ماَ نَنْسَخْ مِنْ اٰيَةٍ اَوْ نُنْسِهَا نَاْتِ بِخَيْرٍ مِنْهَاۤ اَوْ مِثْلِهَا ، اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

‘ஏதேனும் ஒரு வசனத்தை நாம் மாற்றினால் அல்லது அதனை மறக்கச் செய்தால் அதைவிட சிறந்ததையோ அல்லது அது போன்றதையோ நாம் கொண்டு வருவோம். நிச்சயமாக அல்லாஹ் அனைத்துப் பொருட்களின் மீதும் சக்தியுள்ளவன் என்பதை நீர் அறியவில்லையா?’ (அல்குர்ஆன் 2:106)

‘திருக்குர்ஆனில் உள்ள சில வசனங்கள் மாற்றப்பட்டு, அதற்கு பகரமாக அதைவிட உயர்வான சட்டத்தைக் கொண்ட வசனமோ அல்லது அதற்குச் சமமான வசனமோ இறைவனால் வழங்கப்படும்’ என்ற கருத்தை இவ்வசனம் தருகின்றது.

இந்த வசனத்தின் கருத்து இதுதான் என்பதில் கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளில் வாழ்ந்த சில அறிஞர்களைத் தவிர, அதற்கு முந்தைய பனிரெண்டு நூற்றாண்டுகளில் வாழ்ந்த மதிக்கத்தக்க எந்த அறிஞரும் மாற்றுக் கருத்துக் கொள்ள வில்லை.

எகிப்தில் இஸ்லாமிய உணர்வூட்டிய ரஷீத் ரளா, பாக்கிஸ்தானில் இஸ்லாமிய மறுமலர்ச்சிக்குப் பாடுபட்ட அபுல்அஃலா மவ்தூதி போன்ற சிலர் தான் இவ்வசனத்திற்கு வேறு விதமான விளக்கம் அளிக்கலானார்கள்.

குர்ஆன் அருளப்பட்டது முதல் பனிரெண்டு நூற்றாண்டுகளாக நாம் முன்னர் குறிப்பிட்ட விளக்கத்தையே இவ்வசனத்திற்கு வழங்கியுள்ளனர்.

அதாவது, குர்ஆனின் சில சட்டங்கள் முன்னர் அருளப்பட்டு பிறகு அந்தச் சட்டம் வாபஸ் பெறப்பட்டு, வேறொரு சட்டம் அருளப்படலாம் என்பதே இவ்வசனத்தின் கருத்தாகும்.

இந்தக் கருத்தை அடிப்படையாக வைத்து இன்றைய கிறித்தவர்களும், முஸ்லிம்களில் அறிவு ஜீவிகள் எனப்படுவோரும் பல்வேறு வினாக்களை எழுப்பி வருகின்றனர்.

குர்ஆன் என்பது யாவற்றையும் அறிந்த இறைவனால் அருளப்பட்டது. அவன் முக்காலமும் உணர்ந்தவன். அவ்வாறிருக்க மாற்ற முடியாத ஒரு சட்டத்தை அவன் வழங்கலாகாதா?

தான் வழங்கிய ஒரு சட்டம் சில நாட்களுக்குப் பிறகு தன்னால் மாற்றப்படும் என்பதையும் அந்த இறைவன் அறிந்திருப்பது அவசியம். மாற்றப்படும் என்பது தெரிந்தே ஏன் அத்தகைய ஒரு சட்டத்தை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும்?

அடிக்கடி முடிவை மாற்றக் கூடியவர்களை உலகம் நிலையில்லாதவன் எனக்கூறும். கடவுளே தன் முடிவை அடிக்கடி மாற்றலாமா?

இத்தகைய கேள்விகளை கிறித்தவர்களில் ஒரு பிரிவினர் எழுப்பி, திருக்குர்ஆன் இறைவேதமாக இருக்க முடியாது என்கின்றனர்.

இதே கேள்விகளை முஸ்லிம் அறிஞர்கள் சிலர் எழுப்பி குர்ஆனில் மாற்றப்பட்டவை என்பது கிடையாது, இந்த வசனத்தின் பொருள் இதுவல்ல என்கிறார்கள். (இவர்கள் செய்யக் கூடிய வேறு விதமான பொருளை பிறகு காண்போம்.)

இந்தக் கேள்விகளை மேலோட்டமாகப் பார்க்கும் போது, அறிவுப்பூர்வமான கேள்விகள் போல் தோற்றமளித்தாலும், சிந்திக்கும் போது இந்தக் கேள்விகளில் உள்ள அறியாமையை உணரலாம்.

இவர்களது கேள்விகளில் உள்ள அறியாமையைப் புரிந்து கொள்ள உதவியாக இருக்கும் என்பதால், சில உதாரணங்களை நாம் முன் வைப்போம்.

ஒரு தாய் தனது ஒரு வயதுக் குழந்தை மாமிசம் கேட்கும் போது, அதைக் கொடுக்க மாட்டாள். அதைச் சாப்பிடக் கூடாது என்பாள். அதே தாய், அதே மகன் வாலிப வயதை அடையும் போது, மாமிசம் சாப்பிடு! அது உடலுக்கு நல்லது என்பாள்.

எதைச் சாப்பிடக் கூடாது என்று அந்தத் தாய் தடை செய்தாளோ, அதைச் சாப்பிடுமாறு வற்புறுத்தவும் செய்கிறாள்.

அந்தத் தாயிடம் போய் நேற்று சாப்பிடக் கூடாது என்று கூறிவிட்டு, இன்று சாப்பிடச் சொல்கிறாயே! உனக்கு நிலையான புத்தி கிடையாது என்று எவரும் கூற மாட்டார். அந்தத் தாயின் குழந்தை வளர்ப்பு ஞானத்தில் குறை எதுவும் இருப்பதாக எவரும் கருத மாட்டார்.

ஒரு வயதுக் குழந்தையை மாமிசம் சாப்பிடக் கூடாது என்று தடுக்கும் போதே, இதே மாமிசத்தை நாம் சாப்பிடச் சொல்லும் நேரம் வரும் என்பதும் அவளுக்கு நன்றாக தெரியும்.

இங்கே மாறியது அவள் ஞானமல்ல. யாருக்குச் சட்டம் பிறப்பிக்கப்படுகின்றதோ அவர்களின் சூழ்நிலை தான் மாறியது.

இந்த சூழ்நிலையில் இவர்களுக்கு இதுதான் பொருத்தம், இந்தச் சூழ்நிலைக்கு இது பொருந்தாது என்று உணர்ந்து அதற்கேற்ப ஆணையிடுவது தான் அறிவின் வெளிப்பாடாகும்.

பேச்சு மாற்றம் என்னிடம் கிடையாது, என்று கூறிக் கொண்டு 20 வயது வாலிபனுக்கு கொடுக்கும் உணவை ஒரு வயதுக் குழந்தைக்கும் அவள் கொடுத்தால், அதுதான் முட்டாள் தனத்தின் வெளிப்பாடாகும்.

ஒரு நாட்டில், ஒரு பொருளுக்குத் தட்டுப்பாடு ஏற்படும் போது, அதற்கு ரேஷன் கொண்டு வருவர் ஆட்சியாளர். தட்டுப்பாடு நீங்கியவுடன் ரேஷனையும் நீக்கி விடுவர். ‘சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையைக் கவனிக்க மாட்டேன், என்னிடம் ஒரே பேச்சு தான்’ என்று நடந்து கொண்டால், அவனைவிட முட்டாள் இருக்க முடியாது.

சந்தர்ப்பமும் சூழ்நிலையும் எவ்வித மாறுதலையும் அடையாத போது, பேச்சை மாற்றுவது தான் உலகில் குறை கூறப்படுகின்றதேயன்றி, சூழ்நிலையும் சந்தர்ப்பமும் மாறும் போது, அதற்கேற்ப சட்டங்களைக் கூறுவது குறைகூறப்படுவதில்லை. மாறாக வரவேற்கப்படுகின்றது.

இந்த வித்தியாசத்தை உணராதவர்கள் தான், இத்தகைய கேள்விகளை எழுப்ப முடியும்.

ஆதாம், ஏவாள் (ஆதம் – ஹவ்வா) என்ற ஒரு ஜோடியை மட்டும் இறைவன் படைத்துள்ள நிலையில் மனித இனம் பலகிப் பெருக வேண்டுமானால் சகோதரிகளை மணக்கலாகாது என்று சட்டமியற்ற முடியாது. அப்படி சட்டமியற்றினால் அவர்களின் சந்ததிகளுடன் மனித இனம் முடிந்து போய் விடும்.

அந்த ஒரு தம்பதிக்குப் பிறந்த ஆண் பெண்கள் தான் தங்களுக்கிடையே திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். மனித இனம் பல்கிப் பெருகி விட்ட காலத்தில், அதே இறைவன் இதற்கு தடை விதிக்கலாம். அவன் பேரறிஞனாக இருப்பதால் சூழ்நிலைகளையும் சேர்த்து அறிபவனாக இருப்பதால் அதற்கேற்ப சட்டமியற்றுகின்றான்.

திருக்குர்அன் ஒரே நாளில் அருளப்பட்டது என்றால், அந்த ஒரு நாளில் சந்தர்ப்பமும் சூழ்நிலையும் மாறியிருக்க முடியாது. அப்போது மாறுதல் செய்திருந்தால் அதை விமர்சிப்பதில் நியாயம் இருக்கின்றது.

திருக்குர்ஆன் 23 ஆண்டுகளில் சிறிது சிறிதாக சூழ்நிலைக்கேற்ப அருளப்பட்டது, பல சந்தர்ப்பங்களை இந்தக் காலகட்டத்தில் அது சந்தித்தது. அதனால் தான் இறைவனால் சில சட்டங்கள் மாறுதலும் செய்யப்பட்டன.

இஸ்லாத்தின் ஆரம்ப காலத்தில் மக்காவில் முஸ்லிம்கள் சொல்லொணா துன்பங்களுக்கு ஆளாக்கப்பட்ட போது, அவர்களுக்கு இடப்பட்ட கட்டளை ‘பொறுமையாயிருங்கள்’ என்பது தான்.

பத்து நபர்களே இருக்கும் போது பல ஆயிரம் பேரை எதிர்த்து நிற்குமாறு கூறுவது அவர்களைத் தற்கொலை செய்து கொள்ள உத்தரவிடுவதற்கு ஒப்பாகும். ஒரு வயதுக் குழந்தைக்கு மாமிசம் வழங்குவது போன்றதாகும்.

மதீனாவுக்குச் சென்றபின் முஸ்லிம்கள் ஒரு சக்தியாக உருவான பின் ‘சண்டைக்கு வருபவர்களுடன் சண்டை செய்யுங்கள்’ என்று உத்தரவிடுவது பொருத்தமானதாகும்.

இவர்களின் கேள்விகள் அர்த்தமற்றவை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவே இந்த விளக்கம்.