Category Archives: குர்ஆன் விளக்கம்

18:4,18:5 இறைவனுக்கு மகனா?

இறைவனுக்கு மகனா? 

وَيُنذِرَ الَّذِينَ قَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا ، مَّا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ وَلَا لِآبَائِهِمْ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ إِن يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبًا     

       ‘மேலும் அல்லாஹ் மகனை ஏற்படுத்திக் கொண்டான் எனக் கூறுவோரை எச்சரிப்பதற்காகவும் (இவ்வேதத்தை அருளினான்) இவர்களுக்கோ இவர்களின் மூதாதையருக்கோ இது பற்றி எந்த ஞானமும் கிடையாது. இவர்களின் வாய்களிலிருந்து புறப்படும் (வார்த்தைகளில்) மிகப்பெரிய வார்த்தையாக இது இருக்கிறது. இவர்கள் பொய்யையே கூறுகின்றனர்’. (அல்குர்ஆன் 18:04,05)   

    தனது கடுமையான தண்டனை குறித்துப் பொதுவாக எச்சரிப்பதற்காக இவ்வேதத்தை அருளியதாக முந்தைய வசனத்தில் இறைவன் கூறினான். கடவுளை நிராகரிப்போர், கடவுளுக்கு இணைவைப்போர், கடவுளுக்கு மனைவி மக்களைக் கற்பிப்போர் ஆகிய அனைவரும் அந்தப் பொதுவான எச்சரிக்கைக்குள் அடங்குவார்கள் என்றாலும் கடவுளுக்கு மகன் இருப்பதாகக் கூறுவோரைத் தனியாகக் குறிப்பிட்டு இவ்வசனங்கள் மூலம் இறைவன் எச்சரிக்கிறான்.

    ஏற்கனவே கூறிய பொதுவான எச்சரிக்கையில் இவர்களும் அடங்குவார்கள் என்ற போதும் இவர்களைத் தனியாக இறைவன் குறிப்பிட்டதிலிருந்து கடவுளுக்கு மகன் இருப்பதாகக் கூறுவது மற்ற இரண்டு குற்றங்களை விடக் கடுமையானது என்பதை விளங்கலாம்.

    அவர்கள் பேசும் வார்த்தைகளிலேயே இது தான் பெரிய வார்த்தை என்ற சொற்பிரயோகமும் இதைத் தெளிவாக அறிவிக்கின்றது. இணை வைத்தலில் கடவுளுக்கு மகன் இருப்பதாகக் கூறுவது முதலிடத்தில் நிற்கும் என்பதை இதிலிருந்து உணர்ந்து கொள்ளலாம்.

    பொதுவாக மனிதன் தனக்கு சந்ததி இருப்பதில் பெருமை கொள்கிறான். மகிழ்ச்சியடைகிறான். சந்ததி இல்லாவிட்டால் இடிந்து போகிறான். ஆனால் எல்லாம் வல்ல இறைவனோ தனக்கு சந்ததி இருப்பதாகக் கூறுவதைக் கடுமையாக வெறுக்கிறான்.

    மனிதன் ஏன் தனக்கு சந்ததிகள் வேண்டும் என்று விரும்புகிறான்? இந்தக் கேள்விக்கு விடை கண்டால் இறைவன் ஏன் சந்ததிகளை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்ற கேள்விக்கும் விடை காணலாம்.

    மனிதன் குறிப்பிட்ட காலத்தில் தள்ளாத வயதை அடைவான். அவனது எல்லா செயல்பாடுகளும் படிப்படியாகக் குறைந்து செயலற்றவனாக ஆகிவிடுவான். அந்த நேரத்தில் தன்னைக் கவனித்துக் கொள்ள மற்றவரின் துணை அவனுக்குத் தேவைப்படுகிறது.

    அந்த மற்றவன் தனது உதிரத்திலிருந்து உருவானவனாக இருந்தால் தன்னைக் கவனித்துக் கொள்வது நிச்சயம் என்று மனிதன் நினைக்கிறான். இதன் காரணமாகவே மனிதன் சந்ததிகளை விரும்புகிறான்.

    மேலும் தான் என்றாவது ஒரு நாள் மரணித்து விடுவோம் என்பதையும் மனிதன் அறிந்து வைத்திருக்கிறான். தான் சிரமப்பட்டு திரட்டிய செல்வங்களை யாரோ எவரோ அனுபவிப்பதை விட நமது உதிரத்திலிருந்து பிறந்தவன் அனுபவிக்கட்டுமே என்ற எண்ணமும் தான் மனிதன் சந்ததிகளைப் பெற்றுக் கொள்ள நினைப்பதற்கான காரணம்.

    கடவுள் தன்மை என்பது பங்கு போட்டுக் கொடுக்க முடியாத தனி உரிமையாகும். கடவுளுக்குப் பிறப்பவன் நிச்சயம் கடவுளாகத் தான் இருப்பான். பிறகு அந்த மகனுக்கும் மகன்கள் பிறப்பார்கள். அவர்களும் கடவுளாகவே இருப்பார்கள். கடவுள் தன்மையைப் பலரும் பங்கு போட்டுக் கொள்ளக் கூடிய நிலை ஏற்படும். போட்டியும் பகைமையும் ஏற்படும். இதனால் கடவுளின் பணிகளே பாதிக்கப்பட்டுப் போய் விடும்.

    கடவுளுக்கு மகன்களைக் கற்பித்த மதங்களில் தந்தைக் கடவுளுக்கும் மகன் கடவுளுக்கும் சண்டை நடந்த கதைகளைக் காண்கிறோம். அண்ணன் கடவுளுக்கும் தம்பிக் கடவுளுக்கும் கூட சண்டை நடந்திருக்கிற கதைகள் கேள்விப் பட்டுள்ளோம்.

    மனிதனுக்கு மகன் இருப்பது நன்மை பயக்கும். கடவுளுக்கு மகன் இருந்தால் கேடுதான் ஏற்படும்.

    இது போக, கடவுள் என்பவன் எந்தத் தேவையுமற்றவனாக இருக்க வேண்டும். சந்ததி இருக்கிறது எனக் கூறும் போது அவனுக்குத் தேவை இருக்கிறது என்று ஆகும். சந்ததி மட்டும் தேவை என்று ஆகாது. கூடவே மனைவியும் தேவை என்று ஆகும். அப்புறம் கணவன் கடவுளுக்கும் மனைவி கடவுளுக்கும் நடக்கும் சண்டைகளால் உலகம் ஸ்தம்பித்துப் போகும்.

    இந்தக் கேலிக் கூத்துக்களுக்கு இடமளிக்கக் கூடாது என்பதற்காகவே அல்லாஹ் தனக்கு மகனோ மகளோ இல்லை எனக் கூறுகிறான். அவ்வாறு கூறுவதும் நம்புவதும் கடும் குற்றம் எனவும் எச்சரிக்கிறான். இதன் காரணமாகத் தான் சொற்களில் பெரும் பாதகமான சொல் எனக் கூறுகிறான்.

    திருக்குர்ஆனில் இந்த ஒரு இடத்தில் மட்டுமல்ல, பல இடங்களில் இந்தக் குற்றத்தைக் குறித்து இறைவன் எச்சரிக்கிறான். சில இடங்களில் இதைவிடக் கடுமையாகவும் எச்சரித்துள்ளான்.

    ‘அல்லாஹ் மகனை ஏற்படுத்திக் கொண்டான் எனக் கூறுகின்றனர். அவன் (அந்தப் பலவீனத்திலிருந்து) தூய்மையானவன். வானங்களிலும் பூமியிலும் உள்ள யாவும் அவனுக்கே உரியன. (அல்குர்ஆன் 92:116)

    ‘வானங்களிலும் பூமியிலும் உள்ள யாவும் அவனது உடமைகள்’ என்பது அற்புதமான சொற்றொடர்.

    நாம் ஒரு பொருளைக் காசு கொடுத்து வாங்கி அதை நமது உடமையாக்கிக் கொள்கிறோம். அத்தகைய பொருளை நமது சந்ததி என்று நாம் கூறுவோமா? காசு கொடுத்து வாங்கிய காளை மாட்டை இது தான் எனது ஆண் மகன் எனக் கூறுவோர் உண்டா? உடமையாக்கிக் கொண்ட பொருளை யாரும் தனது சந்ததி எனக் கூறமாட்டார்கள்.

    அல்லாஹ்வைப் பொறுத்த வரை வானங்களும், (நாம் உள்ளிட்ட) இந்தப் பூமியும் அவனது உடமைகள். யாரைக் கடவுளின் மகன் எனக் கூறுகிறார்களோ அவரும் அவனுக்குச் சொந்தமான தட்டு முட்டுச் சாமான் போன்றவர் தான். எனவே எனக்கு எவரும் மகனாக முடியாது என்று காரணத்துடன் விளக்குகிறான்.

    நாம் சட்டையில் குத்திக் கொண்ட நமது உடமையாக இருக்கின்ற பேனாவை நமது மகன் எனக் கூறமாட்டோம். நமக்கும் பேனாவுக்கும் எவ்வளவு வித்தியாசங்கள் உள்ளனவோ அதை விட அதிக வித்தியாசம் கடவுளுக்கும் கடவுளின் மகன் எனக் கூறப்படுபவருக்கும் இடையே உள்ளது.

    நம்மைப் பொறுத்த வரை பேனா எந்த நிலையில் உள்ளதோ அது போன்ற நிலையில் படைக்கப்பட்ட எல்லாப் பொருட்களும் இறைவனின் பார்வையில் உள்ளன. ‘அனைத்தும் எனது உடமை’ என்ற அற்புதமான சொற்றொடர் மூலம் தனக்கு சந்ததியில்லை என்பதை அறிவுப்பூர்வமாக விளக்குகிறான்.

    இதே வாதத்தை 4:171, 10:68 ஆகிய வசனங்களிலும் முன்வைக்கிறான்.

    ‘அவன் வானங்களையும் பூமியையும் முன் மாதிரியின்றிப் படைத்தவன். அவனுக்கு மனைவி எவரும் இல்லாதிருக்க, அவனுக்கு எவ்வாறு பிள்ளை இருக்க முடியும்? அவனே எல்லாப் பொருட்களையும் படைத்தான். இன்னும் அவன் எல்லாப் பொருட்களையும் நன்கறிந்தவனாக இருக்கிறான்’. (அல்குர்ஆன் 6:101)

    ‘அன்றியும் (தனக்குச்) சந்ததியை எடுத்துக் கொள்ளாதவனும், (தன்) ஆட்சியில் தனக்குக் கூட்டாளி எவரும் இல்லாதவனும், எந்த வித பலவீனத்தைக் கொண்டும் எந்த உதவியாளனும் (தேவை) இல்லாமலும் இருக்கிறானே அந்த நாயனுக்கே புகழ் அனைத்தும்’ என்று (நபியே!) நீர் கூறுவீராக. இன்னும் (அவனை) எப்பொழுதும் பெருமைப் படுத்த வேண்டிய முறையில் பெருமைப்படுத்துவீராக!. (அல்குர்ஆன் 17:111)

    ‘அல்லாஹ்வுக்கு எந்த ஒரு புதல்வனையும் ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அவன் தூயவன். அவன் ஒரு காரியத்தைத் தீர்மானித்தால், ‘ஆகுக!’ என்று தான் கூறுவான் (உடனே) அது ஆகிவிடுகிறது’. (அல்குர்ஆன் 19:35)

    இன்னும், ‘அர்ரஹ்மான் (தனக்கென) ஒரு குமாரனை எடுத்துக் கொண்டுள்ளான்’ என்ற அவர்கள் கூறுகிறார்கள். நிச்சயமாக நீங்கள் அபாண்டமான (ஒரு கூற்றைக்) கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள். இவர்களின் இந்தக் கூற்றினால் வானங்கள் வெடித்து பூமி பிளந்து மலைகள் சிதறுண்டு விடும் போலும். அவர்கள் அர்ரஹ்மானுக்கு ஒரு குமாரன் உண்டென்று தாவாச் செய்வதினால் ஒரு குமாரனை எடுத்துக் கொள்வது அல்லாஹ்வுக்கு தேவையில்லாதது.

    ஏனென்றால் வானங்களிலும் பூமியிலும் உள்ள ஒவ்வொருவரும் அர்ரஹ்மானிடம் அடிமையாய் வருபவரேயன்றி வேறில்லை. நிச்சயமாக அவற்றையெல்லாம் அவன் சூழ்ந்தறிகிறான். இன்னும் அவற்றைத் துல்லியமாகக் கணக்கிட்டு வைத்திருக்கிறான். கியாம நாளில் அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக அவனிடம் வருவர். (அல்குர்ஆன் 19:88-95)

    அவர்கள் ‘அர்ரஹ்மான் ஒரு குமாரனைத் தனக்கென எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான்’ என்று கூறுகிறார்கள். (ஆனால்) அவனோ மிகவும் தூயவன்! அப்படியல்ல (அல்லாஹ்வின் குமாரர்கள் என்று இவர்கள் கூறுவோரெல்லோரும் அல்லாஹ்வின்) கண்ணியமிக்க அடியார்களே ஆவார்கள். (அல்குர்ஆன் 21:26)

    அல்லாஹ் தனக்கென ஒரு மகனை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அவனுடன் (வேறு) நாயனுமில்லை. அவ்வாறாயின் (அவர்கள் கற்பனை செய்யும்) ஒவ்வோர் நாயனும் தான் படைத்தவற்றை(த் தன்னுடன் சேர்த்து)க் கொண்டு போய் சிலர் சிலரை விட மிகைப்பார்கள். (இவ்வாறெல்லாம்) இவர்கள் வர்ணிப்பதை விட்டும் அல்லாஹ் மிகவும் தூயவன். (அல்குர்ஆன் 23:91)

    (அந்த நாயன்) எத்தகையவன் என்றால் வானங்கள் பூமி (ஆகியவற்றின்) ஆட்சி அவனுக்கே உரியது. அவன் (தனக்கென) ஒரு மகனை எடுத்துக் கொள்ள வில்லை. அவனுடைய ஆட்சியில் அவனுக்குக் கூட்டாளி எவருமில்லை. அவனே எல்லாப் பொருட்களையும் படைத்து அவற்றை அதனதன் அளவுப்படி அமைத்தான். (அல்குர்ஆன் 25:2)

    அல்லாஹ் (தனக்கு) ஒரு பிள்ளையை எடுத்துக் கொள்ள நாடியிருந்தால், அவன் படைத்துள்ளவர்களிலிருந்து தான் விரும்பியவரைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டிருப்பான். (எனினும் இத்தகையவற்றிலிருந்து) அவன் பரிசுத்தமானவன். அவனே (யாவரையும்) அடக்கியாளும் வல்லமை மிக்கவனாகிய ஏகனான அல்லாஹ். (அல்குர்ஆன் 39:04)

    இவ்வாறிருந்தும் அவர்கள் ஜின்களை அல்லாஹ்வுக்கு இணையானவர்களாக ஆக்குகிறார்கள். அல்லாஹ்வே அந்த ஜின்களையும் படைத்தான். இருந்தும் அறிவில்லாத காரணத்தால் இணைவைப்போர் அவனுக்குப் புதல்வர்களையும் புதல்விகளையும் கற்பனை செய்து கொண்டார்கள். அவனோ இவர்கள் இவ்வாறு வர்ணிப்பதிலிருந்து தூயவனாகவும், உயர்ந்தவனாகவும் இருக்கிறான். (அல்குர்ஆன் 6:100)

    அவன் (எவரையும்) பெறவுமில்லை, (எவராலும்) பெறப்படவுமில்லை. (அல்குர்ஆன் 112:3)

    மேலும் எங்கள் இறைவனுடைய மகிமை நிச்சயமாக மிக்க மேலானது. அவன் (எவரையும் தன்) மனைவியாகவோ மகனாகவோ எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. (அல்குர்ஆன் 72:3)

    இவ்வசனங்களில் தனக்கு மகனோ மகளோ இருக்க முடியாது என்பதற்கு அடுக்கடுக்கான ஆதாரங்களை முன் வைக்கிறான். இது தனக்கு எவ்வளவு கோபத்தை ஏற்படுத்தும் எனவும் கூறுகிறான்.

    மறுமை நாளில் யாரைக் கடவுளின் மகன் என்று கற்பனை செய்தீர்களோ அவரே ஓர் அடிமையாகத்தான் என் முன்னே நிறுத்தப்படுவார். மகனாக அல்ல எனவும் கூறுகிறான்.

    இவ்வளவு கடுமையான குற்றமாக இது இருப்பதால் தான் இவர்களுக்குத் தனியாகவும் இறைவன் எச்சரிக்கிறான்.

18:2,18:3 திருக்குர்ஆன் அருளப்பட்டதன் நோக்கம்

திருக்குர்ஆன் அருளப்பட்டதன் நோக்கம் 

اقَيِّمًا لِّيُنذِرَ بَأْسًا شَدِيدًا مِن لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا حَسَنًا ، مَاكِثِينَ فِيهِ أَبَدًا    

       ‘தன்னிடமுள்ள கடுமையான தண்டனை குறித்து எச்சரிப்பதற்காகவும் நல்லறங்கள் புரிந்தோருக்கு நிச்சயமாக அழகான பரிசு இருக்கிறது என்று நற்செய்தி கூறுவதற்காகவும் (இவ்வேதத்தை அருளினான்) அதில் (பரிசாகப் பெறக் கூடிய சொர்க்கத்தில்) அவர்கள் என்றென்றும் நிலைத்திருப்பார்கள்’. (அல்குர்ஆன் 18:02,03)   

    திருக்குர்ஆன் எவ்விதக் குறைபாடும் முரண்பாடும் இல்லாமல் அருளப்பட்டதாகக் கூறிய இறைவன் இவ்வசனங்களில் திருக்குர்ஆன் அருளப்பட்ட நோக்கத்தைத் தெளிவு படுத்துகிறான்.

    அந்த நோக்கம் மறுமை வாழ்க்கை குறித்து எச்சரிப்பது தான். இந்த ஒரு நோக்கத்திற்காகத் தான் திருக்குர்ஆன் அருளப்பட்டுள்ளது என்பதை மேற்கண்ட வசனங்கள் கூறுகின்றன.

    இவ்வுலகில் வாழும் மனிதன், தீமை செய்பவர்கள் சொகுசான இன்பமான வாழ்க்கையை அனுபவிப்பதையும் நல்லறங்களில் ஈடுபடுவோர் துன்பங்களில் உழல்வதையும் காண்கிறான்.

    நல்லவனாக வாழ்ந்தால் ஒரு பயனும் இல்லை. தீயவனாக நடப்பதால் ஒரு கேடும் இல்லை என்று அவனது மனம் கணக்குப் போடுகிறது. அவனும் தீயவனாக மாறி விடுகிறான்.

    இந்த மனநிலையை மாற்றியமைப்பது தான் திருக்குர்ஆன் அருளப்பட்டதற்கான நோக்கம்.

    இவ்வுலகில் நல்லவனாக வாழும் போது பல இன்பங்களை இழக்க நேரிட்டாலும் பல துன்பங்களைச் சுமக்க நேரிட்டாலும் நல்லவனாக வாழ்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை என்று நினைத்து விடாதீர்கள்! மாறாக நீங்கள் இழந்த இன்பங்களை விடப் பல மடங்கு இன்பங்கள் உங்களுக்குக் காத்திருக்கின்றன.

    அந்த இன்பங்கள் சொற்பமான நாட்களில் முடிந்துவிடக் கூடியதல்ல. மாறாக என்றென்றும் நிலைத்திருக்கக் கூடியவை என்று ஆர்வமூட்டுவது தான் திருக்குர்ஆன் அருளப்பட்டதன் நோக்கம்.

    நல்ல காரியங்களில் ஈடுபட ஆர்வமிருந்தும் அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லையே எனக் கருதுவோரை இந்த நம்பிக்கை நல்வழிப்படுத்தும்.

    இது போலவே தீய காரியங்களில் ஈடுபடுபவன் தான் செய்யும் காரியங்கள் தீமையானவைதான் என்று அறிவுப்பூர்வமாக உணர்ந்தாலும் தனது தீய காரியங்களால் மற்றவர்கள் பலவிதமான பாதிப்புகளுக்கு ஆளாக நேர்வதைக் கண்கூடாகக் கண்டாலும் அவன் அக்காரியங்களிலிருந்து விலகிக் கொள்ள மறுக்கிறான்.

    காரணம் தான் செய்கின்ற தீய காரியங்களால் தனக்கு எந்தக் கேடும் ஏற்படவில்லையே! தனக்குச் செல்வமும் செல்வாக்கும் புகழும் தானே அதிகரிக்கிறது பிறகு ஏன் இக்காரியங்களிலிருந்து விலகிக் கொள்ள வேண்டும்? என்றெல்லாம் நினைக்கக் கூடியவன் தீய காரியங்களில் தொடர்ந்து மூழ்கி விடுகிறான்.

    தனது ஒவ்வொரு தீய செயலும் தன்னைப் படைத்த இறைவனால் கண்காணிக்கப்பட்டு பதிவு செய்யப்படுகின்றன. அவனை எவ்வகையிலும் ஏமாற்ற இயலாது. இவ்வுலகில் வாழும் போதே தவறுகளிலிருந்து திருந்திக் கொள்ளாவிட்டால் அதே நிலையிலேயே மரணித்து விட்டால் கடவுளால் தண்டிக்கப்படுவோம். அந்தத் தண்டனை இவ்வுலகில் நல்லவனாக வாழ்ந்தால் அடைகிற துன்பங்களை விடக் கடுமையானவை. தாங்கிக் கொள்ள முடியாதவை என்றெல்லாம் எச்சரிக்கவே இந்தக் குர்ஆன் அருளப்பட்டது.

    மரணித்தவுடன் எல்லாம் முடிந்து விடுகிறது என்ற நம்பிக்கைதான் மனிதனது தீய செயல்களுக்கு அடிப்படையாகவுள்ளன. இந்த அடிப்படையைத் தகர்க்காமல் என்னதான் சட்டங்கள் போட்டாலும் எத்தனை அறிவுரைகள் கூறினாலும் அதனால் ஒரு பயனும் ஏற்படாது.

    முதன் முதலில் நம்மைப் படைத்த இறைவன் மீண்டும் படைக்க ஆற்றல் மிக்கவனாகவுள்ளான். அவன் மக்கள் அனைவரையும் அழித்த பின் மீண்டும் அனைவரையும் உயிர்த்தெழச் செய்வான். உயிர்த்தெழச் செய்த பின் நல்லவர்கள் அழியாப் பேரின்பத்தை அடைவார்கள். தீயோர் தாங்க முடியாத நரக நெருப்பில் வீசப்படுவார்கள். இந்த அடிப்படை தான் இஸ்லாத்தின் வெற்றிக்கு மூலகாரணம்.

    இந்த அடிப்படை தான் மற்ற சமுதாயங்களை விட முஸ்லிம்கள் வீரமிக்கவர்களாகத் திகழ்வதற்கும், மற்றவர்களை விட அதிகமதிகமாக வாரி வழங்கும் வள்ளல் தன்மைக்கும் இன்ன பிற சிறப்புத் தகுதிகளுக்கும் காரணமாக இருந்தது. இன்றைக்கும் இருக்கிறது.

    திருக்குர்ஆனில் கூறப்படுகின்ற வரலாறுகளானாலும் அதில் கூறப்படுகின்ற உவமைகளானாலும் சட்டதிட்டங்களானாலும் கொள்கை முழக்கங்களானாலும் அனைத்துமே அந்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவதற்குத் தான் கூறப்படுகின்றன.

    மேலே நாம் எடுத்துக் காட்டிய இவ்வசனங்களும் இதைத்தான் கூறுகின்றன.

18:1 சூரத்துல் கஹ்ஃப்

சூரத்துல் கஹ்ஃப்

அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால் துவங்குகிறேன்.

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنزَلَ عَلَى عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَل لَّهُ عِوَجَا   

     ‘தனது அடியார் (முஹம்மது) மீது இவ்வேதத்தை அருளிய அல்லாஹ்வுக்கே புகழனைத்தும்’ (அல்குர்ஆன் 18:01)

    என்று இந்த அத்தியாயம் துவங்குகிறது. அல்லாஹ்வுக்கே புகழனைத்தும் என்று அல்லாஹ் கூறுவதால் அவன் தன்னைத் தானே புகழ்ந்து கொள்கிறான் என்று கருதிக் கொள்ளக் கூடாது. மாறாக அவனது அடியார்களாகிய நாம் அவனைப் புகழ வேண்டும் என்று கற்றுத் தருவதற்காகவே இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறான்.

    ஃபாத்திஹா அத்தியாயம், அல் அன்ஆம் அத்தியாயம், ஸபா அத்தியாயம், ஃபாதிர் அத்தியாயம் ஆகிய நான்கு அத்தியாயங்களும் எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே என்று துவங்குகின்றன.

    ஃபாத்திஹா அத்தியாயத்தில் எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே எனக் கூறி விட்டு உன்னையே வணங்குகின்றோம் என்று தொடர்ந்து கூறுகின்றான். உன்னையே வணங்குகின்றோம் என்று அல்லாஹ் கூறினாலும் நாம் அவ்வாறு கூற வேண்டும் என்று கற்றுத் தருவது தான் இதன் கருத்தாகும். எனவே இந்த வசனத்தையும் இவ்வாறு தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

    அல்லாஹ்வை அவனுடைய அடியார்களாகிய நாம் புகழ வேண்டும் என்பதை மட்டும் கூறாமல் ஏன் அவனை நாம் புகழ வேண்டும் என்ற காரணத்தையும் அல்லாஹ் இங்கே குறிப்பிடுகின்றான்.

    அவனது அடியார் மீது இவ்வேதத்தை அருளியது தான் அந்தக் காரணம் . ‘எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே’ என்று துவங்கும் ஏனைய நான்கு அத்தியாயங்களில் அல்லாஹ்வை நாம் ஏன் புகழ வேண்டும் என்பதற்கு இங்கே கூறிய காரணத்தை குறிப்பிடவில்லை. மாறாக அல்லாஹ் அளவற்ற அருளாளனாக இருப்பதாலும் அவன் வானங்கள் மற்றும் பூமியைப் படைத்தற்காகவும் உலகில் உள்ள எல்லாப் பொருட்களும் அவனுக்கு உரிமையானதாக இருப்பதாலும் அல்லாஹ்வுக்கே புகழனைத்தும் என்று கூறிய இறைவன் இங்கே திருக்குர்ஆன் எனும் இவ்வேதத்தை அருளியதால் எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கே என்று கூறச் சொல்கிறான்.

    வேதத்தை அருளியதற்காக நாம் ஏன் அவனைப் புகழ வேண்டும்? இது என்ன அவ்வளவு மகத்தானதா என்றால் நிச்சயமாக மகத்தானது தான்.

    அல்லாஹ் இந்த சமுதாயத்துக்கு அருளிய அருட்கொடைகளில் எல்லாம் அதற்கு ஈடான ஏதுமில்லை. தனது அடியார்கள் மீது வேதத்தை அருளிய அல்லாஹ்வுக்கே புகழ் அனைத்தும் என்று கூறிய இறைவன் அதைத் தொடர்ந்து

    ‘அதில் எந்தக் கோணலையும் அவன் ஏற்படுத்த வில்லை’ (அல்குர்ஆன் 18:01) என்ற அற்புதமான சொற்றொடரையும் பயன்படுத்தியுள்ளான்.

    வேதம் என்பதை சாதாரண புத்தகம் போன்று எண்ணி விடாதீர்கள். இந்த வேதம் அத்தகையது அன்று. இவ்வேதத்தில் எந்தக் கோணலும் கிடையாது. ஒரு கோணலும் இல்லாத இவ்வேதத்தை அருளியதால் அவனுக்கே எல்லாப் புகழும் என்று அந்தக் காரணத்திற்கு வலிமை சேர்க்கப் பட்டுள்ளது.

    பொய், முரண்பாடு, எல்லாக் காலத்திற்கும் தாக்குப் பிடிக்க முடியாத தன்மை, சொல்வதை தெளிவாக சொல்லாமல் குழப்புதல் போன்றவை கோணல் எனப்படும். இதில் எதுவுமே இல்லாமல் ஒரு வழிகாட்டும் நெறியை வழங்கிய அல்லாஹ்வுக்கே புகழ் அனைத்தும்.

    மறதி, பலவீனம், எதிர்காலம் பற்றிய ஞானமின்மை போன்ற பலவீனங்களைக் கொண்ட மனிதனின் வார்த்தையில் கோணல் இருக்கலாம். இருக்கும். எந்தப் பலவீனமும் இல்லாத அல்லாஹ்வின் வார்த்தையில் கோணல் இருக்கலாகாது. கோணல் இல்லை என்று இங்கே அல்லாஹ் அறை கூவல் விடுக்கிறான்.

    இதன் காரணமாகத் தான் திருக்குர்ஆனில் பல இடங்களில் இது போன்றதொரு வேதத்தை எவராலும் கொண்டு வர முடியாது என்று அல்லாஹ் சவால் விடுகிறான்.

    ‘இன்னும் (முஹம்மது (ஸல்) என்ற) நம் அடியார்க்கு நாம் அருளியுள்ள (வேதத்)தில் நீங்கள் சந்தேகமுடையவராக இருப்பீர்களானால் அல்லாஹ்வைத் தவிர உங்கள் உதவியாளர்களை (எல்லாம் ஒன்றாக) அழைத்துக் கொண்டு இது போன்ற ஓர் அத்தியாயத்தையேனும் கொண்டு வாருங்கள்’. (அல்குர்ஆன் 2:23)

    ‘இதை (நம் தூதராகிய) அவர் கற்பனை செய்து கொண்டார் என அவர்கள் கூறுகின்றார்களா? ‘நீங்கள் உண்மையாளர்களாக இருந்தால் இதிலுள்ளதைப் போன்று ஓர் அத்தியாயத்தைக் கொண்டு வாருங்கள். அல்லாஹ்வையன்றி உங்களால் சாத்தியமானவர்களை (உங்களுக்கு உதவி செய்ய) அழைத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று (நபியே!) நீர் கூறும்’. (அல்குர்ஆன் 10:38)

    அல்லது ‘இ(வ்வேதத்)தை அவர் பொய்யாகக் கற்பனை செய்து கொண்டார்’ என்று அவர்கள் கூறுகிறார்களா? ‘(அப்படியானால்) நீங்களும் இதைப் போன்ற கற்பனை செய்யப்பட்ட பத்து அத்தியாயங்களைக் கொண்டு வாருங்கள் – நீங்கள் உண்மையாளர்களாக இருந்தால்! அல்லாஹ்வைத் தவிர்த்து உங்களுக்கு சாத்தியமான எல்லோரையும் (இதற்கு துணை செய்ய) அழைத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று (நபியே!) நீர் கூறுவீராக. (அல்குர்ஆன் 11:13)

    இந்தக் குர்ஆனைப் போன்ற ஒன்றைக் கொண்டு வருவதற்காக மனிதர்களும் ஜின்களும் ஒன்று சேர்ந்து (முயன்று) அவர்களில் சிலர் சிலருக்கு உதவி புரிபவர்களாக இருந்தாலும், இது போன்ற ஒன்றை அவர்கள் கொண்டு வர முடியாது என்று (நபியே!) நீர் கூறும். (அல்குர்ஆன் 17:88)

    ஆகவே ‘நீங்கள் உண்மையாளர்களாக இருந்தால் (குர்ஆன் தவ்ராத்) இவ்விரண்டையும் விட நேர் வழிகாட்டக் கூடிய வேதத்தை அல்லாஹ்விடமிருந்து கொண்டு வாருங்கள். நானும் அதைப் பின்பற்றுகிறேன்’ என்று (நபியே!) நீர் கூறும். (அல்குர்ஆன் 28:49)

    ஆகவே, அவர்கள் உண்மையாளர்களாக இருந்தால் இ(வ்வேதத்)தைப் போன்ற ஒரு செய்தியை அவர்கள் கொண்டு வரட்டும். (அல்குர்ஆன் 52:34)

    இவை அல்லாஹ் குர்ஆனைப் பற்றி விடுக்கும் அறை கூவல்கள். கோணல் நிறைந்த புத்தகம் குறித்து இது போன்ற அறைகூவல் விட முடியாது.

    இந்தக் குர்ஆனை அவர்கள் சிந்திக்க வேண்டாமா? அல்லாஹ் அல்லாதவர்களிடம் இருந்து இது வந்திருந்தால் இதில் அநேக முரண்;பாடுகளை அவர்கள் காண்பார்கள். (அல்குர்ஆன் 4:82)

    இதன் முன்புறமோ பின்புறமோ தவறுகள் இதை அணுகாது. புகழுக்குரிய நுண்ணறிவாளன் புறத்திலிருந்து இது அருளப்பட்டதாகும். (அல்குர்ஆன் 41:42)

    இந்த வேதத்தை சிந்திக்க மாட்டார்களா? என்று அறைகூவல் விடுக்கும் வேதம் இந்த உலகில் திருக்குர்ஆனைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. சிந்தித்துப் பார்த்தால் இதில், ஒரு முரண்பாட்டைக் கூட காணமுடியாது என்று கூறக்கூடிய வேதமும் இது ஒன்று தான்.

    இதில் கோணல் எதுவும் இல்லாத காரணத்தால் தான் 1400 ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்பும் அது நடைமுறைப் படுத்தப்படுகிறது. எந்த மாறுதலுக்கும் தேவைப்பட வில்லை. இஸ்லாத்திற்கு காலத்தால் பிந்திய எல்லா தத்துவங்களும் கொள்கை கோட்பாடுகளும் கால வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுள்ள நிலையில் காலத்தை வென்று நிற்கும் ஒரே புத்தகமாக இது திகழ்கிறது.

    இஸ்லாத்தின் எதிரிகள் கூட இஸ்லாத்தின் சட்டங்கள் தான் உலகில் அமைதியை ஏற்படுத்தும் என்பதை வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொள்ளக் கூடிய அளவுக்கு ஒரு கோணலும் அற்றதாக உள்ளது.

    இருபதாம் நூற்றாண்டில் தீர்க்க முடியாத தீண்டாமைக் கொடுமை முதல் ஏனைய கிரிமினல் கற்றங்கள் வரை வேரோடு அறுத்தெறியப்பட வேண்டுமானால் குர்ஆனை விட்டால் வேறு வழியே கிடையாது என்பது சந்தேகமற நிரூபிக்கப்பட்டு விட்டது.

    மயிர்பிளக்கும் வாதங்கள் புரியும் அறிவுலக மேதைகள் எல்லாம் எந்த ஆற்றலும் இல்லாத ஒரு கல்லின் முன்னால் தலைகுனிந்து வணங்கும் நேரத்தில் கையெழுத்து போடத் தெரியாத ஒரு முஸ்லிம் மட்டும் அதைக் கல் என்று சரியாகப் புரிந்து கொள்கிறான் என்றால் அதற்குக் காரணம் இவ்வேதம் தான்.

    எனவே தான் இவ்வளவு அற்புதமான வேதத்தை அருளியதற்காக அதன் மூலம் மிருகங்களாக இருந்தவர்களை மனிதர்களாக வாழச் செய்த அல்லாஹ்வுக்கே புகழ் அனைத்தும் என்று அல்லாஹ் துதி பாடச் சொல்கிறான்.

    இதில் எந்தக் கோணலையும் ஏற்படுத்த வில்லை என்பதுடன் நிறுத்திக் கொள்ளாமல் மேலும் அழுத்தம் கொடுக்கும் விதமாக, ‘இதை நேரானதாகவும் அருளியிருக்கிறான்’ என்று கூறுகின்றான். கோணல் ஏற்படுத்த வில்லை. மாறாக நேரானதாக அருளியிருப்பதாகக் கூறி, புகழ் அனைத்திற்கும் அவன் மட்டுமே உரித்தானவன் என்பதை வலியுறுத்துகின்றான்.

    ‘நேரானதாகவும் எந்தவித கோணலும் அற்றதாகவும் இவ்வேதத்தை அருளிய அல்லாஹ்வுக்கே புகழ் அனைத்தும்’ என்று கூறினால் சொல்ல வருகின்ற கருத்து மழுமை அடைந்து விடும். ஆயினும் இங்கே ‘தன் அடியார் மீது’ என்ற சொற்றொடரையும் சேர்த்து கூறுகின்றான்.

    வேதம் அருளப்பட்டது மட்டும் அருட்கொடை ஆகாது. அருளப்பட்டதற்கு தகுதியானவர் மீது அருளப்பட்டதும் சேர்த்துத் தான் இது அருட்கொடையாகிறது.

    வேதத்தில் சில வசனங்களைப் பார்க்கும் போது தெளிவற்றதாகத் தோற்றமளிக்கலாம். ஆனால் யார் மீது இவ்வேதத்தை அல்லாஹ் அருளினானோ அவர் அளித்த விளக்கம் காரணமாக பிரகாசமான தெளிவு தென்படும்.

    எனவே தான் ‘தனது அடியாருக்கு இவ்வேதத்தை அருளிய அல்லாஹ்வுக்கே புகழ் அனைத்தும்’ என்கிறான்.

    வேதத்துக்கு நபிகள் நாயகத்தின் விளக்கம் அவசியம் இல்லை என்றால் ‘தனது அடியார் மீது’ என்ற வாசகம் பொருளற்றதாகி விடும்.

    இவ்வேதம் அருளப்பட்டது ஓர் அருள். அதில் ஒரு கோணலும் இல்லாமல் நேராக அமைந்திருப்பது மற்றோர் அருள். மேலும் யாருக்கு அருள வேண்டுமோ அத்தகையோருக்கு அருளியிருப்பது இன்னோர் அருள் எனக்கூறிய இறைவன் அடுத்து வரும் வசனங்களில் இவ்வேதம் என்ன நோக்கத்திற்காக அருளப்பட்டது என்பதை விளக்குகிறான்.

18:1 அல் கஹ்ஃப் (அந்தக் குகை) அத்தியாயம்

அல் கஹ்ஃப் (அந்தக் குகை) அத்தியாயம்

    அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால் துவங்குகிறேன்.

    கஹ்ஃப் என்ற வார்த்தையின் பொருள் குகை. அல் கஹ்ஃப் என்றால் அந்தக் குகை என்பது பொருள். இந்த அத்தியாயத்தின் ஒன்பதாவது வசனம் முதல் இருபத்தி ஆறாவது வசனம் வரை ஒரு குகையில் தஞ்சம் புகுந்த நல்லடியார்கள் குறித்த வரலாற்றுக் குறிப்பு கூறப்படுகிறது. இந்த அத்தியாயத்திற்கு அல் கஹஃப் (அந்தக் குகை) என்று பெயர் வர இதுவே காரணமாகும்.

    இந்த அத்தியாயம் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் மக்கா வாழ்க்கையின் போது அருளப்பட்டது என்பதில் அறிஞர்கள் ஒருமித்த கருத்தில் உள்ளதாக குர்துபி உள்ளிட்ட பல விரிவுரையாளர்கள் கூறுகின்றனர். ஆயினும் இதற்கு ஆதாரப்பூர்வமான சான்றுகள் எதையும் இவர்கள் எடுத்துக் காட்ட வில்லை.

    இந்த அத்தியாயத்தில் உள்ள வசனங்களில் கூறப்படும் செய்திகளைப் பார்க்கும் போது சில செய்திகள் மக்காவில் அருளப்பட்டு இருக்கலாம். வேறு சில செய்திகள் மதீனாவில் அருளப்பட்டு இருக்கலாம் என்று அனுமானம் செய்வதற்கு போதுமான காரணங்கள் உள்ளன. இன்னும் சில வசனங்களின் அமைப்பைப் பார்க்கும் போது அதன் அமைப்பிலிருந்து அது மக்காவில் அருளப்பட்டது என்றோ மதினாவில் அருளப்பட்டது என்றோ முடிவுக்கு வரமுடியாது.

    எனவே, ஒட்டு மொத்தமாக இந்த அத்தியாயம் மக்காவில் அருளப்பட்டது என்று கூறுவதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. ஏற்க வேண்டும் என்ற கட்டாயமும் கிடையாது.

    இது மக்காவில் அருளப்பட்டது அல்லது மதினாவில் அருளப்பட்டது என்று நபித்தோழர்கள் கூறியதாக குறிப்பு கிடைக்கும் போது மட்டுமே இது பற்றி நாம் முடிவுக்கு வர வேண்டும். அவ்வாறு குறிப்புக்கள் கிடைக்காத போது மக்கீ மதனி என்று ஏதாவது ஒன்றைக் கூறியாக வேண்டும் என்பதற்காக எதையாவது கூறுவதை ஒப்புக் கொள்ள முடியாது. திருக்குர்ஆனின் விரிவுரையாளர்களில் பலர் மக்கீ, மதனி என்று எதையாவது கூறியாக வேண்டுமே என்பதற்காகத் தான் கூறியுள்ளனர் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

    அல்லாஹ்வின் வார்த்தைகள் என்ற அடிப்படையில் திருக்குர்ஆனின் எல்லா வசனங்களும் சமமானவையே என்றாலும் சில அத்தியாயங்களுக்கு தனிச் சிறப்புகள் இருப்பதாக ஏராளமான ஹதீஸ்கள் உள்ளன. திருக்குர்ஆனின் ஒவ்வொரு அத்தியாயங்களின் சிறப்புக்களை எடுத்துரைக்கும் இத்தகைய ஹதீஸ்களில் பெரும்பாலானவை இட்டுக் கட்டப்பட்டவையாகவே உள்ளன.

    அல்பகரா, குல்ஹுவல்லாஹ், குல்அஊது பிரப்பின்னாஸ், குல்அஊது பிரப்பில் ஃபலக், அல்ஹம்து, ஆயத்துல் குர்ஸி, அல் கஹ்ஃப் ஆகிய அத்தியாயங்களின் சிறப்பு குறித்த ஹதீஸ்களில் மட்டுமே ஆதாரப்பூர்வமான ஹதீஸ்களைக் காண முடிகிறது. கஹ்ஃப் அத்தியாயத்தின் சிறப்புகள் குறித்தம் ஆதாரப்பூர்வமான ஹதீஸ்கள் உள்ளதால் அந்த சிறப்புகளை அறிந்து விட்டு இந்த அத்தியாயத்தின் விளக்கத்திற்குள் நாம் நுழைவோம்.

    ‘கஹ்ஃப் அத்தியாயத்தின் முதல் பத்து வசனங்களை யார் மனனம் செய்கிறாரோ அவர் தஜ்ஜாலை விட்டும் பாதுகாப்பு பெறுவார்’ என்று நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். (அறிவிப்பவர் : அபூதர்தா (ரலி), நூல் : முஸ்லிம்)

    இந்தப் பத்து வசனங்களுக்கும் தஜ்ஜாலுக்கும் என்ன தொடர்பு என்பதை பத்து வசனங்களுக்கான விளக்கம் நிறைவடையும் போது நாம் குறிப்பிடுவோம் இன்ஷா அல்லாஹ். இந்தப் பத்து வசனங்களை மனனம் செய்வது தஜ்ஜாலிடமிருந்து பாதுகாக்கும் கேடயம் என்பதை மட்டும் இப்போது புரிந்து கொண்டால் போதுமானது.

    ‘உங்களில் யார் தஜ்ஜாலை அடைகிறீர்களோ அவர் அவனை நோக்கி கஹ்ஃப் அத்தியாயத்தின் ஆரம்ப வசனங்களை ஓதட்டும’; என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். (நீண்ட ஹதீஸின் சிறு பகுதி)
(அறிவிப்பவர் : நவ்வாஸ் பின் சம்ஆன் (ரலி), நூல் : முஸ்லிம்)

    அபூதாவூத் நூலின் அறிவிப்பில், ‘அவனை உங்களில் யார் அடைகிறீர்களோ அவர் அவனை நோக்கி கஹ்ஃப் அத்தியாயத்தின் ஆரம்ப வசனங்களை ஓதட்டும் நிச்சயமாக அது தஜ்ஜாலின் சோதனைகளிலிருந்து பாதுகாக்கும்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

    முஸ்லிம் சமுதாயத்தின் மிகப் பெரிய சோதனையாக இருக்கும் தஜ்ஜாலின் வருகையின் போது ஈமானைக் காக்கும் கேடயமாக இவ்வசனங்கள் அமைந்திருப்பது அந்த அத்தியாயத்திற்கான சிறப்புகளில் ஒன்றாகும்.

    ஒரு மனிதர் கஹ்ஃப் அத்தியாயத்தை ஓதிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது வீட்டில் இருந்த கால்நடை ஓட ஆரம்பித்தது. கஹ்ஃப் அத்தியாயத்தை ஓதிய மனிதர் கவனித்த போது அவர் மீது மேகம் நிழலிட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவர் இதை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கூறினார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், ‘இந்த நிலை குர்ஆனை ஓதும் போது இறங்கிய (சகீனத் எனும்) அமைதியாகும்’ என்று விடையளித்தார்கள். (அறிவிப்பவர் : பராஃ (ரலி), நூல்கள் : புஹாரி, முஸ்லிம்)

    ‘ஜும்ஆ நாளில் யாரேனும் கஹ்ஃப் அத்தியாயத்தை ஓதினால் அடுத்த ஜும்ஆ வரை அவருக்கு பிரகாசம் நீடிக்கிறது’ என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். (அறிவிப்பவர் : அபூஸயீது (ரலி), நூல் : ஹாக்கிம்)

    அல் கஹ்ஃப் அத்தியாயம் இத்தகைய தனிச் சிறப்புகள் வாய்ந்த அத்தியாயம் ஆகும். இந்த அத்தியாயத்தின் விளக்கத்தை இனி காணலாம்.

8:31 பழைய சூழ்ச்சி புதிய வடிவில்

பழைய சூழ்ச்சி புதிய வடிவில்

وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا قَالُواْ قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاء لَقُلْنَا مِثْلَ هَـذَا إِنْ هَـذَا إِلاَّ أَسَاطِيرُ الأوَّلِينَ      

              ‘அவர்கள் மீது நம் வசனங்கள் ஓதிக் காண்பிக்கப்பட்டால், அவர்கள், ‘நாம் நிச்சயமாக இவற்றை முன்னரே கேட்டிருக்கின்றோம், நாங்கள் நாடினால் இதைப் போல் சொல்லி விடுவோம். இது முன்னோர்களின் கட்டுக்கதைகளேயன்றி வேறில்லை’ என்று சொல்கிறார்கள். (அல்குர்ஆன் 8:31) 

    ‘லாயிலாஹ இல்லல்லாஹ், முஹம்மதுர் ரசூலுல்லாஹ்’ என்பதை உறுதியாக நம்புவதாக சத்தியப் பிரமாணம் செய்திருக்கிறோமே, அதன் பொருள் என்ன?

    ‘வணக்கத்திற்குறியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர யாருமில்லை, முஹம்மது நபி (ஸல்) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் திருத்தூதர் என்று உறுதியாக நம்புவதாக உறுதிமொழி எடுத்திருக்கின்றோமே, அதற்கு என்ன பொருள்?

    ‘இஸ்லாமிய ஆட்சியை நிறுவுவதே, ஒரு முஸ்லிமின் அரச நம்பிக்கையாக இருக்க வேண்டும்’ என்பதே அதன் பொருளாகும்.

    ஓர் உண்மையான முஸ்லிம் மனித சட்டங்களை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான். அவன் இறைச்சட்டங்களையே செயல் படுத்துவான்.

    இதுதான் குரைஷிப் பெரியார்களை மிகவும் கவலைப்படச் செய்தது.

    இதுதான் திருக்குர்ஆன் ஏற்படுத்திய மாபெரும் மாற்றங்களை தடுக்க அவர்களை முயற்சிக்கவும் செய்தது.

    குர்ஆனைப் போன்ற ஒன்றை அவர்களால் தயாரிக்க முடியும் என்று சொன்னதுதான் அவர்களது முயற்சிகளில் ஒன்றாகும். ஏனெனில் ‘குர்ஆன் முன்னோர்களின் கட்டுக் கதைகளே தவிர வேறில்லை’ என்பது அவர்களின் எண்ணமாக இருந்தது.

    கட்டுக்கதை என்பது கடவுள்களைப் பற்றிய மூடநம்பிக்கைகளையும், கதாநாயகர்களின் அற்புதங்களையும் உள்ளடக்கிய பழைய கதையாகும். அது மூடநம்பிக்கைகள் நிறைந்த கற்பனை சம்பவங்களைப் பற்றி பேசும்.

    அந்த குரைஷிப் பெரியவர்கள், குர்ஆனில் சொல்லப்பட்டு இருக்கிற முன்னர் வாழ்ந்த சமுதாயத்தினர் பற்றியும், அவர்களுக்கு காட்டப்பட்ட அதிசயங்கள் பற்றியும், இறைவன் எவ்வாறு காபிர்களை அழித்து, முஸ்லிம்களை பாதுகாத்தான் என்பதைப் பற்றியும் அடிக்கடி பேசிக் கொள்ளக் கூடியவர்களாக இருந்தனர்.

    இப்படிப்பட்ட சம்பவங்கள் எல்லாம் முன்னோர்களின் கட்டுக்கதைகளே என்று அவர்கள் மக்களிடத்தில் அடிக்கடி சொல்லக் கூடியவர்களாகவும் இருந்தனர். முஹம்மது இவற்றை உங்களிடம் வந்து சொல்வதற்காக தாமே அவற்றை எழுதி வைத்துக் கொண்டு, இறைவனிடமிருந்து அருளப்படுவதாக பொய் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதாகவும் அவர்கள் அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்.

    அன்னத்ர் இபுன் அல்ஹரித் என்பவன், நபி (ஸல்) அவர்கள் தனது பேச்சை முடித்ததும் அவர்களின் இடத்தை பிடித்துக் கொள்வான். அவன் எப்போதும் எங்கே மக்கள் கூட்டம் அதிகம் இருக்கிறதோ அங்கே உட்கார்ந்து கொண்டு, அவன் ஈரான் சென்றிருந்த போது கற்ற கட்டுக்கதைகளையும் பழங்கதைகளையும் சொல்லிக் கொண்டு இருப்பான்.

    பிறகு அவன் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களிடம் சொல்வான், ‘இந்தப் பழங்கதைகள் எல்லாம் முஹம்மது சொல்கிற கட்டுக்கதைகளைப் போன்றவைதான், நான் அவரைப் போன்று கட்டுக்கதைகளைச் சொல்வதால் நான் ஒரு அல்லாஹ்வின் தூதர் என்றோ, எனக்கு வஹீ வருகின்றது என்றோ சொல்லவில்லையே, இவைகள் எல்லாம் அவைகளைப் போன்ற கட்டுக்கதை பழங்கதைகளே’.

    இந்த விஷயங்கள் ஆரம்ப நேரத்தில் மக்களை தடுமாறச் செய்தன. முன்பு, இவனது கட்டுக்கதைகளுக்கும் குர்ஆனுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இருப்பதாக மக்களால் பார்க்கப்பட வில்லை என்பதை மறுக்க முடியாது.

    இதனாலேயே, நபி (ஸல்) அவர்கள் பத்ருப் போருக்கு முன்பு, அன்னத்ர் இப்னு அல்ஹரித் கொல்லப்பட வேண்டும் என்று பிரகடனம் செய்தார்கள் என்று புரிந்து கொள்கிறோம். பிறகு அவன் சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட பொழுது அவனோடு சில கைதிகள் இருந்தும் அவனுக்கு மரணதண்டனையை நிறைவேற்றுமாறு கட்டளை இட்டார்கள். அவனுக்காக எந்த ஈட்டுப் பணத்தையும் பெற நபி (ஸல்) அவர்கள் மறுத்து விட்டார்கள்.

    இந்த விஷயங்கள் மக்காவில் அதிக நாட்கள் நீடித்திருக்க வில்லை. இவைகள் சதித்திட்டங்களாகவே பார்க்கப்பட்டன. குர்ஆன் அதனுடைய பகுத்தறிவை வெல்லக்கூடிய தன்மையோடும், மனிதனின் இயல்புக்குள் ஊடுருவக்கூடிய ஆழ்ந்த உண்மைகளோடும், அது எப்படிப்பட்ட கட்டுக்கதைகளையும் எளிதில் தோற்கடித்து விடும். அவர்களின் எந்த சதியும் குர்ஆனை தடுக்க சக்தி பெறவில்லை.

    அதனால் குரைஷிப் பெரியவர்கள் கதிகலங்கினார்கள், அவர்களைப் பின் பற்றுகிறவர்களை எல்லாம் அழைத்துச் சொன்னார்கள்: ‘இந்தக் குர்ஆனை செவிமடுக்காதீர்கள், அது உங்கள் காதுகளில் விழாதிருப்பதற்க்காக சிரியுங்கள், கூச்சல் போடுங்கள், அப்படிச் செய்தால் தான் உங்கள் கை ஓங்கி இருக்கும்’.

    ஆனால் அவர்களின் தலைவர்களான அபூசுப்யான், அபூஜஹல், அல் அக்னாஸ் இபுனு சுரைக் போன்றோர்கள் இரவில் ரகசியமாக, ஒருவர் மற்றவருக்கு தெரியாமல் குர்ஆனை செவிமடுக்க சென்று கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் எவரும் இரவு தோறும் நபி (ஸல்) அவர்களின் ஓதுதலை கேட்கச் செல்வதிலிருந்து அவர்களாகவே தவிர்ந்து கொள்ள வில்லை. ஒவ்வொருவரும் தங்களை தனியாகவே இருப்பதாகவே நினைத்துக் கொண்டார்கள். ஒருவர் மற்றவரை பார்த்து விட்ட பிறகு, திரும்பவும் அவ்வாறு செய்யாதிருக்க உறுதிமொழி எடுத்துக் கொண்டனர்.

    இவர்களை மற்ற இளைஞர்கள் பார்த்து விட்டால், அவர்களும் குர்ஆனை செவிமடுப்பார்கள், பின்பு இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொண்டு விடுவார்களோ! என்று அப்பெரியார்கள் பயந்தார்கள்.

    குர்ஆனை விட்டும் மக்களை தூரமாக்குவதற்க்காக, தன் கதைகளின் பக்கம் அவர்களது கவனத்தை திருப்ப முயன்ற அன்னத்ரின் முயற்சி, இவ்வகையான முயற்சிகளின் கடைசியானது அல்ல. அதுவே பலவகையான வடிவத்திலும், அமைப்பிலும் திரும்பத் திரும்ப செய்யப்பட்டது. அதுவே திரும்பத் திரும்ப தொடரவும் செய்யும். இஸ்லாத்தின் விரோதிகள் குர்ஆனை விட்டும் மக்களைத் தூரமாக்குவத்ற்காக எப்போதும் முயற்சித்துக் கொண்டே தான் இருப்பார்கள்.

    ஆனால் அவர்களின் சதித்திட்டம் தோல்வியில் முடிந்து விட்டதை அவர்களால் உணர்ந்து கொண்ட பொழுது, பாட்டாக பாடி ரசிகர்களை மதிமயக்கக் கூடிய மந்திரங்களாக குர்ஆனை தாழ்த்தி விட்டார்கள். தாயத்துக்களில் அடைக்கவும், நூல்களில் ஓதி முடியவும் அவர்கள் குர்ஆனை பயன்படுத்தினார்கள், அவற்றை மக்கள் கைகளிலும் இடுப்பிலும் கட்டிக்கொள்கிறார்கள், சட்டைப்பைகளில் போட்டுக் கொள்கிறார்கள், தலையணைக்கு அடியில் வைத்துக் கொள்கிறார்கள்.

    மக்கள் அவ்வாறு செய்யும் போது, அவர்கள் தங்களை முஸ்லிம்கள் என்று கற்பனை செய்து கொள்கிறார்கள், அதன் மூலம் அவர்கள் குர்ஆனுக்கு செய்ய வேண்டிய மரியாதையை செலுத்தி விட்டதாகவும் நினைத்துக் கொள்கிறார்கள்.

    குர்ஆன் மனித வாழ்வின் வழிகாட்டியாக நீடித்திருக்க வில்லை. மார்க்கத்தின் எதிரிகள் குர்ஆனுக்கு பதிலாக, அன்றாட வாழ்க்கையின் அத்தனை விஷயங்களிலும் பின்பற்றுவதற்க்கு உருப்படி இல்லாத வேறொன்றை (குடiஅளல ளரடிளவவைரவந) கொடுத்து விட்டார்கள்.

    உண்மையாக, அதிலிருந்து தான் மக்கள் அவர்களுடைய கொள்கைகளையும், சட்டங்களையும், அன்றாட வாழ்க்கை வழிமுறைகளையும் மதிப்பற்ற மாற்றுக்களில் இருந்து பெருகின்றனர்.

    அந்த விரோதிகள் மக்களிடம் சொன்னார்கள், ‘மார்க்கம் ஒரு மதிப்பு மிக்க இடத்தைப் பிடித்து விட்டது, குர்ஆன் என்றைக்கும் மாறாது. அது காலையிலும் மாலையிலும் எல்லா நேரங்களிலும் படிக்கப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கும். அப்படிப்பட்ட ஓதுதலை நீங்கள் செவிமடுக்கலாம். இன்னும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கலாம். குர்ஆன் இதை விட அதிகமாக உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகின்றீர்கள்? உங்களுடைய கொள்கைகள், வாழ்க்கை வழிமுறைகள், சட்டங்கள், அரசியல், மதிப்பு, தரம் ஆகியவற்றில் நீங்கள் எதை வேண்டுமானாலும் ஆதாரமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம், அது தான் எல்லாவற்றையும விட உயர்ந்தது’.

    இது அன்னத்ர் இப்னு அல்ஹரிதின் சதித்திட்டம் போன்றது தான். இது நவீன வாழ்க்கையின் எல்லா அம்சங்களிலும் பொருந்தக் கூடிய அளவுக்கு மிகவும் எளிதாக்கப்பட்டிருக்கிறது. நிச்சயமாக இது எத்தனையோ வகையான சதித்திட்டங்களில் இதுவும் ஒன்று. இதனுடைய வரலாறு முழுக்க, இந்த மார்க்கத்திற்க்கு எதிராக திட்டம் தீட்டுகிற எதிரிகளுக்கு பஞ்சம் இல்லை.

    குர்ஆன் அதற்கு எதிரான எல்லா சதித்திட்டங்களையும் விஞ்சி நிற்கிறது என்பது அதன் தனித்தன்மையாகும். இந்த இறைவேதம் இவை போன்ற தனித்தன்மைகளையும் இயல்பாகவே மனிதனைக் கவரக்கூடியதாகவும் இருக்கிறது. அது இவ்வுலகின் தீய சக்திகள் தீட்டுகிற திட்டங்களை வென்றுவிடக்கூடியது.

    யூதர்களின் சதித்திட்டங்களையும் கிருத்தவர்களின் சதித்திட்டங்களையும் அகில உலக அனைத்து சக்திகளையும் எவ்விடத்திலும் எல்லா நேரத்திலும் வெல்லும் திறனை இது பெற்றுள்ளது.

    இந்த வேதம் உலகெங்கும் உள்ள அதனுடைய எதிரிகளை தொடர்ந்து நசுக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது.

    இது எல்லா வானொலி நிலையங்களிலும் உலக முஸ்லிம்களுக்காக அதற்கென ஒரு இடத்தை ஒதுக்குமாறு வலியுறுத்திக் கொண்டே இருக்கிறது. யூத கிருத்தவ ரேடியோ நிலையங்களிலும், தங்களை முஸ்லிம்கள் எனப் பிரகடனப்படுத்துகிற அவர்களின் கைக்கூலிகளிடம் உள்ள நிலையங்களிலும் குர்ஆன் ஒலிபரப்பப்படுவதை நாம் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறோம்.

    தாயத்துக்களாக, மந்திரித்த கயிறுகளாக மந்திரங்களாக முஸ்லிம் மக்களிடம் குர்ஆனை குறைத்து விட்ட பிறகே, அதை ஒலிபரப்ப ஆரம்பித்தார்கள் என்பது உண்மையே.

    முஸ்லிம்களின் மனதை விட்டு குர்ஆனை அப்புறப்படுத்தியதிலும் அவர்கள் வெற்றி பெற்றுள்ளார்கள், அதனால் தான் அது முஸ்லிம்களின் வாழ்க்கை வழிகாட்டியாக நீடிக்கவில்லை. அவர்கள் குர்ஆனுக்கு பதிலாக மாற்று விஷயங்களை கொடுத்து விட்டார்கள். இருப்பினும் இந்த வேதம் எல்லா சதித்திட்டங்களுக்கும் மாற்றமாக அத்தனை மாறுதல்களையும் நிகழ்த்திக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. அது அவ்வாறு தொடர்ந்து செய்து கொண்டும் இருக்கும்.

    குர்ஆனை தனது வாழ்க்கை வழிகாட்டியாக ஆக்கிக் கொண்ட, குர்ஆனுக்கு அதன் சரியான மதிப்பை வழங்குகிற முஸ்லிம் சமுதாயம் தொடர்ந்து இருந்து கொண்டும் இருக்கும்.

    இந்த சமுதாயம் இறைவனின் வெற்றிவாக்கை நிறைவேற்றக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அப்போது தான் அவர்கள் இஸ்லாத்தை – அதன் ஆட்சியை இப்பூமியில் திரும்பப் பெற முடியும். அது முன்பு ஒரு முறை நடந்தது. முஸ்லிம் சமுதாயம் கொடுமைகளுக்கு ஆளாக்கப்படுவதற்க்கும் முஸ்லிம்கள் கொலை செய்யப்படுவதற்க்கும் மாற்றமாக அது மீண்டும் உறுதியாக நடந்தே தீரும். இன்ஷா அல்லாஹ்..

8:30 எவ்வாறு முஸ்லிம்கள் வென்றார்கள்?

எவ்வாறு முஸ்லிம்கள் வென்றார்கள்?

وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُواْ لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللّهُ وَاللّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ     

              ‘(நபியே) உம்மைச் சிறைப்படுத்தவோ அல்லது உம்மைக் கொலை செய்யவோ அல்லது உம்மை ஊரை விட்டு வெளியேற்றவோ நிராகரிப்போர் சூழ்ச்சி செய்ததை நினைவு கூறுவீராக! அவர்களும் சூழ்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தனர். அல்லாஹ்வும் அவர்களுக்கு எதிராக சூழ்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தான். சூழ்ச்சி செய்வோரில் எல்லாம் அல்லாஹ் மிகவும் மேன்மையுடையவன்’ (அல்குர்ஆன் 8:30)  

    இந்த அத்தியாயம் முன்பு நடந்த நிகழ்சிகளை தொடர்ந்து சொல்கிறது, அவைகளை இக்காலத்தோடு ஒப்பிடவும் செய்கிறது. முஸ்லிம் சமுதாய நலனுக்காக போரிட்டு பெரும் வெற்றியைப் பெற்ற அன்றைய முஸ்லிம்களுக்கும், இன்றைய முஸ்லிம்களுக்கும் உள்ள பெரும் வித்தியாசத்தை அந்த அத்தியாயம் சொல்கிறது.

    முஸ்லிம்களுக்காக இறைவன் எதில் திட்டமிட்டு இருந்தானோ அது வெளிப்பட்ட போது, அவனது உதவியின் மகத்துவத்தை அவர்களால் உணர முடிந்தது.

    அந்த இறை அருளோடு ஒப்பிடுகையில் போரில் கிடைத்த வெற்றிப் பொருள்கள் மிகச் சாதாரணமானவை, அவர்களின் எல்லா தியாகங்களும் மிகச் சிறிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக் கூடியவை.

    போருக்கு முன்பு மக்காவிலும் மதீனாவிலும் முஸ்லிம்கள் எப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் இருந்தார்கள் என்பதை பின்வரும் பகுதி விளக்குகிறது.

    அவர்கள் எண்ணிக்கையில் மிகவும் குறைந்தவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்களிடம் மிகவும் குறைந்த ஆயுதங்களே இருந்தன. எந்த அளவுக்கு என்றால், காபிர்கள் எந்த நிமிடத்திலும் அவர்கள் மீது திடீர் தாக்குதலை நடத்தி விடுவார்களோ என்று பயந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
இருந்தும் கூட, அல்லாஹ்வின் பேரருளால் நிலைமை தலைகீழாக மாறிவிட்டது. அவர்கள் பலமிக்கவர்களாகவும் பாதுகாப்பு பெற்றவர்களாகவும் வசதி மிக்கவர்களாகவும் மாறி விட்டார்கள்.

    இன்று விளக்கவுரைக்காக எடுத்துக் கொண்ட வசனத்தின் ஆரம்ப பகுதியில் அல்லாஹ்வின் திருத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மதீனா புறப்படுவதற்கு சற்று முன்பு, அவர்களுக்கு எதிராக சூழ்ச்சி செய்த காபிர்களின் நடவடிக்கைகளை விவரிக்கப்படுகின்றது.

    அவர்கள் அல்லாஹ்வின் வேதங்களை புறக்கணித்தனர், அவர்கள் நாடினால் அதைப் போன்ற ஒன்றை அவர்களால் தயாரிக்க முடியும் என்று சொன்னார்கள். அவர்களின் தவறான எண்ணத்தில் மிகவும் விடாப்பிடியாகவும் இருந்தார்கள்.

    எந்த அளவுக்கு என்றால், முஹம்மது உண்மையில் அல்லாஹ்வின் தூதராக இருந்தால், அவர் உண்மையைக் கொண்டு வந்திருந்தால் உடனே எங்கள் மீது அல்லாஹ்வின் வேதனையை கொண்டு வரட்டும் என்று வேண்டினார்கள். அதை ஏற்றுக் கொள்வதையும் அவ்வாறே நடப்பதையும் அவர்கள் விரும்பினார்கள்.

    இறைவனின் நேர்வழியை விட்டு மக்களை திசை திருப்புவதற்காக பயன்படுத்த அவர்களின் சொத்துக்களை விட்டுக் கொடுத்தனர்.

    நபி (ஸல்) அவர்கள் மீது திடீர் தாக்குதல் நடத்துவதற்காக பணத்தை திரட்டினார்கள் என்ற உண்மை விபரத்தையும் இந்த பகுதி உள்ளடக்கியுள்ளது. அவர்களது எல்லா முயற்சிகளும் இவ்வுலகில் படுதோல்வியே அடையும், வரக்கூடிய மறுவுலகத்தில் அவர்கள் நரகத்தில் தள்ளப்படுவார்கள் என்று எச்சரிக்கப்பட்டார்கள். இருவுலகங்களின் இழப்பு தான் அவர்களின் சூழ்ச்சியின் பலனாக கிடைக்கும் இறுதி விளைவாகும்.

    இறுதியாக, ஒன்று மற்றொன்றுக்கு எதிரான இரண்டு விசயங்களை இறைவன் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு கொடுத்து அவைகளில் இருந்து ஒன்றை மட்டும் தேர்வு செய்து கொள்ளுமாறு கூறி, அக்காபிர்களை எதிர் கொள்ளச் செய்தான்.

    ஒன்று, அவர்கள் உண்மையை மறுப்பதிலிருந்தும், அல்லாஹ்வுக்கும் அவனது தூதருக்கும் மாறு செய்வதிலிருந்தும் விலகிக் கொள்ளட்டும், அவ்வாறு செய்தால் அவர்கள் முன்பு செய்த பாவங்களையும் தீமைகளையும் இறைவன் மன்னித்து விடுவான்.

    மற்றொன்று, அவர்களின் எண்ணப்படி அவர்களின் சதித்திட்டங்களை செய்யட்டும், அவ்வாறு செய்தால் அவர்களுக்கு முன்பிருந்த சமுதாயத்தவர்களை சூழ்ந்து கொண்ட விதியே இவர்கள் மீதும் விதிக்கப்படும். இறைவனின் விருப்பப்படி அவன் அவர்களுக்காக நிர்ணயித்த தண்டனையால் அவர்கள் அவதிப்படுவார்கள்.

    பின்னர் காபிர்களுடன் போர் புரியுமாறு இறைவன் முஸ்லிம்களுக்கு கட்டளையிட்டான், முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக சதித்திட்டம் தீட்ட முடியாத அளவுக்கு சக்தியை இழக்கும் வரையிலும் அவர்களோடு போர் புரியுமாறு கட்டளையிட்டான்.
முஸ்லிம்களின் ஈமானை பலமிழக்கச் செய்வதற்கு, காபிர்கள் திட்டம் தீட்ட முடியாத அளவுக்கு சக்தியை இழக்கும் வரை அவர்களோடு போர் புரியுமாறு கட்டளை இட்டான்.

    உலகம் முழுவதும் இறைத்தன்மை புரிய வைக்கப்படும் வரையிலும், இப்பூமி இறைவனுக்கு மட்டும் சொந்தமானதாக ஆகும் வரையிலும், அனைத்து கீழ்படிதல்களும் இறைவனுக்கு மட்டும் என்று ஆகும் வரையிலும் அவர்களோடு போர் புரியுமாறும் கட்டளையிட்டான்.

    பின்னர் அவர்கள் தங்களது சூழ்ச்சியை கைவிட்டு விட்டால், சரணடைந்து விட்டால் அதை நபி (ஸல்) அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்கள். அவர்களின் நினைப்பையும் எண்ணங்களையும் பொறுத்த வரை இறைவன் நன்கு அறிவான். இந்தக் கணக்கை தீர்ப்பதற்காக அவர்களை இறைவன் பிடித்துக் கொள்வான்.

    ஆனால் அவர்கள் புறக்கணித்தால் தொடர்ந்து முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக போர் தொடுத்தால் இறைவனின் அரசாங்கம் அகில உலகிலும் நடப்பதை உறுதி கொள்ள மறுத்தால், இறைவனுக்கு கட்டுப்பட மறுத்தால், முஸ்லிம்கள் தொடர்ந்து அவர்களோடு போரிடுவார்கள்.

    முஸ்லிம்கள் அவர்களது எஜமானன் அல்லாஹ்வின் மீது உறுதி கொண்டவர்களாகவும், எந்த இறைவன் அவனது ஆதரவை அவர்களுக்கு தருவானோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது உறுதி கொண்டவர்களாக போர் புரிவார்கள்.

    ‘(நபியே) உம்மைச் சிறைப்படுத்தவோ அல்லது உம்மைக் கொலை செய்யவோ அல்லது உம்மை ஊரை விட்டு வெளியேற்றவோ நிராகரிப்போர் சூழ்ச்சி செய்தார்கள்’. மக்காவிலே நிலைமை தலை கீழாக மாறுவதற்கு முன்பு எவ்வாறு இருந்தது என்பதைத் தான் இந்த வசனம் ஞாபகமூட்டுகிறது. இந்த நினைவூட்டல் எதிர்காலத்தில் கவலையை போக்கக்கூடியதாகவும் அமைந்துள்ளது.

    இறைவனின் விருப்பப்படி நடந்தவற்றுக்கு பின்னால் உள்ள இறைவல்லமையின் பக்கம் கவனத்தை ஈர்க்கக் கூடியதாகவும் இந்த நினைவூட்டல் விளங்குகிறது.

    குர்ஆனால் முதன்முதலில் முஸ்லிம்கள் என அழைக்கப்பட்ட ஆரம்பகால முஸ்லிம்கள் இவ்விரு சூழ்நிலைகளையும் எதிர் பார்த்தே எச்சரிக்கையாக இருந்தனர், அவர்கள் அவ்விரு சூழ்நிலைகளையும் அனுபவித்தும் விட்டனர்.

    அவர்களின் முந்தைய பயமும் கவலையும் அந்த நாட்களில் அவர்கள் பட்ட கஷ்டமும் தற்போது அவர்கள் போதுமான பாதுகாப்பையும் நிம்மதியையும் பெற்றவர்களாக ஆகுவதற்கு காரணமாக இருந்தன. அவர்களுக்கு எதிரான காபிர்களின் சதித்திட்டங்களுக்கும் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு எதிரான அவர்களின் சூழ்ச்சிகளுக்கும் முஸ்லிம்கள் ஜாக்கிரதையாகவே இருந்தனர்.

    அவர்கள் அத்திட்டங்களிலிருந்து மட்டும் காப்பாற்றப்பட வில்லை, அவர்கள் அக்காபிர்களுக்கு எதிராக மாபெரும் வெற்றியை பெற்றார்கள்.

    காபிர்கள் பலவாராக ஆலோசனை செய்தார்கள்: நபி (ஸல்) அவர்களைப் பிடித்து அவர்கள் இறக்கும் வரை விலங்கிட நனைத்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து எந்த சிரமமும் அவர்களைத் தொடராமல் இருக்க அவர்களைக் கொலை செய்யவும் நினைத்தார்கள். அவர்களை நாடு கடத்தவும் நினைத்தார்கள்.

    அவர்களின் ஒவ்வொரு திட்டங்களின் லாபநஷ்டங்களை தெளிவாக ஆலோசனை செய்து பார்த்த பின்பே, நபி (ஸல்) அவர்களை கொன்று விடுவது என்ற தீர்மானத்திற்கு வந்தார்கள். அவர்களைக் கொல்லும் முயற்சியை பல இளைஞர்களிடம் ஒப்படைத்தார்கள்.

    இந்தக் கொலையை எல்லோரும் சேர்ந்து செய்தாக வேண்டும் என்பதற்காக எல்லாக் கோத்திரங்களிலிருந்தும் இளைஞர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள். அப்போது தான் நபி (ஸல்) அவர்கள் சார்ந்த கோத்திரமான ஹாஸிம் கோத்திரத்தார் எல்லோரையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்த்து போரிட முடியாதவர்களாக இருப்பர். அப்போது தான் நபி (ஸல்) அவர்களை கொன்றதற்கான நஷ்ட ஈட்டுத்தொகையை அக்கோத்திரத்தார் பெற்றுக் கொள்வர், பிரட்சனையும் எளிதில் தீர்க்கப்பட்டு விடும் என்றும் திட்டமிட்டனர்.

    இந்த வசனத்தின் விளக்கவுரையில் அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் அவர்களின் அறிவிப்பை இமாம் அஹ்மத் அவர்கள் சொல்கிறார்கள்: மக்காவில் ஓர் இரவு குரைஷிகள் ஆலோசனை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். விடிந்ததும் நபி (ஸல்) அவர்களை விலங்கிட வேண்டும் என்று சிலர் சொன்னார்கள். மற்றும் சிலரோ அவர்களை நாடு கடத்துமாறு சொன்னார்கள்.

    இறைவன் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு இவர்களின் சூழ்ச்சியை வஹீ அறிவித்து விட்டான். அந்த இரவு நபி (ஸல்) அவர்களின் படுக்கையில் அலி (ரலி) அவர்கள் தூங்கினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்காவைக் கடந்து ஒரு குகையை அடைந்தார்கள். காபிர்கள், நபி (ஸல்) அவர்கள் தான் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு அலி (ரலி) அவர்களை காலை வரை காவல் காத்து நின்றார்கள். காலையில் அவர் அருகே விரைந்து சென்றார்கள். அங்கே அலி (ரலி) அவர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்கள்.

    அவர்களின் திட்டம் பாழ்பட்டுப் போனதை அந்தக் காபிர்கள் உணர்ந்தார்கள். ‘உமது தோழர் எங்கே?’ என்று அவர்கள் அலி (ரலி) யைக் கேட்டனர். அவர், ‘தெரியாது’ என பதிலளித்தார்.

    நபி (ஸல்) அவர்களின் காலடியைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள். அவர்கள் மலையை அடைந்ததும் அவர்களால் காலடியை தொடர தொடர முடியவில்லை. அவர்கள் மலையின் மீது ஏறினார்கள். குகை வழியாக சென்றார்கள். அந்தக் குகையின் வாயிலில் சிலந்தி, வலை பிண்ணி இருப்பதைக் கண்டார்கள். அவர்கள் இந்தக் குகைக்குள் சென்றிருந்தால் இதன் வாசலில் சிலந்தி வலை இருக்காது என்று நினைத்தார்கள். அவர்கள் மூன்று இரவுகள் குகையில் தங்கினார்கள்.

    ‘அவர்களும் சூழ்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தனர். அல்லாஹ்வும் அவர்களுக்கு எதிராக சூழ்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தான். சூழ்ச்சி செய்வோரில் எல்லாம் அல்லாஹ் மிகவும் மேன்மையுடையவன் ஆவான்’.

    இந்த வார்த்தைகள் மனதுக்குள் அந்த நிகழ்ச்சியை தோற்றுவித்து, மனதில் அதை ஆழமாகப் பதியும் படி செய்கிறது. குறிப்பாக குரைஷிகள் எவ்வாறு கூடி எல்லாத் திட்டங்களைப் பற்றியும் ஆலோசனை செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்பதையும், குரைஷியர்களில் ஒவ்வொருவரும் ஆளுக்கொரு திட்டத்தை சொன்ன போது ஒவ்வொரு திட்டத்தின் லாப நஷ்டங்களை எவ்வாறு ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள் என்பதையும் மனதுக்குள் கொண்டு வரும் போது, அந்த நிகழ்ச்சிகள் மனதுக்குள் பதிந்து ஆழமான தழும்பை ஏற்படுத்துகிறது.

    இறைவன் அவனது வல்லமையினால் அவர்களைச் சூழ்ந்திருக்கின்றான், இறைவனின் திட்டத்தை முற்றிலும் அறியாத, அவர்களின் எல்லாச் சூழ்ச்சிகளையும் இறைவன் தனது திட்டத்தினால் வீணானவையாக ஆக்கிவிட்டான்.

    இந்த நிகழ்ச்சியில் ஏராளமான வினோதங்கள் இருக்கின்றன, இது அதேநேரத்தில் ஆச்சர்யப்படத்தக்க நிகழ்ச்சியும் ஆகும். இறைவனின் வல்லமையோடு மனிதர்களை ஒப்பிடும் போது அவர்கள் எவ்வளவு பலவீனமானவர்களாகவும், மோசமானவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இருந்தும் கூட இறைவனின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப அவர்களால் எவ்வாறு நடக்க முடிந்தது?

    இந்த நிகழ்ச்சியின் மூலம், குர்ஆன் ஏராளமான இதயங்களை உலுக்கவும், எல்லோரும் இந்த நிகழ்ச்சியை மனதால் நினைத்துப் பார்க்கவும், தனக்கே உரிய தனிப்பாணியில் அந்நிகழ்ச்சிக்கு உயிர் கொடுத்து விளக்கிக் கொண்டிருக்கின்றது.

    குரைஷிகளின் சூழ்ச்சிகள், நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு எதிராக அவர்கள் செய்த சதித்திட்டம் ஆகிய ஆச்சர்யப்படத்தக்க விபரங்களுக்குப் பிறகு இந்த அத்தியாயம், காபிர்களின் எண்ணம், அவர்களின் நடத்தை, அவர்களின் திட்டம், அவர்களின் கோரிக்கை ஆகியவற்றை விளக்குகிறது.

    அவர்கள் விரும்பினால் குர்ஆனைப் போன்ற ஒன்றை அவர்களால் தயாரிக்க முடியும் என்று சொல்லும் அளவுக்கு சென்றார்கள். அதே நேரத்தில் குர்ஆனை முன்னோர்களின் கட்டுக்கதைகள் என்றும் கூறினார்கள்.

8:19 படை ஆயுதமில்லா மாபெரும் பலம்

படை ஆயுதமில்லா மாபெரும் பலம்

إِن تَسْتَفْتِحُواْ فَقَدْ جَاءكُمُ الْفَتْحُ وَإِن تَنتَهُواْ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَإِن تَعُودُواْ نَعُدْ وَلَن تُغْنِيَ عَنكُمْ فِئَتُكُمْ شَيْئًا وَلَوْ كَثُرَتْ وَأَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ    

           ‘நிராகரிப்பவர்களே! நீங்கள் வெற்றியின் மூலம் தீர்ப்பைத் தேடிக் கொண்டிருந்தால், நிச்சயமாக அவ்வெற்றி முஃமின்களுக்கு வந்துவிட்டது. இனியேனும் நீங்கள் தவறை விட்டும் விலகிக் கொண்டால் அது உங்களுக்கு நலமாக இருக்கும். நீங்கள் மீண்டும் போருக்கு வந்தால் நாங்களும் வருவோம். உங்களுடைய படை எவ்வளவு அதிகமாக இருந்தாலும் அது உங்களுக்கு எத்தகைய பலனையும் அளிக்காது. மெய்யாகவே அல்லாஹ் முஃமின்களோடு தான் இருக்கின்றான் என்று முஃமின்களே கூறி விடுங்கள்’ (அல்குர்ஆன் 8:19)  

    பத்ருப் போர் நிகழ்ச்சிகளை விமர்சிக்கும் குர்ஆன் விமர்சனத்தின் ஒரு பகுதியாக இந்த வசனம் அமைந்திருக்கிறது. காபிர்களின் சூழ்ச்சிகளுக்கு எதிராக இறைவன் சூழ்ச்சி செய்வான் என்ற உண்மையை இந்த அத்தியாயம் சொல்கிறது.

    வழிகேட்டில் இருப்பவர்களையும், தான் கேளாததை அவர்களாகவே புணைந்து கூறுபவர்களையும், தனது உறவினர்களை வறுத்துபவர்களையும் இறைவா! தோல்வி அடையச் செய்வாயாக! என்று பிரார்த்தித்தவர்களாகவும், அல்லாஹ்வின் வெற்றித் தீர்ப்பை எதிர்பார்த்தவர்களாகவும் சற்று முன்பு போரை ஆரம்பித்துள்ள காபிர்களை நோக்கி இந்த வசனத்தால் சொல்லப்படுகிறது.

    இது தான் அல்லாஹ்வின் வெற்றித் தீர்ப்பைத் தேடிக் கொண்டிருந்த அபூஜஹலின் மிகச்சரியான துஆவாகவும் இருந்தது. காபிர்களின் முயற்சிக்கு தோல்வியே இறுதியாகும். இப்போது அவர்கள் விமர்சிக்கப்பட்ட வெற்றித் தீர்ப்பை தேடியவர்களாக நேரடியாக அல்லாஹ்விடமே வேண்டுகின்றனர்.

    பத்ருப் போரில் நடந்தவை விதிவிலக்கானது அல்ல, உண்மையில் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்ட படியே நடந்துள்ளது என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக இருந்தனர். இவர்களைவிட அவர்களின் படை அதிகமானோரை கொண்டிருந்தும் எந்த பலனையும் அளிக்க வில்லை. ஏனென்றால் இறைவன் எப்போதும் முஃமின்களுடன் இருக்கின்றான் என்பது மாறாத சட்டமாகும்.

    ‘நிராகரிப்பவர்களே! நீங்கள் வெற்றியின் மூலம் தீர்ப்பைத் தேடிக் கொண்டிருந்தால், நிச்சயமாக அவ்வெற்றி முஃமின்களுக்கு வந்துவிட்டது. இனியேனும் நீங்கள் தவறை விட்டும் விலகிக் கொண்டால் அது உங்களுக்கு நலமாக இருக்கும். நீங்கள் மீண்டும் போருக்கு வந்தால் நாங்களும் வருவோம். உங்களுடைய படை எவ்வளவு அதிகமாக இருந்தாலும் அது உங்களுக்கு எத்தகைய பலனையும் அளிக்காது. மெய்யாகவே அல்லாஹ் முஃமின்களோடு தான் இருக்கின்றான் என்று முஃமின்களே கூறி விடுங்கள்’.

    உங்களுக்கும் முஃமின்களுக்கும் இடையே இறைவனின் தீர்ப்பை நீங்கள் கேட்டு இருந்தீர்கள். வழிகேட்டில் இருப்பவர்களையும் உறவினர்களை வறுத்துபவர்களையும் அழித்து விடுமாறு நீங்கள் இறைவனிடம் துஆச் செய்து இருந்தீர்கள். உங்களுடைய வேண்டுகோளின் படி இதோ இறைவன், ‘தோல்வி உங்கள் பக்கம் தான்’ என்று பதிலளித்து விட்டான். எந்தக் கூட்டம் வழிகேட்டில் இருக்கிறது? எந்தக் கூட்டம் உறவினர்களை வறுத்துகிறது என்பதை இப்போது நீங்கள் உறுதியாக அறிந்து கொண்டீர்கள்.

    காபிர்கள் தங்களது நிராகரிப்பை கைவிட்டு விடுமாறும், முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக நடந்து கொள்வதை கைவிடுமாறும், அல்லாஹ்வுக்கும் அவனது தூதருக்கும் மாறுசெய்வதை கைவிடுமாறும் இங்கே அவர்கள் கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறார்கள். ‘இனியேனும் நீங்கள் தவறை விட்டும் விலகிக் கொண்டால் அது உங்களுக்கு நலமாக இருக்கும்’. ஆனால் இந்த உபதேசம் எச்சரிக்கையோடு இணைந்தே இருக்கிறது.

    ‘நீங்கள் மீண்டும் போருக்கு வந்தால் நாங்களும் வருவோம்’ அதன் விளைவு எல்லோருக்கும் நன்கு தெரிந்ததே, அதை எவ்வளவு பெரிய படையும், எத்தனை பெரிய ஆயுதங்களாலும் மாற்றவே முடியாது. ‘உங்களுடைய படை எவ்வளவு அதிகமாக இருந்தாலும் அது உங்களுக்கு எத்தகைய பலனையும் அளிக்காது’ அல்லாஹ் முஃமின்களின் பக்கம் இருக்க முடிவு செய்து விட்ட பிறகு எவ்வளவு பெரிய படையாக உங்கள் படை இருந்தாலும் என்ன பயன்?. ‘மெய்யாகவே அல்லாஹ் முஃமின்களோடு தான் இருக்கின்றான்’ இது போன்ற போரின் இரு பக்கமும் ஒரு போதும் சமமாக இருக்காது.

    ஒருபக்கம் அல்லாஹ்வே அவர்கள் பக்கம் இருக்கிற முஃமின்கள், மறுபக்கமோ அவர்களோடு போரிடும் சாதாரண மனிதர்களான காபிர்கள். இதுபோன்ற போரின் விளைவு ஏற்கனவே முடிவு செய்யப்பட்டது தான்.

    அரேபியர்களில் நிராகரிப்பாளர்கள் இந்த உண்மையை அறிந்தவர்களாகவே இருந்தனர். வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் வரும் சிந்தனையைக் கவருகிற கற்பனைப் பாத்திரங்களைப் போன்று தெளிவாக புரிந்து கொள்ள முடியாதவனாக அல்லது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவனாக எல்லாம் வல்ல அல்லாஹ்வை அவர்கள் புரிந்து வைத்திருக்க வில்லை. அரேபியர்களின் நிராகரிப்பு, அல்லாஹ் இருப்பதை மறுக்கக் கூடிய அளவுக்கோ அல்லது உண்மை இஸ்லாத்தை முழுதும் நிராகரிக்கும் அளவுக்கோ சென்றுவிட வில்லை.

    அவர்கள் அல்லாஹ்வுக்கு முழுதும் கட்டுப்படவில்லை, அவர்களது சட்டத்தையும் வாழ்க்கை நெறியையும் அல்லாஹ் அல்லாதவர்களிடமிருந்து பெற்றனர் என்பது தான் இங்கே குறிப்பிடப்படும் நிராகரிப்பாகும்.

    இறைவனின் உள்ளமையை ஏற்றுக் கொண்ட அவர்களுடைய ஒப்புதல் மூலத்திற்கும், சர்வசக்தனாக அவனை புரிந்து வைத்திருக்கிற அவர்களின் அறிவிற்கும் ஏற்ப, நிச்சயமாக அவர்கள் நடக்க வில்லை.

    குரைஷிப்படை பாலைவனத்தில் சென்று கொண்டிருந்த போது, கப்பாப் பின் அய்மா அல்கைபரீ என்பவரோ அல்லது அவரது தந்தையோ உணவுக்காக அறுக்கப்பட்ட ஏராளமான ஒட்டகங்களை அவர்களுக்கு பரிசாக அனுப்பினார். இன்னும் ஆயுதங்களையும் போர்ப்படை வீரர்களையும் அவர்கள் கேட்ட மாத்திரத்தில் அனுப்பி வைக்க தாம் தயாராக இருப்பதாகவும் செய்;தி அனுப்பினார்.

    அவரது மகனிடத்தில் அவர்கள் இந்த பதிலை கொடுத்தனுப்பினார்கள்: ‘நீங்கள் உங்களது கடமையை விட அதிகமாகவே செய்து விட்டீர்கள், அதற்கு எங்களது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம். நாங்கள் சாதாரண மக்களோடு போருக்குச் சென்றால் நிச்சயமாக நாங்கள் அவர்களோடு சரிக்குச் சரியாக போர் செய்ய தகுதியானவர்களாக இருப்போம். ஆனால் முஹம்மது சொல்கிறபடி அல்லாஹ்வோடு போருக்குப் போனால் அவன் முன்பு எந்தப்படையும் நிற்காது’.

    அது போலவே, அல்அஹ்னஸ் இபுன் சுரைக் என்ற காபிர் அவனுடைய காபிரான சுஹ்ரா என்ற கோத்திரத்தாருக்கு சொன்னான்: ‘உங்களுடைய பொருட்களுக்கு மாத்திரம் சேதத்தை ஏற்படுத்தி முஸ்ராக் இபுன் நவ்பல் போன்ற உங்களைச் சேர்ந்த மனிதர்களை காப்பாற்றி இறைவன் உங்களுக்கு உதவி புரிந்திருக்கின்றான்’.

    இன்னும் அரேபியர்களின் பிர்அவ்ன் என்று நபி (ஸல்) அவர்களால் அழைக்கப்பட்ட அபூஜஹ்ல் சொன்னான்: ‘எங்கள் இறைவா! நெருங்கிய உறவினர்களை வருத்துகிற, பொய்யை புனைகிற கூட்டத்தினரை இந்த நாளில் அழித்து விடு!’.

    உத்பா பின் ரபீஆ என்பவர் ஒருவரை அபூஜஹ்லிடம் சண்டையிடாதிருக்க உபதேசிக்குமாறு அனுப்பிய போது அவன் சொன்னான்: ‘இல்லை, அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! எங்களுக்கும் முஹம்மதுவுக்கும் இடையே அல்லாஹ் தீர்ப்பு வழங்காத வரை நாங்கள் சண்டையிடுவதிலிருந்து பின் வாங்க மாட்டோம்’.

    இந்த உதாரணங்கள் அவர்களது கடவுட்கொள்கைகளையும் அபாயகரமான எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் அது அவர்களது மனதில் எந்த அளவுக்கு குடிகொண்டிருந்தது என்பதையும் காட்டுகிறது. அவர்கள் அல்லாஹ்வை முற்றிலுமா நிராகரித்தார்கள் என்ற கேள்விக்கே இங்கே இடமில்லை, அல்லது அல்லாஹ் எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்து அறியக்கூடியவன் என்பதை அவர்கள் அறியாதவர்களாகவா இருந்தார்கள் என்ற கேள்விக்கும் இங்கே இடமில்லை, அல்லது இரண்டு கூட்டத்தினருக்கு இடையே அவனால் முழுமையான தீர்ப்பு வழங்க முடியும் என்பது பற்றி அவர்கள் அறியாமலா இருந்தார்கள் என்ற கேள்விக்கும் இங்கே இடமில்லை.

    பிரட்சனையே அல்லாஹ்வுக்கு இணை வைப்பது பற்றியது தான். அல்லாஹ் அல்லாதவர்களிடமிருந்து அவர்களுடைய வாழ்க்கைத் திட்டத்தையும் சட்டத்தையும் பெற்று அதை அவர்கள் பின்பற்றியதே அந்த இணைவைத்தலாகும்.
முஹம்மது நபி (ஸல்) அவர்கள் மீது நம்பிக்கை கொண்ட முஸ்லிம்களாக தங்களை நினைத்துக் கொண்டிருக்கிற ஏராளமான மக்கள் அதே நிராகரிப்பை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மக்கா காபிர்களும் இப்ராஹீம் நபியை நம்பி அவரையே பின்பற்றுவதாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

    அந்த தவறான நம்பிக்கை தான் வழிகேட்டில் இருக்கிற உறவிர்களை வருத்துகிற கூட்டத்தாரை அழித்து விடுமாறு அபூஜஹ்ல் இறைவனிடம் துஆச் செய்து, இறைத்தீர்ப்பை தேடுவதற்கு காரணமாயிற்று.

    அவர்கள் செய்து வந்த சிலை வணக்கம், அல்லாஹ் தனக்குத்தானே இருப்பதாக சொன்ன பண்புகளைப் போன்று அவர்களாகவே ஏற்படுத்திக் கொண்ட எந்த இறைக்கோட்பாடுகளையும் தழுவியதாக இருக்க வில்லை. அவர்களின் சிலை வணக்கத்தைப் பற்றியும் சிலை வணக்கத் தத்துவத்தைப் பற்றியும் குர்ஆன் பின்வருமாறு விளக்குகிறது.

    ‘அல்லாஹ்வையன்றி பாதுகாவலர்களை எடுத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள், அவர்கள் எங்களை அல்லாஹ்வின் அருகே சமீபமாகக் கொண்டு செல்வார்கள் என்பதற்காகவே அன்றி நாங்கள் அவர்களை வணங்க வில்லை, என்கின்றனர்’. (அல்குர்ஆன், அஜ்ஜுமர் 39:03)

    இறைவனிடத்தில் இவர்களுக்காக அவர்கள் பரிந்துரை செய்வார்கள் என்று நினைத்து தான் அப்போதைய சிலைவணக்கத்தின் நம்பிக்கையாக இருந்தது. ஆனாலும் பல தெய்வ நம்பிக்கையின் மிகமுக்கிய பகுதிகள் இவைகளாக இருக்க வில்லை.

    சிலைகள் மூலம் பரிந்துரையைத் தேடும் கொள்கையை கைவிட்டு விட்டால் மட்டும் முஸ்லிம்களாகி விட முடியுமா என்ன? ‘அல்ஹுனபா’ என்பவர்கள் சிலை வணக்கத்தை கைவிட்டு விட்டு அல்லாஹ்வை மட்டுமே நம்பினார்கள், பார்க்கப்போனால் இவர்களையும் முஸ்லிம்களாக கருத வேண்டியதிருக்கும், ஆனால் அவர்கள் முஸ்லிம்கள் அல்லர்.

    எல்லா வணக்கங்களையும் அல்லாஹ்வுக்கு மட்டுமே செய்து, எல்லா வல்லமையும் அவனுக்கு மட்டுமே உரியது போன்ற அடிப்படை நம்பிக்கையையும் இஸ்லாம் உள்ளடக்குகிறது. அல்லாஹ்வை சர்வ சக்தனாக ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்கள் எந்த இடத்தில் எப்போது வாழ்ந்திருந்தாலும் அவர்கள் வணக்கத்திற்குறியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர யாருமில்லை என்பதை ஏற்றுக் கொண்டு அவனுக்கு வணக்கங்களை செய்து வந்தாலும் அவர்கள் பல தெய்வங்களை வணங்குபவர்களே.

    இவைகளோடு மட்டும் அவர்கள் நின்று கொண்டால், அவர்கள் முஸ்லிம்கள் என்று எவராலும் கருதப்படாத அல்ஹுனபாஃ வைப் போன்றவர்களே ஆவார்கள். இஸ்லாத்தை முழுவதும் தெரிந்து கொள்ளும் பொழுது, அதன் கொள்கையை ஏற்றுக் கொள்ளும் பொழுது, இறை வல்லமையை ஒப்புக் கொள்ளும் பொழுது, இறைவன் அல்லாதவர்கள் உருவாக்கிய சட்டத்தையும், அமைப்பையும் அல்லது நம்பிக்கையையும் அல்லது பழக்கவழக்கங்களையும் ஒதுக்கித் தள்ளும் பொழுது தான் மக்கள் முஸ்லிம்களாக ஆகலாம். இது மட்டும் தான் உண்மை இஸ்லாத்தின் பொருளாகும்.

    ஏனென்றால் இது தான் வணக்கத்திற்குறியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர யாருமில்லை, முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதராவார்கள் என்பதன் உண்மையான அர்த்தமாகும். இன்னும் இந்த உறுதிமொழியை உணர்ந்த மக்கள் அனைவரும் அறியாமைச் சமுதாயத்தையும் அதன் தலைமையையும் விட்டு விலகி, முஸ்லிமை தலைவராகக் கொண்ட ஒரே அமைப்பில் இணைய வேண்டும்.

    எவர்கள் உண்மையில் முஸ்லிம்களாக இருக்க வேண்டும் என விரும்புகிறார்களோ, அவர்கள் இவற்றை பூரணமாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும், அப்போது தான் அவர்கள் நம்பிக்கையிலும் நடத்தையிலும் முஸ்லிம்களாக இருக்கிறார்கள் என்று தவறாக நினைத்துக் கொண்டு ஏமாறாமல் இருக்க முடியும்.

    எல்லா வல்லமையும் அல்லாஹ்வுக்கு மட்டுமே உரியது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் மேலே சொன்னவைகள் மட்டும் ஒருவர் முஸ்லிமாக ஆவதற்கு போதுமானது ஆகாது. அது சர்வவல்லமை பிறருக்கும் இருக்கிறது என்பதை நிராகரிப்பதையும், அறியாமைச் சமுதாயத்திற்கும் அவர்களது தலைமைக்கும் அரசாட்சி உரிமை இல்லை என்பதை நிரூபிப்பதையும் நடத்தையில் காட்டுவதாகும்.

    உண்மை முஸ்லிம்களாக இருக்க விரும்பும் பலர் இந்த தந்திர வலையில் சிக்கி விடுகின்றனர், அதனால் இஸ்லாத்தின் உண்மை வடிவத்தை தெரிந்து அதிலேயே அவர்கள் உறுதியாக இருப்பது மிகவும் அவசியமாகும். பல தெய்வங்களை வணங்கிய மக்கா காபிர்களுக்கும் இவர்களுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்பதை இவர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

    அல்லாஹ் யார்? அவனிடத்தில் அவர்களுக்காக பரிந்துரைப்பதற்காக அவர்களின்; கைகளால் செய்த பாதுகாவலர்கள் யார்? என்பதை அவர்கள் நன்கு அறிவார்கள். இவ்வாறு எவனுக்கு சர்வ வல்லமையும் உள்ளதோ அந்த சர்வ சக்தியில் தான் அவர்களின் நிராகரிப்பு இருந்தது.
மேலும், தத்ரூபமாக இஸ்லாத்தை இந்த உலகத்தில் திரும்ப நிலை நாட்டுவதற்கு கடும் முயற்ச்சியை மேற்க்கொள்ளும் முஸ்லிம்கள், இந்த உண்மையை முழுமையாக தெளிவாக தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் எல்லா மக்களுக்கும் அவற்றை சந்தேகத்திற்க்கிடமின்றி தெளிவு படுத்தவும் வேண்டும். இது வெறும் ஆரம்பம் தான்.

    ஒரு இஸ்லாமிய கூட்டமைப்பு இந்த உண்மைக்கு மாற்றமாக எப்போது நடந்தாலும் அது நரகத்திற்கு செல்வது நிச்சயம். அது தனது கடமையை மிகவும் நேர்மையுடன் செய்தாலும், அதனால் ஏற்படும் எவ்வளவு பெரிய கஷ்டத்தையும் தாங்கிக் கொண்டாலும், மேலும் உறுதியாக அவர்களது கடமையை செய்தாலும் அது நரகத்திற்கு போவது நிச்சயம்.

7:205 எவ்வாறு இறைவனை நிரந்தரமாக நெருங்கி இருப்பது?

எவ்வாறு இறைவனை நிரந்தரமாக நெருங்கி இருப்பது?

وَاذْكُر رَّبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ وَلاَ تَكُن مِّنَ الْغَافِلِينَ ، إِنَّ الَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ لاَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ    

       ‘(நபியே!) உம் மனதுக்குள் பணிவாகவும் அச்சத்தோடும் உரத்த சப்தமின்றியும் காலையிலும் மாலையிலும் உமதிறைவனை திக்ரு செய்வீராக! அவனை மறந்து விட்டிருப்போரில் ஒருவராக இருக்க வேண்டாம்’. (அல்குர்ஆன் 7:205)

‘உம்முடைய இறைவனிடத்தில் இருப்பவர்கள் அவனை வணங்குவதை விட்டும் பெருமை அடிப்பதில்லை, அவர்கள் அவனை துதித்துக் கொண்டும் சிரம் தாழ்த்திக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள்’. (அல்குர்ஆன் 7:206)   

    ‘நாம் ஒவ்வொருவரும் பகற்பொழுதின் துவக்கத்திலும் இறுதியிலும் இறைவனை துதிக்க வேண்டும் என்று அல்லாஹ் கட்டளையிடுவது போன்று அவ்விரு நேரங்களில் நாம் அவனை அடிக்கடி துதிக்க, நினைக்க வேண்டும் என்ற இந்த பொதுவான கட்டளையை இங்கே இறைவன் இடுகிறான்’ என்று புகழ்பெற்ற மார்க்க அறிஞரான இப்னு கதீர் தமது திருக்குர்ஆன் விரிவுரையில் சொல்கிறார். அப்போது அவர், ‘சூரிய உதயத்திற்கு முன்பும் சூரியன் அஸ்தமிக்கும் முன்பும் உமது இறைவனை புகழ்வீராக’, (அல்குர்ஆன், அத்தஹ்ர் 76:25,26) என்ற குர்ஆன் வசனத்தையும், நபி (ஸல்) அவர்களின் மிஃராஜ் இரவுப் பயணத்தில் தொழுகை கடமையாக்கப்படு முன் இதுவே வழக்கத்தில் இருந்தது என்றும் சொல்கிறார்.

    இந்த வசனம் மக்காவில் அருளப்பட்டது, இதில் ‘காலையிலும் மாலையிலும் இறைவனை நினைக்க வேண்டும், இதை பணிவாகவும் அச்சத்தோடும் நமது குரலை உயர்த்தாமலும் செய்ய வேண்டும் என்று இறைவன் சொல்கிறான். சப்தமிட்டு அழைக்காதிருப்பது தான் இறைவனை நினைக்கும் சிறந்த முறையாகும்.

    நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அவர்களது தோழர்கள் கேட்டார்கள், ‘எங்களது இறைவன் மெதுவாக அழைக்கப்பட அருகில் இருக்கின்றானா? அல்லது அவனை நாங்கள் கூவி அழைக்க தூரமாக இருக்கின்றானா?’, இதற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக இந்த குர்ஆன் வசனத்தை அல்லாஹ் அருளினான், ‘எனது அடியார்கள் என்னைப் பற்றி கேட்பார்களேயானால், நான் அருகில் இருக்கின்றேன், அவர்கள் என்னை அழைத்தால் அவர்களது அழைப்புக்கு பதிலளிக்கின்றேன்’ (2:186).

    அபூ மூஸா அல்அஸ்;அரீ (ரலி) அவர்கள் வழியாக அறிவிக்கப்படும் ஹதீஸை புஹாரியும் முஸ்லிமும் தனது நூல்களில் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்: ஒரு பயணத்தில் துஆச் செய்த போது தங்களது குரலை உயர்த்தினார்கள். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் சொன்னார்கள், ‘நீங்கள் செவிடனிடத்திலோ அல்லது வெகுதொலைவில் இருப்பவனிடத்திலோ துஆச் செய்ய வில்லை, உங்களால் அழைக்கப்படுபடக் கூடியவன் நீங்கள் சொல்பனவற்றையெல்லாம் கேட்கிறான், மேலும் அவன் உங்களுக்கு அருகில் இருக்கிறான். ‘நிச்சயமாக இறைவன் ஒவ்வொருவரின் பிடரி நரம்பைவிட மிக சமீபமாக இருக்கிறான்’ (50:16).

    ‘இறைவனை நினைவு கூற திருக்குர்ஆனை செவிமடுக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் இந்த குறிப்பிட்ட முறையை பின்பற்ற இடப்பட்டது தான் இந்தக்கட்டளை’ என்று இப்னு ஜரீரும் அத்தபரியும் மற்றும் சிலரும் தரும் விளக்கத்தை இப்னு கதீர் ஏற்றுக் கொள்ள வில்லை. இந்த நிகழ்ச்சி அந்த வசனத்தோடு ஒத்துப்போக வில்லை என்கிறார் அவர். மக்கள் இறைவனை எல்லா நேரங்களிலும் குறிப்பாக காலையிலும் மாலையிலும் நினைவு கூறுவதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துவதே இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது. ஏனென்றால் அப்போது தான் அவர்கள் இறைவனை மறந்து விட்டிருப்போரில் ஒருவராக இருக்க மாட்டார்கள். தயக்கமின்றியும் சோர்வின்றியும் எல்லா நேரங்களிலும் வானவர்கள் இறைவனை துதிப்பதால் அவர்கள் இங்கே பாராட்டப்படுகிறார்கள். அதனால் அவர்கள் பின்வருமாறு விவரிக்கப்படுகிறார்கள்: உங்களது இறைவனிடம் நெருங்கி இருப்பவர்கள் அவனை வணங்குவதை விட்டும் பெருமை அடிப்பதில்லை. அவனை அவர்கள் புகழ்கிறார்கள். அவனுக்கு அவர்கள் சிரவணக்கம் புரிந்த வண்ணம் இருக்கிறார்கள். மக்களும் மலக்குகளை பின்பற்றி அவனை வணங்கவும் அவனுக்கு அடிபணியவும் வேண்டும் என்பதற்காகவே வானவர்களின் செயல் இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது.

    இப்னு கதீர் சொன்னவைகளும், அவர் சுட்டிக்காட்டிய ஹதீஸ்களும், அரேபியர்கள் தங்களது படைப்பாளனைப் பற்றிய உண்மையான அறிவையும் அவர்களைச் சூழ்ந்துள்ள அண்ட சராசாரங்களைப் பற்றிய உண்மையான அறிவையும் எவ்வாறு திருக்குர்ஆன் ஹதீஸிலிருந்து பெற முடிந்தனவாக இருந்தன என்பதை தெளிவாக காட்டுகிறது. அவர்கள் கேட்ட கேள்வியிலிருந்தும் அதற்கு அளிக்கப்பட்ட பதிலிலிருந்தும் அவர்கள் திருக்குர்ஆனினாலும் நபிகளாரின் போதனைகளாலும் எந்த அளவுக்கு பக்குவம் அடைந்திருந்தார்கள் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்கிறோம். அவர்கள் அவர்களது பழைய மூடப்பழக்க வழக்கங்களை விட்டு வெகுதூரம் சென்று விட்டிருந்தனர், இதில் இறைவனது அருளும் உதவியும் இருப்பதை விளங்கிக் கொண்டனர்.

    இறைவனை நினைப்பது என்பது அவனது பெயரை வாயால் மொழிவது மட்டும் அல்ல, இதயத்தையும் உள்ளத்தையும் ஒன்றாக கொண்டு வரும் போது தான் உண்மையான இறைநினைவை அடைய முடியும். அது தான் இதயங்களை நடுநடுங்கச் செய்கிற, உள்ளங்களை செயல்பட வைக்கிற ஒருவகை நினைப்பாகும். அதில் அடக்கமும் பயம் கலந்த பணிவும் இணைந்திருக்க வில்லையானால் அது உண்மையான இறை நனைப்பாக ஆகாது. அது, இறைவனுக்கு செய்கிற அவமரியாதைக்கு நெருக்கமானதாக இருக்கும்.

    நாம் இறைவனை நினைக்கும் போது அவனுடைய உயர்வை நினைக்க வேண்டும், அவனது தண்டனைக்கு அஞ்சி அவனது அருளில் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும். இந்த ஒரு வழியில் மட்டுமே நாம் உள்ளத்தூய்மையை அடைய முடியும். அவனது உயர்வை நினைத்தபடி அவனது பெயரை உச்சரிக்கும் போது தான் நாம் நமது செயல்பாடுகளை புனிதமான வணக்கமாக ஆக்குகிறோம், அப்போது மிக தாழ்ந்த குரலிலும் பாட்டாக பாடாமலும் முகஸ்துதி இல்லாமலும் நாம் நமது பணிவை காட்ட வேண்டும்.

    (நபியே!) உம் மனதுக்குள் பணிவாகவும் அச்சத்தோடும் உரத்த சப்தமின்றியும் காலையிலும் மாலையிலும் உமதிறைவனை திக்ரு செய்வீராக! பகலின் இருமுனைகளிலும் நமது இதயம் இறைவனோடு தொடர்பு கொண்டிருப்பதை இது உறுதி செய்வதாக இருக்கிறது. இறைவனை நினைப்பது என்பது இவ்விரு நேரங்களுக்கு மட்டும் வரையறுக்கப்பட வில்லை. நிச்சயமாக அது எல்லா நேரங்களிலும் இருக்க வேண்டும்.

    நாம் பாவத்தில் விழுந்து விடாமல் இருக்க நம்மைச் சுற்றி எப்போதும் ஒரு நிலையான பாதுகாப்பு வளையம் இருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்த குறிப்பிட்ட காலங்களில் இரவானது பகலாகவும், பகலானது இரவாகவும் மாறக்கூடிய மிகப்பெரிய தெளிவான மாற்றம் இந்த உலகில் நிகழ்வதை நம்மால் காண முடியும். ஒன்று மற்றொன்றுக்கு வழிவிட்டு இவ்வளவு பெரிய இரவு பகல் மாற்றத்தை இறைவன் எவ்வாறு நிகழ்த்துகிறான் என்பதற்கு மனிதர்களின் இதயங்கள் சாட்சியாக இருந்து கொண்டு இருப்பதையும் அவர்களைச் சூழ்ந்திருக்கும் உலகத்தோடு அவை தொடர்பு கொண்டிருப்பதையும் உணரும், இவ்விரு குறிப்பிட்ட நேரங்களில் தான் மனித இதயங்கள் ஏறத்தாழ பாதிப்புக்கு உள்ளாக்கப்படுபவையாகவும், சாதகமாக நடந்து கொள்பவையாகவும் இருக்கின்றன என்பதை அல்லாஹ் நன்கு அறிவான்.

    முழுவுலகமும் மனித இதயங்களோடு தொடர்பு கொள்கிற போதும், அதனுடைய அச்சுத் தழும்புகளை இதயத்தில் இன்னும் ஆழமாக ஆக்குகிற போதும், வல்ல அல்லாஹ்வோடு தொடர்புடையதாக இருக்க அதனை தூண்டுகிற பொழுதும் அல்லாஹ்வை நினைக்குமாறும் அவனை புகழுமாறும் திருக்குர்ஆனில் திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்படுகிறது.

    ‘ஆகவே (நபியே!) அவர்கள் சொல்வதை (யெல்லாம்) நீர் பொறுத்துக் கொள்வீராக, இன்னும் சூரியன் உதிப்பதற்கு முன்னும் அது அடைவதற்கு முன்னும் இரவின் நேரங்களிலும் உம்முடைய இறைவனின் புகழைத் துதித்து தொழுவீராக, மேலும் இன்னும் பகலின் (இரு) முனைகளிலும் இவ்வாறே துதி செய்து தொழுவீராக! இதனால் (நன்மைகள் அடைந்து) நீர் திருப்தி பெறலாம்’ (திருக்குர்ஆன், தாஹா 20:130)

    ‘பகலின் இரு முனைகளிலும் இரவின் பகுதியிலும் நீங்கள் தொழுகையை நிலைப்படுத்துவீராக, இறைவனை நினைவு கூறுவோருக்கு இது நல்லுபதேசமாக இருக்கும்’ (திருக்குர்ஆன், ஹுது 11:114)

    ‘அதிகாலையிலும் சூரியன் மறையும் முன்பும் உமது இறைவனின் பெயரை துதிப்பீராக, இரவின் நடுப்பகுதியிலும் அவனை வணங்குவீராக, இரவு நெடுகிலும் அவனை துதிப்பீராக!’ (திருக்குர்ஆன், அத்தஹ்ர் 76:25,26)

    இந்தக் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் இறைவனை நினைக்குமாறு இடப்பட்டிருக்கும் கட்டளை ஐவேளைத் தொழுகை கடமையாக்கப் படுவதற்கு முன்புதான் என்பதை சொல்லித்தான் தெரிய வேண்டும் என்பது இல்லை. ஏனென்றால் இந்த ஐவேளைத் தொழுகைகள் இறை நினைவை நன்கு மனதில் பதியச் செய்யும் என்பதற்காக, இது அந்தக் கட்டளையை மிகைத்து விட்டிருக்கிறது.

    இந்த இறை நினைவு என்பது ஐவேளைத் தொழுகையைவிட விரிவானது என்பது தான் உண்மை. அதற்குறிய நேரமும் அதன் அமைப்பும் கடமையான தொழுகையைப் போன்று எல்லைக்கு உட்பட்டது அல்ல. அது தனிமையில் இறைவனை நினைப்பதாக இருக்கலாம் அல்லது தொழுகையின் ஒரு பகுதியாகிய வாயும் இதயமும் இணைந்த அதேவேளை எந்தவித அசைவுகளும் இல்லாத ஒன்றாகக்கூட இருக்கலாம்.

    இது நிச்சயமாக அதைவிட விரிவானது என்றால் ஒருவர் தனியாக இருக்கும் போதோ அல்லது மக்களோடு இருக்கும் போதோ சிறிய அல்லது பெரிய செயலுக்கு முன்போ எதையும் செய்யத் தீர்மானிக்கும் முன்போ நினைக்கும் வல்ல இறைவனின் மாறாத நினைவை அது உள்ளடக்குகிறது.

    இருப்பினும் வைகறைப் பொழுதும், சூரியன் மறையத்துவங்கும் சாயங்காலப் பொழுதும், இரவின் கடைசிப் பகுதியும் இங்கே சொல்லப்பட்டிருப்பது ஏனென்றால் இந்த நேரங்களில் தான் மனித இதயங்கள் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்திற்க்கு உள்ளாகிறது. மனிதனைப் படைத்த இறைவன் அவனது தன்மைகளை முழுவதும் அறிந்தவனாக இருக்கிறான்.

    ‘அவனை மறந்து விட்டிருப்போரில் ஒருவராக இருக்க வேண்டாம்’ இந்த வசனம் இறைவனை நினைக்கத் தவறிய மக்களைக் குறிப்பிடுகிறது. இது வாயால் மட்டுமின்றி இதயத்தாலும் மனதாலும் நிகைக்க மறந்த மக்களைக் குறிப்பிடுகிறது. அந்த இறைநினைவு தான் மனித இதயத்தை உயிரோட்டம் உள்ள இதயமாக வைக்கிறது. அந்த உயிரோட்டமுள்ள இதயம் தான் எந்த ஒரு செயலை செய்யுமுன்பும் இறைவனை கவனிக்கும் மனிதனை, ‘இறைவனால் கவனிக்கப்படுகிறோம்’ என்ற குற்றவுணர்வினால் அதைச் செய்வதிலிருந்து அல்லது அதற்கு காரணமாகிற செயலை செய்வதிலிருந்து அவனை தடுக்கிறது. இப்படிப்பட்ட இறைநினைவு தான் இங்கே கட்டளையிடப்படுகிறது. இறைவனுக்கு கீழ்படியாதலிலும் அவனது கட்டளைக்கு செயல் வடிவம் கொடுக்காததிலும் கொண்டு போய் சேர்க்கும் ஒரு விசயம் உண்மையான இறைநினைவாக ஆகாது.

    இறைவனை நினைப்பதை விட்டும் உங்களது செயல்களை நீங்களே கவனிப்பதை விட்டும் நீங்கள் தவறி விட வேண்டாம். மனிதன் இறைவனோடு தொடர்பு கொண்டவனாக இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் அப்போது தான் சைத்தான் அவர்களுக்கு முன்பு வைக்கக் கூடிய வீணான எண்ணங்களை எதிர்க்கும் சக்தியைப் பெற முடியும். ‘சைத்தானின் தீய எண்ணங்கள் உங்களைத் தீண்டினால் அல்லாஹ்விடம் பாதுகாவல் தேடுங்கள். அவன் எல்லாவற்றையும் கேட்பவன் அனைத்தையும் பார்ப்பவன்’ (திருக்குர்ஆன், அல்அஃராப் 7:200)

    மனிதனுக்கும் சைத்தானுக்கும் இடையிலான போரின் விரிந்த காட்சியை இந்த அத்தியாயத்தின் ஆரம்பப்பகுதி காட்டியது. ஈமான் கொண்ட கூட்டத்தை ஜின்களிலும் மனிதர்களிலுமுள்ள சைத்தான்கள் வழி கெடுக்க முயற்சித்ததையும் அது காட்டியது. இறைவன் தனது அத்தாட்சிகளை எவர்களுக்கு கொடுத்தானோ அந்த மனிதன் படைக்கப்பட்ட வரலாற்றில் சைத்தானைப்பற்றி சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் அவன் அவர்களை விட்டும் தன்னை விலக்கிக் கொள்கிறான். சைத்தான் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து சென்று தவறிழைப்பவர்களில் ஒருவராக அவர்களை ஆக்குகிறான். அதன் இறுதியில் அது சைத்தானின் தூண்டுதல்களைப் பற்றி சொல்கிறது. எவ்வாறு மனிதன் சைத்தானை விட்டும் விலகி எல்லாவற்றையும் அறிகிற எல்லாவற்றையும் செவிமடுக்கிற அல்லாஹ்விடம், பாதுகாவல் தேடுவதைப் பற்றி சொல்கிறது. தாழ்மையுடனும் அச்சத்துடனும் இறைவனை தியானிப்பதும் அவனை மறந்து விட்டிருப்போரில் ஒருவராக இருக்கக் கூடாது என்ற கட்டளையோடு முடிவது தான் நிலையான உறுதியான வரியாகும்.

    ‘(நபியே!) மன்னிப்பைக் கைக்கொள்வீராக! நன்மையைக் கடைப்பிடிக்குமாறு (மக்களை) ஏவுவீராக! மேலும் அறிவீனர்களைப் புறக்கணித்து விடும்’ (அல்குர்ஆன், அல்அஃராப் 7:199) என்ற வசனம் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு வழங்கிய அருள் கட்டளையின் ஒரு பகுதியாக அந்தக்கட்டளையும் வருகிறது. இவ்வாறு இது அந்த வழிநெடுகிலும் பலரும் அறியும் வண்ணம் தடயங்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டே செல்கிறது. அந்த வழிதான் அல்லாஹ் ஏற்றுக் கொள்கிற நேர்வழி. அந்த வழிதான் அவனுடைய வழிகாட்டுதல்களை பின்பற்றுவோருக்கு அவ்வழியில் பழக்கமாகி விட்ட எல்லாக் கஷ்டங்களையும் மிகைத்து விடும் சக்தியை அவர்களுக்கு அளிக்கிறது. மிக உயர்ந்தவனின் கட்டளையை ஏற்று நடக்கும் வானவர்களின் உதாரணத்தை இறைவன் அதன் பிறகு தருகின்றான். அவர்கள் எந்த மன ஊசலாட்டத்திற்கும் சைத்தானிய எண்ணத்திற்கும் இடம் தர மாட்டார்கள். ஏனெனில் இயல்பாகவே அவர்களின் இயற்கைத் தன்மையில் சைத்தான் ஆதிக்கம் செலுத்த இயலாது.

    அவர்களுக்கு மனோ இச்சையை கட்டுப்படுத்த முடியாத ஆசையே கிடையாது. மாறாக நிலையாக இறைவனைப் புகழ்ந்தவாறும் அவனை துதித்தவாறும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அவனை புகழ்வதை விட்டும் பெருமை கொள்வதில்லை. இறைவனைப் புகழ, அவனை நினைக்க வணங்க மனிதனுக்கு மிகப் பெரும் முயற்சி தேவை. அவன் அடைய வேண்டிய பாதை மிகவும் கஷ்டமானது. அவன் இயற்கையாகவே சைத்தானின் ஊசலாட்டங்களுக்கு இடம் தரக்கூடியவனாக இருக்கிறான். அம்முயற்சியை செய்யத்தவறினால் அது அவரை அழிவில் கொண்டு போய் சேர்க்கும். மனிதன் ஓரளவு சக்தியைப் பெற்றிருக்கிறான். அந்த சக்தியை இறைவனை வணங்குவதாலும் அவனைப் புகழ்வதாலும் கிடைக்கிற ஊட்டத்தினால் மட்டுமே அதிகரிக்க முடியும். ‘உம்முடைய இறைவனிடத்தில் இருப்பவர்கள் அவனை வணங்குவதை விட்டும் பெருமை அடிப்பதில்லை, அவர்கள் அவனை துதித்துக் கொண்டும் சிரம் தாழ்த்திக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள்’ (அல்குர்ஆன், அல்அஃராப் 7:206)

    வணக்கமும் இறைவனை நினைப்பதும் இந்த மார்க்கத்தின் செயல்பாட்டில் ஒரு அடிப்படை அம்சமாகும். இதன் செயல்பாட்டு முறை தத்துவார்த்த அறிவையோ, அல்லது இயற்கை பற்றிய விவாதத்தையோ சாராதது. அது நடைமுறை சாத்தியமானது, அது மனித சமுதாயத்தில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை கொண்டு வருவதை நோக்கமாகக் கொண்டது.

    அது மக்களின் உள்ளத்திலும் நடத்தையிலும் உறுதியாக நிலைபெற்று விட்ட மாற்ற முடியாத சட்டதிட்டங்களைக் கொண்டது. அல்லாஹ் விரும்பியபடி மனிதர்கள் நடக்க வேண்டும் என விரும்புகிறான், அதற்கு மிகப்பெரிய விடாமுயற்சியும் எவ்வளவு பெரிய கஷ்டங்களையும் சகித்துக் கொண்டு காரியத்தில் முன்னேறும் தன்மையும் அவசியம். ஓரளவு சக்தியை மட்டும் பெற்றிருக்கக்கூடிய மனிதர்களில் ஒருவராகிய இந்த மார்க்கத்தை ஆதரிக்கக் கூடிய ஒருவர் இப்படிப்பட்ட கடினமான குறிக்கோளை எப்படி எட்ட முடியும்? அதற்கு கூடுதல் சக்தி அவரது இறைவனால் வழங்கப்பட்டால் மட்டுமே முடியும். ஒருவரது சொந்த அறிவு அந்த சக்தியை ஒரு போதும் அளிக்காது, அதற்கு முறையான வணக்கமும் இறைவனின் உதவியும் சேர்ந்திருந்தாலே தவிர அந்த சக்தியைப் பெற முடியாது.

    இந்த அத்தியாயத்தின் ஆரம்பம் இறைவன் அவனது தூதரை நோக்கிச் சொல்வதாக ஆரம்பிக்கிறது. ‘(நபியே!) இதன் மூலம் நீர் எச்சரிக்கை செய்வதற்காகவும் முஃமின்களுக்கு நல்லுபதேசமாகவும் உமக்கு அருளப்பட்ட வேதமாகும் (இது). எனவே இதனால் உமது உள்ளத்தில் எந்த தயக்கமும் ஏற்பட வேண்டாம்’, (அல்குர்ஆன், அல்அஃராப் 7:02) இறைவனின் கண்ணியமிக்க தூதர்களால் வழிகாட்டப்பட்ட நம்பிக்கையாளர்களின் சுருக்கமான வரலாற்றையும், மனித ஜின் சைத்தான்களாலும் அவர்களது தோழர்களாலும் தீட்டப்பட்ட சதித்திட்டங்களையும் அவர்களது பாதையில் வைக்கப்பட்ட முட்டுக்கட்டைகளையும் மேலும் மிகப்பெரிய படைகளைக் கொண்டு போர் செய்ய முயற்சித்த மோசமான மனிதர்களையும் கொடுங்கோலர்களையும் இந்த அத்தியாயம் சொல்கிறது. இந்த அதிகாரப்பூர்வமான இறுதி கட்டளை இந்த கண்ணியமிக்க கூட்டத்தினரோடு சேர்ந்து கொள்ள விரும்புவோருக்கு அவர்களின் கடினமான வழிநெடுக சேர்ந்து கொள்ள விரும்புவோருக்கு சரியான மிகப்பெரிய தீர்வை அழுத்தம் திருத்தமாக சொல்கிறது.

4:19 இனிய இல்லறம்

இனிய இல்லறம்

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَن تَرِثُواْ النِّسَاء كَرْهًا وَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُواْ بِبَعْضِ مَا آتَيْتُمُوهُنَّ إِلاَّ أَن يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِن كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَيْئًا وَيَجْعَلَ اللّهُ فِيهِ خَيْرًا كَثِيراً    

    ‘நம்பிக்கை கொண்டவர்களே! பெண்களைக் கட்டாயப்படுத்தி அவர்களுக்கு வாரிசாக ஆவது உங்களுக்கு ஹலால் (அனுமதி) இல்லை.

    அவர்கள் பகிரங்கமாக மானக்கேடான செயலில் ஈடுபட்டால் தவிர அவர்களுக்கு நீங்கள் கொடுத்ததில் சிலவற்றை எடுத்துக் கொள்வதற்காக அவர்களைத் தடுத்து வைத்துக் கொள்ளாதீர்கள்!

    அவர்களுடன் நல்ல முறையில் இல்லறம் நடத்துங்கள்! நீங்கள் அவர்களை வெறுத்தால் நீங்கள் வெறுக்கும் ஒன்றில் அல்லாஹ் ஏராளமான நன்மைகளை ஏற்படுத்தி விடக் கூடும்’ (அல்குர்ஆன் 4:19) 

    பெண்களுக்கு எத்தகைய உரிமைகள் உள்ளன? என்பதை இவ்வசனம் அழுத்தமாகச் சொல்வதைக் கடந்த தொடர்களில் அறிந்தோம்.

    இவ்வசனத்தின் இறுதியில் மனைவியருடன் அழகிய முறையில் இல்லறம் நடத்துமாறு அல்லாஹ் வலியுறுத்துகிறான். து எல்லோரும் வலியுறுத்துகின்ற சாதாரண விஷயம் தானே என்று நினைத்துவிடக் கூடாது. ஏனெனில் இனிய இல்லறம் நடத்துமாறு வெறும் அறிவுரை மட்டும் இங்கே இடம் பெறவில்லை. மாறாக இனிய இல்லறத்துக்கு எது முக்கியமான தடையாக இருக்கிறதோ அந்தத் தடையையும் நமக்கு இனம் காட்டி அந்தத் தடையைத் தகர்த்தெறியும் வழிமுறையையும் அல்லாஹ் சொல்லித் தருகிறான்.

    இல்லற வாழ்க்கையை நரகமாக்கிக் கொண்டவர்களை ஆய்வு செய்தால் அக்கரைப் பச்சை மனப்பான்மை தான் பெரும்பாலும் காரணமாக இப்பதை அறிய முடியும்.

    திருமணம் ஆன புதிதில் மனைவியின் ஒவ்வொரு பேச்சும் நடவடிக்கையும், அசைவும் கணவனுக்குக் கவர்ச்சியாகத் தோன்றும். ஒரு குறிப்பிட்டக் காலத்தில் சலிப்புத்தட்ட ஆரம்பிக்கும். தூரத்தில் இருப்பதை இங்கிருந்து பார்த்தால் பச்சையாகக் காட்சியளிக்கும். அருகே சென்று பார்த்தால் ஏற்கனவே இருந்த இடம் பச்சையாகத் தோன்றும். பெரும்பாலான ஆண்களின் மனநிலை இப்படித்தான் அமைந்திருக்கிறது.

ஒரு காரணமும் இன்றி மனைவியை வெறுப்பார்கள். அவளது ஒவ்வொரு செயலிலும் குற்றம் கண்டு பிடிப்பார்கள்.

    திருமணம் நடந்து முடிந்த ஆரம்ப கட்டத்தில் அவள் மீது இருந்த மோகம் அவளது பெரிய குறைகளைக் கூட மறைத்தது என்றால் இப்போது ஏற்பட்ட சலிப்பு அவளது எல்லா நிறைகளையும் மறைத்துவிடும்.

    இந்த மனப்பான்மையை மனிதன் குறிப்பாக ஆண்கள் – மாற்றிக் கொண்டால் மட்டுமே அவர்களது இல்லறம் சிறக்கும் என்று படைத்த இறைவனுக்குத் தெரியாதா என்ன?

    அதைத் தான் இவ்வசனத்தின் இறுதியில் சொல்லித் தருகிறான். ‘நீங்கள் எதையேனும் வெறுப்பீர்கள். ஆனால் அதில் அல்லாஹ் ஏராளமான நன்மைகளை அமைத்திருப்பான்’ என்று அல்லாஹ் குறிப்பிட்டதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

    நமக்கு மனைவியைப் பிடிக்காமல் போய் விடலாம். நமக்குப் பிடிக்காமல் போய்விட்டதாக எடுத்த எல்லா முடிவுகளும் சரியானதாக இருக்காது. பல நேரங்களில் சரியான காரியங்களே நமக்குப் பிடிக்காமல் போய் விடும். கெட்ட விஷயங்கள் பிடித்துப் போய்விடும்.

    எனவே பிடிக்கவில்லை என்ற காரணத்தைப் பெரிதாக்கி இனிய இல்லறத்தைப் பாழாக்கிக் கொள்ளாதீர்கள்! உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று காரணம் கூறி அவளை வெறுப்பதை விட்டு உங்களுக்குப் பிடித்த அம்சங்கள் அவளிடம் ஏராளமாக இருப்பதைக் கண்டு திருப்தியடையுங்கள் என்று அல்லாஹ் அறிவுரை கூறுகிறான்.

    இறை நம்பிக்கையுள்ள ஆண், இறை நம்பிக்கையுள்ள தனது மனைவியை வெறுத்து விட வேண்டாம். அவளது ஒரு குணம் அவனுக்குப் பிடிக்காவிட்டால் அவளிடம் இவன் விரும்புகின்ற வேறு நல்ல குணம் இருப்பதைக் காண்பான் என்று நபிகள் நாயகம் (ஸல்) கூறியுள்ளார்கள். (அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி), நூல்: முஸ்லிம்)

    மனைவியைப் பிடிக்கவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டு இந்தக் காரணத்துக்காக இன்னொருத்தியை மணந்தால் அவளிடமும் பிடிக்காதவையும் சேர்ந்தே தான் இருக்கும். எந்த ஆண் மகனுக்கும் நூறு சதவிகிதம் பிடித்த பெண் அமைந்ததில்லை. அமையப் போவதும் இல்லை.

    பல நல்ல குணங்களும் சில கெட்ட குணங்களும் கொண்டவளாகத் தான் எந்தப் பெண்ணும் இருப்பாள். அதைச் சரி செய்யப் போகிறேன் என்று போனால் அது நடக்கவே நடக்காது என்றும் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் நமக்குக் கற்றுத் தருகின்றார்கள்.

    பெண்கள் வளைந்த விலா எலும்புகளைப் போன்றவர்கள். அதை நிமிர்த்தலாம் என்று முயற்சித்தால் அதை நீ உடைத்து விடுவாய். அந்த வளைவு இருக்கும் நிலையிலேயே அவளிடம் இன்பம் அடைந்து கொள்! என்பது நபிமொழி. (அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி), நூல்: முஸ்லிம்)

    நாம் வாகனத்தில் வேகமாகச் சென்று கொண்டிருக்கும் போது குறுக்கே மனிதனோ ஏனைய உயிரினங்களோ வந்தால் பெரும்பாலும் அதில் நமது வாகனம் மோதிவிடும். அந்த உயிரினத்துக்கோ நமக்கோ ஆபத்து ஏற்பட்டு விடும். ஆனால் எருமை மாடுகள் குறுக்கே வந்தால் விபத்துகள் நடப்பதில்லை. அது நிதானமாகத் தான் வரும். நாம் வேகமாக வந்தால் அது மிரண்டு போய் நம் வண்டியில் வந்து மோதாது என்று அறிந்து வைத்திருக்கிறோம். எனவே எருமையின் அந்த நிதானத்தைப் புரிந்து கொண்டு வேகமாகச் சென்று விடுகிறோம்.

    பெண்களை எருமை மாட்டுடன் ஒப்பிடுவதற்காக இதைக் கூறவில்லை.

    எருமையின் சுபாவம் இதுதான் என்று ஏற்றுக் கொள்ளும் போது அதற்கேற்ப நடந்து கொள்கிறோம் அல்லவா! அந்தப் பக்குவம் ஆண்களுக்கு வேண்டும்.

    நமது முதலாளி, நமது நண்பன், நமது ஆசிரியர் இப்படிப்பட்ட குணம் உடையவர் என்று ஏற்கனவே நாம் தெரிந்து வைத்திருக்கும் போது – அவர் அப்படித்தான் இருப்பார் என்பதை முன்பே புரிந்திருக்கும் போது அதற்கேற்ப நாம் நடந்து கொள்வோமே தவிர அவரை மாற்ற முயலமாட்டோம்.

    இதுபோல் தான் பெண்களுக்கு என்று தனிப்பட்ட போக்குகள் உள்ளன. ஆண்களின் நிலையிலிருந்து பார்த்தால் அந்தப் போக்குகள் ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்தும் விதமாகத்தான் இருக்கும். எதற்கெடுத்தாலும் அழுவது, முகத்தை உர்ரென வைத்துக் கொள்வது, எவ்வளவுதான் வாரி வாரிக் கொடுத்தாலும் அதில் திருப்தி கொள்ளாமல் இருப்பது போன்ற தன்மைகள் இல்லாத பெண்களைப் பார்ப்பது அரிது.

    இதுதான் பெண்களின் சுபாவம் என்பதை நாம் மனரீதியாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஆண்களிடம் உள்ளது போன்ற குணத்தைப் பெண்களும் பெற வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது வீண் வேலை. அது ஒருக்காலும் நடக்கப் போவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மேற்கண்ட நபிமொழி இதைத் தான் அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்கிறது.

    இவ்வளவு அர்த்தங்களையும் உள்ளடக்கித் தான் உங்களுக்குப் பிடிக்காத எத்தனையோ விஷயங்களில் எவ்வளவோ நன்மைகளை அல்லாஹ் அமைத்திருக்கிறான் என்று அல்லாஹ் சொல்லித் தருகிறான்.

    இனிய இல்லறத்தில் இரு சாராரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய செயல்கள் பல உள்ளன. அதை மற்றொரு வசனத்தை விளக்கும் போது குறிப்பிடுவோம்.

    இப்போது புரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒரே விஷயம் இது தான். மனைவியர் விஷயத்தில் ஆண்கள் தமது மனப்போக்கை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். ஆண்கள் என்பதால் பெண்களிடம் காணப்படாத சில தன்மைகள் எப்படி தங்களிடம் உள்ளதோ அதுபோலவே பெண்களிடமும் அவர்களுக்கே உரித்தான சில தன்மைகள் இருக்கத் தான் செய்யும் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த மனமாற்றம் ஏற்பட்டு விட்டால் இல்லறம் இனிமையாக அமையும். ஆண் வர்க்கத்துக்கு அல்லாஹ் கூறும் அறிவுரையை அவர்கள் கடைப் பிடிக்கட்டும்!

4:19 பால்ய விவாகம்

பால்ய விவாகம்

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَن تَرِثُواْ النِّسَاء كَرْهًا وَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُواْ بِبَعْضِ مَا آتَيْتُمُوهُنَّ إِلاَّ أَن يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِن كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَيْئًا وَيَجْعَلَ اللّهُ فِيهِ خَيْرًا كَثِيراً    

    ‘நம்பிக்கை கொண்டவர்களே! பெண்களைக் கட்டாயப்படுத்தி அவர்களுக்கு வாரிசாக ஆவது உங்களுக்கு ஹலால் (அனுமதி) இல்லை.

    அவர்கள் பகிரங்கமாக மானக்கேடான செயலில் ஈடுபட்டால் தவிர அவர்களுக்கு நீங்கள் கொடுத்ததில் சிலவற்றை எடுத்துக் கொள்வதற்காக அவர்களைத் தடுத்து வைத்துக் கொள்ளாதீர்கள்!

    அவர்களுடன் நல்ல முறையில் இல்லறம் நடத்துங்கள்! நீங்கள் அவர்களை வெறுத்தால் நீங்கள் வெறுக்கும் ஒன்றில் அல்லாஹ் ஏராளமான நன்மைகளை ஏற்படுத்தி விடக் கூடும்’ (அல்குர்ஆன் 4:19) 

    இவ்வசனம் இல்லற வாழ்க்கையைத் தேர்வு செய்வதில் பெண்களுக்கு இஸ்லாம் வழங்கிய உரிமையை சென்ற இதழில் கண்டோம். இவ்வசனம் பால்ய விவாகத்தையும் கூட மறுக்கும் வசனமாக உள்ளது. நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களை பால்ய வயதில் திருமணம் செய்துள்ளதால் இது குறித்து விரிவாக விளக்க வேண்டியுள்ளது.

    நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் பருவமடையாத சிறுமியாக இருந்த போது திருமணம் செய்தார்கள் என்பது ஆதாரப்பூர்வமான செய்தியாகும்.

    இச்செய்தியை ஆதாரமாகக் கொண்டு இஸ்லாத்தில் இன்றளவும் பால்ய வயதுத் திருமணம் அனுமதிக்கப் பட்டுள்ளதாகப் பலர் கருதுகின்றனர். முஸ்லிம் அறிஞர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் இவ்வாறு தான் கருதுகின்றனர். இவர்களின் முடிவு முற்றிலும் தவறானதாகும்.

    நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தம்மை நபியென வாதிட்ட ஆரம்ப காலத்தில் – மக்கா வாழ்க்கையின் போது தான் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களைத் திருமணம் செய்தனர். அதை நாமும் மன்மாதிரியாகக் கொள்ள வேண்டுமானால் இதன் பின்னர் அத்தகைய திருமணம் தடை செய்யப்படாமல் இருக்க வேண்டும். தடை செய்யப்பட்டு விட்டால் ஆரம்ப காலத்தில் நபி (ஸல்) அவர்கள் செய்தவைகளை விட்டு பின்னர் செய்தவைகளைத் தான் நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

    இது முஸ்லிம் சமுதாயத்திலுள்ள அனைத்து அறிஞர்களின் ஒருமித்த கருத்தாகும். இதில் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. இதை மனதில் இருத்திக் கொண்டு இப்பிரச்சனையை நாம் விரிவாக ஆராய்வோம்.

    ‘(உங்கள் மனைவியரான) பெண்கள் உங்களிடம் கடுமையான உடன்படிக்கையை எடுத்துள்ளனர்’. (அல்குர்ஆன் 4:21)

    கணவன் மனைவியரிடையே உள்ள உறவைக் குறித்து அல்லாஹ் கூறும் போது மனைவியர் கணவரிடம் உறுதிமொழி உடன்படிக்கை செய்துள்ளதாகக் கூறுகிறான்.

    ஒரு உறுதி மொழியையோ உடன் படிக்கையையோ செய்ய வேண்டுமானால் அவ்வுடன்படிக்கையைச் செய்யக்கூடிய இருவரும் – இருதரப்பினரும் – எது குறித்து உடன்படிக்கை செய்கிறோம் என்பதைப் புரிந்திருக்க வேண்டும். புரிந்திருக்கா விட்டால் அது உடன்படிக்கையாக ஆகாது.

    திருமணம் என்றால் என்ன? எதற்காக திருமணம் செய்யப்படுகிறது. கணவன் என்பவன் யார்? அவன் நமக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? நாம் அவனுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? இவற்றுள் எதுவுமே விளங்காத பருவத்தில் உள்ள பருவமடையாச் சிறுமியைத் திருமணம் செய்தால் அங்கே அச்சிறுமி எந்த உடன் படிக்கையையும் எடுக்கவில்லை என்பது தான் பொருள்.

    இஸ்லாமிய மார்க்கத்தில் திருமணம், வாழ்க்கை ஒப்பந்தம் தான் என்பதை அனைவரும் அறிந்து வைத்துள்ளனர். ஆனால் பால்ய விவாகத்தில் இந்த ஒப்பந்தம் நிகழவில்லை.

    இவ்வசனம் திருமணத்தை வாழ்க்கை ஒப்பந்தம் எனக்கூறுவதாலும் ஒப்பந்தம் செய்பவர்கள் அது குறித்து அறிந்திருப்பது அவசியம் என்பதாலும் பால்ய விவாகம் கூடாது என்பதை சந்தேகமில்லாமல் அறிகிறோம்.

    நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் பால்ய விவாகம் செய்த பின்னர் தான் இந்த வசனம் அருளப்பட்டது என்பதற்கு என்ன ஆதாரம் எனக் கேட்கலாம். ஆதாரம் இருக்கிறது.

    ‘பகரா அத்தியாயமும், அன்னிஸா அத்தியாயமும் நான் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் குடும்பம் நடத்திக் கொண்டு இருக்கும் போது தான் அருளப்பட்டன’ என ஆயிஷா (ரலி) அவர்களே அறிவித்துள்ளனர். (புகாரி – 4993)

    நாம் எடுத்துக் காட்டிய வசனம் அன்னிஸா அத்தியாயத்தில் இடம் பெற்றுள்ளது. அன்னிஸா அத்தியாயம் மதீனாவில் அருளப்பட்டது என்பதை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் மிகத் தொளிவாகவே அறிவித்து விட்டனர். நபி (ஸல்) அவர்கள் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களைத் திருமணம் செய்து பல ஆண்டுகள் கழித்தே இவ்வசனம் அருளப்பட்டது உறுதியாகின்றது.

    எனவே ஆயிஷா (ரலி) அவர்களை நபி (ஸல்) அவர்கள் திருமணம் செய்ததை ஆதாரமாகக் கொண்டு பால்ய விவாகத்தை அனுமதிக்கப்பட்டதாகக் கருதுவது முற்றிலும் தவறாகும்.

மேலும் சென்ற இதழில் நாம் எடுத்துக் காட்டிய 4:19 வசனமும் பெண்களின் சம்மதம் இன்றி மணக்கலாகாது என்பதை திட்ட வட்டமாக அறிவிக்கின்றது. அது ஹலால் இல்லை எனவும் கூறுகின்றது. சம்மதம் தெரிவிக்க இயலாத பருவத்தில் உள்ள சிறுமியை மணப்பது குற்றம் என்பதை மேற்கண்ட வசனத்திலிருந்து அறிந்து கொள்ளலாம்.

    மேலும் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் திருமணத்தின் போது பெண்ணின் சம்மதத்தை எந்த அளவுக்கு வலியுறுத்தியுள்ளனர் என்பதை சென்ற இதழில் நாம் குறிப்பிட்டுள்ளோம். பால்ய விவாகம் அந்த நபிமொழிகள் அனைத்துக்கும் எதிரானதாகும்.

திருமணம் செய்வதன் காரணமாக ஆண்களுக்கு என்று சில கடமைகள் ஏற்பட்டு விடுகின்றன. அந்தக் கடமைகளைச் சுட்டிக் காட்டவே ‘பெண்கள் உங்களிடம் உறுதிமொழி எடுத்துள்ளார்கள்’ என்று இங்கே கூறிகிறான் என்று சிலர் வியாக்கியானம் அளித்துள்ளனர். பெரும்பாலான தப்ஸீர்களில் இந்த வியாக்கியானம் தான் கூறப்பட்டுள்ளது.

    அதாவது பெண்கள் எந்த உடன்படிக்கையும் எடுக்கவோ உணரவோ தேவையில்லை. திருமணம் செய்வதன் காரணமாக ஆண்கள் மீது இஸ்லாம் சில கடமைகளைச் சுமத்தி விடுவதால் அது பெண்ணிடம் எடுத்த உடன்படிக்கையாகவே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பது இவர்களின் வாதம்.

    உடன்படிக்கை எடுத்தல் என்ற சொல் விபரமாகப் புரிந்து கொண்டு செய்யும் உடன்படிக்கையைத் தான் குறிக்கும்.

    அதே அத்தியாயத்தில் 154 வது வசனத்தில், ‘சனிக்கிழமை வரம்பு மீறாதீர்கள் என அவர்களிடம் நாம் கூறினோம். மேலும் அவர்களிடம் கடுமையான உடன்படிக்கையை எடுத்தோம்’ என்று அல்லாஹ் கூறுகிறான்.

    என்ன உடன்படிக்கை எடுக்கப்பட்டது என்பது அல்லாஹ்வுக்கும் தெரியும், யூதர்களுக்கும் தெரியும்.

    இதுபோல் அஹ்ஸாப் அத்தியாயம் ஏழாவது வசனத்தில், ‘நபிமார்களிடமும் உம்மிடமும் நூஹிடமும், இப்ராஹீமிடமும், மூஸாவிடமும், மர்யமின் மகன் ஈஸாவிடமும் நாம் உடன் படிக்கை எடுத்தோம். மேலும் அவர்களிடம் கடுமையான உடன்படிக்கை எடுத்தோம்’ என்று அல்லாஹ் கூறுகிறான்.

    இதுபோன்ற வார்த்தைப் பிரயோகம் தான் இங்கும் இடம் பெற்றுள்ளது. எனவே பெண்கள் வயதுக்கு வந்து இல்லறம் என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்து கொண்ட பருவத்தில் தான் திருமணம் செய்ய இயலும் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

    பால்ய விவாகம் செய்யாதீர்கள் என்று கட்டளை இருக்கிறதா என்று சிலர் கேட்கிறார்கள். அப்படிக் கூறினால்தான் மாற்றப்பட்டது என்பதை ஒப்புக் கொள்வார்கள் போலும்! பால்ய விவாகம் கூடாது என்பதை மறைமுகமாக இவ்வசனமும் இதற்கு முன் எழுதிய வசனமும் நபிமொழிகளும் கூறுவதே போதுமானது தான்.

    இதை அவர்கள் இன்னமும் ஏற்கத் தயங்குவார்களானால் அது நபிகள் நாயகத்திற்கு மட்டும் பிரத்தியேகமானது என்றாவது கூற வேண்டும்.

    நபிகள் நாயகத்தின் செயல் ஒருவிதமாகவும், அவர்களது கட்டளை வேறு விதமாகவும் இருந்தால் கட்டளையைத் தான் நாம் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்பதும் கருத்து வேறுபாடில்லாத விதி.

    எனவே மாற்றப்படவில்லை என்று இவர்கள் கருதினாலும் நமக்கு பால்ய விவாகம் கூடாது என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை.
4:19 வசனத்தின் இறுதியில் அவர்களுடன் நல்லமுறையில் இல்லறம் நடத்துங்கள் என்று அல்லாஹ் கூறுவதன் விளக்கத்தை அடுத்து காண்போம். (இன்ஷா அல்லாஹ்)