்டு, நீங்கள் ஒரு சமுதாயத்தினரிடம் செல்கிறீர்கள்.

தண்ணீர் பாத்திரம் கொதிக்கும் போது எவ்வாறு நிலையற்றிருக்குமோ அது போல குர்ஆன் அவர்களிடம் ஆழமாக பதியாததால் அது பற்றி நிலையற்ற தன்மை அவர்களிடம் உண்டு. (நேரடி மொழிபெயர்ப்பு அல்ல, கருத்து மட்டும் தரப்பட்டுள்ளது.)

உங்களை அவர்கள் காணும் போது உங்களை நோக்கி (ஆர்வமுடன்) தங்கள் கழுத்தை நீட்டுவார்கள். ‘நபித்தோழர்கள்’ என்று (பெருமிதத்துடன் உங்களைப் பற்றி) கூறுவார்கள். எனவே நபி (ஸல்) அவர்கள் வழியாக அறிவிப்பதைக் குறைத்துக் கொள்ளுங்கள்! பின்னர் நானும் உங்களுடன் (இது விஷயத்தில்) கூட்டாகிக் கொள்கிறேன் என்று உமர் (ரலி) கூறியதாக கர்ளா இப்னு கஃபு (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: இந்த ஹதீஸ் ஹாகிமிலும் இடம் பெற்றுள்ளது)

(குறிப்பு: குர்ஆன் ஆழமாகப் பதிந்துவிடாத அந்த சமுதாயத்தில் ஹதீஸ்கள் அதிக அளவில் கூறப்பட்டால் அது குர்ஆனுடன் கலந்து விடுமோ என்று அஞ்சியே உமர் (ரலி) அவர்கள் இவ்வாறு கூறினார்கள் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.)

29 حدثنا محمد بن بَشَّارٍ ثنا عبد الرحمن ثنا حَمَّادُ بن زَيْدٍ عن يحيى بن سَعِيدٍ عن السَّائِبِ بن يَزِيدَ قال صَحِبْتُ سَعْدَ بن مَالِكٍ من الْمَدِينَةِ إلى مَكَّةَ فما سَمِعْتُهُ يحدث عن النبي (ص) بِحَدِيثٍ وَاحِدٍ

ஹதீஸ் எண்: 29

நான் ஸஃது இப்னுமாலிக் (ரலி) அவர்களுடன் மக்காவிலிருந்து மதீனா வரை பயணத் தோழனாக இருந்தேன். (அப்பயணத்தின் போது), நபி (ஸல்) அவர்கள் வழியாக ஒரு ஹதீஸைக் கூட அவர்கள் கூற நான் கேட்கவில்லை என ஸாயிப் இப்னு யஸீத் கூறினார்கள்.

4 بَاب التَّغْلِيظِ في تَعَمُّدِ الْكَذِبِ على رسول اللَّهِ (ص)  

30 حدثنا أبو بَكْرِ بن أبي شَيْبَةَ وَسُوَيْدُ بن سَعِيدٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بن عَامِرِ بن زُرَارَةَ وإسماعيل بن مُوسَى قالوا ثنا شَرِيكٌ عن سِمَاكٍ عن عبد الرحمن بن عبد اللَّهِ بن مَسْعُودٍ عن أبيه قال قال رسول اللَّهِ (ص) من كَذَبَ عَلَيَّ مُتَعَمِّدًا فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ من النَّارِ

பாடம் 4. நபி (ஸல்) அவர்கள் மீது திட்டமிட்டு பொய் கூறுவது கண்டிக்கத்தக்கது

ஹதீஸ் எண்: 30

திட்டமிட்டு என் பெயரால் எவரேனும் பொய் கூறினால் அவர் தனது தங்குமிடத்தை நரகமாக ஆக்கிக் கொள்ளட்டும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாக அப்துல்லாஹ் இப்னு மஸ்ஊது (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்.

(குறிப்பு: புகாரி, முஸ்லிம், அஹ்மத், திர்மிதி உட்பட அனைத்து ஹதீஸ் கிரந்தங்களிலும் இது இடம் பெற்றுள்ளது)